Tķmarit.is
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

and  
M T W T F S S
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Main publication:

Morgunblašiš


Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
Lesbók Morgunblašsins

						204
LESBOK   MOBQUNBLABSINS
Aðdrættir eru auðveldir, því að
bílvegur frá Akureyri er heim í
hlað. Er 8 kílómetra vegur til Ak-
ureyrar, eða álíka langt og hjeðan
úr Reykjavík að Vífilsstöðum. —
Snjór er sjaldan svo mikill þessa
leið á vetrum, að ekki sje ha'gt að
koma bíl við, en fari svo, þá er
altaf hægt að flytja á sleðum, ann-
aðhvort eftir brautinni eða þá
eftir  Eyjafjarðará'.                       •
Jónas Rafnar verður læknir hæl-
isins og mun hann verða einn fyrst
í stað. En er sjúkrastofum verður
fjölgað, t. d. með því, að bygður
yrði sjerstakur læknisbústaður og
núverandi heknisíbúð gerð að
sjúkrastofum, mun sennilega verða
tekinn aðstoðarheknir, eins og á
Víf'ilsstöðum.
Hælið mun kosta liðuga hálfa
miljón   króna.
Tana-tetnr.
Smásaga eftir jóhannes úr Kötlum.
Jónatan hjet hann.
En í daglegu tali var liann alt
af kallaður Tana-tetur. Hann var
fjósakarl á prestssetrinu og þótti
yfirleitt skrítinn náungi. Hann yar
lítill vexti, hjólfættur, og með
herðakistil. Höfuðið var frámun;!-
lega einkennilegt. Kollurinn var
uppmjór, nærri því eins og egypt-
skur pýramidi, nefið hátt, þunt og
bogið eins og á fálka. Hakan eins
og haki og varirnar þunnar og
blóðlitlar. Hárið blóðrautt og upp-
spert eins og hanakambur. Skegg-
ið líka blóðrautt, en hýjungslegt
og niðurlútt, eins og það skamm-
aðist sín. — Þessi voru höfuðein-
kennin, en annars horfði margur
hissa á fjósakarl þennan við fyrstu
sýn. Hann var eitt af þessu frum-
lega í listaverki skaparans, sem
fyllir hversdagsmenn undrun og
úrræðaleysi.
Tana-tetur var í mörgu engu
síður annarlegur í háttum en í út-
liti. Þó var æfisaga hans einstak-
lega almenn og fábrotin. Hann var
nú á fimta árinu yfir fertugt og
hafði allan aldur sinn alið þarnft
á prestssetrinu.
Móðir hans hafði verið þar vinnu-
kona. En enginn vissi hver faðir
hans var, nema sá, sem alt veit,
— ekki einu sinni móðir hans sjálf.
Að minsta kosti þóttist hún ekkert
geta um það sagt, — ekkert fyrir
víst. Og hún hágrjet þeirri fullyrð-
ingu sinni til staðfestu.
Margs var getið til um faðernið.
Sumir stungu upp á huldumanni,
aðrir nefndu vinnumanninn. Kon-
ur hvísluðust á og sjálfur prestur-
inn var nefndur í hljóði.. —< Ekki
var blessað ]barnið eingetið, það
eitt var alveg áreiðanlegt.
Móðirin dó áður en málið var
útrætt.
Tana-tetur óx upp, föðurlaus og
móðurlaus, eins og ekkert hefði
í skorist, og var orðinn fjósakari
hjá gamla prestinnm áður en hann
komst í kristinna manna tölu. Og
síðan höfðu altaf dugað sömu
vatnsföturnar, sömu meisarnir og
sama skóflan.
Fátt hafði Tana-tetur numið um
æfina, enda lítil rækt verið vi'ð
hann lögð. Paðir-vorinu hafði þó
verið troðið í hann og nokkrum
erindum úr sálmum sjera Hall-
gríms. Að öðru leyti hafði sálu-
Jijálp hans verið látin afskiftalaus.
Svo sem þeim er títt, sem alast
upp við andlegt sjálfræði, hafði
Tana-tetur funclið upp sína sjer-
stöku siði og gert þá að sínu lög-
máli. Sá var einn háttur hans, að
hann signdi sig kvölds og morgna.
Það gerði hann ætíð iiti í fjósinu.
Var það þá föst hefð, að hann
studdist fram á fjósrekuna, ein-
blíndi niður í flórinn og þuldi
Faðir-vor og Hallgríms-vers. Ljet
hann engin ytri áhrif trufla sig í
þessu helgihaldi, og voru þó strák-
ar og stelpur oft á hnotskóg og
hentu gaman að.
Engan hlut í veröldu var Tana-
tetri annara um en f jósrekuna. —
Hefir það ef til vill verið fyrir þá
sök, hvern stuðning hún veitti
honum daglega við guðsþjónustu
hans. Að jafnaði þótti hann geð-
spakur vel. En gerðist einhver svo
djarfur, að koma of nærri skófl-
unni,   eða   rjála   yið   hana,  varð
hann óðara að fjandanum sjálfum.
Rauði liárkamburinn ýfðist og varð
enn þá rauðari, fálkanefið hvest-
ist og var enn þá bognara og ilsk-
an logaði úr augunum. Var liann
þá svo óáreniiilegur að flestum
þótti fýsilegast að hypja sig.
Tana-tetur þótti heimskt hjú og
var það líka.
En dj'ggara lijú var ekki til
undir sólinni. Hann bar svo mik'a
lotningu fyrir húsbændum sínuni,
að liann taldi það ó.sæmilegt, að
standa augliti til auglits við }>í\.
Sneri hann því við þeim baki í
virðingar skyni, er þeir mæltu til
hans. Þá bjó auðmýkt tollheimtu-
mannsins í br.jústi hans.
Kýrnar virti hann sem jafuingja
sína. "onum þótti f.jarska vænt
niii þær allar, — en Skjöldu gömlu
elskaði hann, eins og sagt er að
maður eigi að elska náungann. —
Hann klóraði henni og kjassaði
hana og hún sleikti hann í stað-
inn. Og á hverju kvöldi gerði hann
krossmark yfir malirnar á henni
og yfir malirnar á þeim öllum.
Aldrei hafði Tana-tetur verið við
kvenmann kendur. — Þegar grið-
konur gengu í fjósið til mjalta,
var hann vanur að snauta inn í
auða básinn, og hlassa sjer þar
niður á moðbyng. — Svo fór hann
aíf söngla. Hann sönglaði þá altaf
sömu ferskeytþma, sennilega þá
einu, sem hann kunni. — Það var
þessi gamli  húsgangur:
i
Kalt er   orðið   karlinum
— kemur hann inn til manna.
Píkan situ'r á pallinum,
Pjetursdóttir Anna.
Nú bar svo undarlega til, að
þarna á prestssetrinu var nýkomin
stúlka er einmitt var Pjetursdóttir
og hjet Anna. Hún var átján veti'a
gömul og ljetu uugir piltar svo um
mælt, að hún væri forkunnar fög-
ur, enda voru og fleiri en þeir á
því sama máli. Mær þessi var bróð-
urdóttir prestskonunnar, alin upp
í kauptúni og var nii í kynnis-
dvöl um tíma hjá frændliði sínu
í sveitinni.
Anna Pjetursdóttir var yfir höf-
uð að tala óvanalega yndisleu
stúlka. Hún var síkát og ærslafull
nokkuð, en þó svo hlý og góðlát-
leg, að enginn var sá skynskifting-
					
Hide thumbnails
Page 201
Page 201
Page 202
Page 202
Page 203
Page 203
Page 204
Page 204
Page 205
Page 205
Page 206
Page 206
Page 207
Page 207
Page 208
Page 208