Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						3Mov$puM&b*iu0
3. tölublað.
Sunnudaginn 24. janúar 1932.
VII. árgangur.
Þrek og þrautseigja.
Eftir öuðmunð Friðjónsson.
Um sama efni flutti höf. erindi í útuarpid
nýlega,   en   umritaði  siðar fyrir Lesbök.
„Þann mann met jeg mikils,
sem veit hvað hann vill".
Þessi orð era höfð eftir nafntog-
uðum manni, iitlendum, og munu
þau finnast í „Auðnuveginum",
bók, sem Þjóðvinafjelagið ljet þýða
og gaf út eftir 1880. Bjoni Jóns-
son íslenskaði.
Sá maður sem þetta verður sagt
t;m með sanni, er þrekmaður, innri
maður hans a. m. k.
Þrek er mátturinn til að fram-
kvæíma boð viljans., styrkur manns,
er sækir á brattann.
Þrekhugur vængjar sjálfan sig
til að fljúga móti andviðri.
Þrekmaður setur sjer markmið
og leggur sig fram í þeim vændum
að ná takmarkinu. Hann lætur
sjer ekki fyrir brjóoti brenna örð-
uðleika og skelfist ekki þau dæmi,
sem benda í þá átt, að tvísýnt sje
um niðurstöðu. Reyndar verður
þrekmaðurinn að fara einstigi —
be.ygja út af þjóðveginum og vera
við því búinn, að vera kallaður
einrænn, sjervitur, einstrengings-
legur. Hann verður að vera ósjer-
hlífinn. Hann hlýtur að bjóða byrg
inn farartálmanum og í annan stað
þeim niónnum, sem vefjast fyrir
honum, vífilengjunáungum og
þeim gereyðendum tímans, sem
a'ldrei hirða um  að  hagnýta sjer
tækifæri. Þrekmaður sækir á bratta
eða þá að hann rær barning.
Þorbjóm Kólka spyrnti öðrum
fffiti í röng — ef jeg man rjett —
meðan hann rerí s.iálfs sin vegna
af miðunum en þegar iíf annars
bátverja var í veði spyrnti hann
b&ðum fótum. Círíinur á Bessa-
stöðum kvað uni Kólku mergjað
kvæði.
Bn Þorsteinn Erlingsson kvað
um þann mann, sem á að fara upp
á fjall, upp á hæsta tindinn, svo
að hann fái leyst gátuna, livað
hinum  megin  býr
I báðum dæmunum, þ. e. a. s.
kvæðunum, er um þrekmann að
ræða,   og   þrautseigan  mann..
Sá, sem baminginn rær, heyrir
þvalar tungur hvísla við borðstokk
inn : Haltu að eins í horfi og láttu
reka á reiðanum. Hamingjan skilar
þjer í höfn. Hann, sem sækír á
biattann, heyrir lokkandi tungur
mæla fagurgala: Snúðu við og
vertu ekki að mæða þig á þessari
brekku; farðu hina leiðina, þá, sem
hallar undan fæti, niður í eða inn í
forsæluna. En þrekmaðurinn læt-
ur sem hann heyri ekki raddir
þessara tungumjúku vætta eða ó-
vffitta. Hann fer eftir sínu höfði,
af þvi að hann veit sínu viti —
veit  hvað  hann  vill.
Þrekið er einhver mikilsverðasti
ha'fileiki manns eða eiginleiki. Það
er að sumu leyti erfS, er ávinning-
ui' að miklu leyti. Án þess verður
livers kyns barátta aðkvæðalaus og
sigurvinningurinn smávægilegur.
Lífsfley þrekleysingja verður eins
og bátur eða skip, sem enga hefir
kjalfestu í sjer og allavega hend-
isl í ölduróti, eða rekur á reiða,
eftir því sem vindur og alda haga
sjei'.
Þrekleysingjar verða aidrei gæí'u
menn, geta ekki orðið hamingju-
samir. Þ6 að sálarlíf þeirra beri
vott um töluverða auðlegð, tilfiun-
ingaríkidæmi og vonafjölbreyttui,
Og angnabliks eldmóð, verður
]>eirra hlutskifti Htið og Ijett. Þeir
f;i „krej)ping hálfan", móts við
þrekmennina, sem hljóta „byrði
gr.óga" — svo að jeg grípi til orð-
bragðs Kveldúlfs foður Skalla-
gríms. A því veltur enn fremur,
þ. e. a. s. á því ríður, að þrekmað-
urinn sje forsjáll, sjái ráð fyrir
sjer, tefli þannig, að hver leikur
sje vel valinn. Þrekmaðurinn verð-
ur að vera svo vitíborinn, að hann
kasti ekki hæfiieikum sínum á glæ.
IIniiii má ekki bruðla kröftum
sjálfs sín. „Stiltu vel aflinu", sagði
Njáll við (iiinnar, þegar hann
lagði á ráðin, þau sem hetjunni
komu að haldi. Þrekmaður þar-f að
halda í skefjum þeim umbrota-
krafti, sem í honum býr. Þrekmátt-
ui manns má ekki verða að á-
stn'ðu-eldi nje þess háttar handa-
gangi, sem skarar glóð frá köku
náunganna að eí5a undir koku
sjálfs hans. Ekki má ofvöxtur
hlaupa í þrek manns, fremur en
í aðra skapsmunaeiginleika. Góð-
viljaþrautseigja getur t. d. a. t.
orðið   að   meinleysislognmolln-   Ef,
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20