Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						LESBÓK   MORGUNBLAÐSINS
17
fær okkur broddprik  í höud.  Við
göngum til náinubrunnsins. 1 sama
bili skýtur lyftunni upp úr myrkr-
inu,    hlaðinni    4    kolavögnum.    2
menn hafa í einu vetfangi affermt
lyftuna. Við stígum inn. Leiðsögu-
maður kallar skipun sína til lyftu-
stjórans. Hávær högg dynja niður
í  djúpinu.  Merki  til  lyftustjórans
uni  að  nýr farkláfur sje  tilbúinn
þar   niðri.   Lyftan   tekur   snöggan
kipp,   sígur   fyrst   hægt   niður   og
loks svo hratt sem kólfi væri skot-
ið. Dagsljósið hverfur, það er sem
við   finnuui  jörðina   sökkva   undir
fotum   okkar.   Alt   í   einu   bregður
oins   og   leiftri   fyrir.   „Náinugöug
i 200 metra dýpt", segir leiðsögu-
maður. Til hliðar í myrkrinu heyr-
um  við  eitthvað  þjóta upp  á  við.
,,Lyfta   með  kol",   segir   leiðsögu-
niaður. ,,Báðum farkláfunum, þeim
seni við  eruni  í  og þeini,  sem við
heyrðum   þjóta   fram   hjá,   lyftir
sama vjelin". Loks hægir lyftan á
sjer  og  nemur  staðar.  Björt  raf-
ljós   skína   á   móti   okkur,   svo   að
við   fáuin   ofbirtu   í   auguu.   Við
stöndum  í  hárri  neðaujarðarhvelf-
ingu.     Nokkrir    verkamenn,    sem
standa hjer tilbúnir að ferma far-
kláfinn,   kasta   á   okkur   kveðju:
..Oliick   auf",   segja   þeir.   I>að   er
námumannakveSjan.   Tugir   vagna
sumir  slaðnir kolum,  sumir tómir,
standa 6 brautarteinum, sem liggja
að  og  frá námubrunninum.   Hver
af öðrum renna þeir inn í farkláf-
inn,  sem lyftir  þeim upp  á yfir-
borð jarðar. — Leiðsögumaður fær
okkur   smálampa,   sem   við   getum
hengt á þar til gerða hanka á jökk
um okkar — og svo er haldið inn
í  óralangan   gang,  sem  Hggur út
frá þessari háreistu hvelfingu. Raf-
ljós   á   stangli   varpa   daufri   birtu
út    í    myrkrið.    Við    hrösum    um
Jausa   steiua,   styðjum   okkur   við
prikin og þreifum okkur áfram með
múrvegg.ium gangsins. Traust okk-
ar  setjum  við  á  leiðsögumanninn,
sem   öruggur  stikar  stórskrefóttur
áfram. Að nokkrum mínútum liðn-
um   verður   birtan    sterkari.    Við
komum   inn   i   bjart   og   loftgott
htsthús. Hjer standa þriflegir hest-
ar   við  stall   og  háma   í  sig   korn.
Suniir   eru  stórir   og   efldir  kerru-
hestar,   aðrir   smávaxnir,   svipaðir
íslensku hestunum. Hestum þe6sum
er beitt fyrir kolavagna hjer í nám
unum.    Þeir   litlu    eru   notaðir    í
þvengstu  göngunum,  þar sem þeir
stórvöxnu komast ekki  að.  Aldrei
sjá þeir dagsbirtuna. Þeir eru æfi-
langir þrælar hjer í  undirheimum.
Mjer verður á að hugsa  til hest-
anna    okkar    íslensku,    sem    sæta
sömu örlögum  í kolainimum  Eng-
lands  og  Skotlands.  — Leiðsögu-
maðuv  hvetur  okkur til  að  hraða
firðinni.   Enn   hölduui   við   inn   í
göng,  þrengri og dimmari  en  þau
f\ rti. Hjer eru veggirnir ekki múr-
aðiv. — Þjettstæðir, digrir bjálkav
ranu   berginu   að   hrynja   saman.
Suma  hef'ir ofurþunginn kubbað  í
sundur,   eins   Og   væru  þeir  mjóar
eldspýtur og hefir þar öðrum stoð-
um   verið   skotið   undir   fargið   til
hjálpar, — En enn þá höfum við
ekkj  sjeð  námuniennina að  vinnu,
t'iin    höfiun    við   ekki   sjeð   kola-
lögin, sem þetta  völundarhús ltef-
iv   verið   gert   fyrir.   -—   Tvo   kíló-
metra göngum við. Loks er sveigt
inn   í   göng   til   liliðar.   Högg   og
dynkir   dynja   á   móti   okkur.   Við
eruin komnir að hjarta námunnar.
Svört   rönd   smígur   á   ská   upp   í
geguum bergið; liún er á að giska
einn meter á þykt. Loftið er þungt,
blaudið   þykkum   mekki   kolaryks
og  í  gegnuin  rykmökkinu  grillum
við,  við skímu rafljósanna,  verur,
sem eru á sffeldu iði við kolarönd-
ina.   Eru  þetta hinir  fölu skuggav
dánarheima, sem skáldm hafa lýst,
einhverjir   syndaselir,    sem   refsi-
ncrnírnar hafa hnept hjer í þræl-
dóm? Nei,  enn er það hin sístarf-
andi   mannshönd,   sem  sei-lst  hefir
eftir   fjársjóðum   í   iðrum   jarðar.
Verkamennirnir  eru  fáklæddir  og
svartir sem negrar. Svitinn rennur
af þeim i lækjum.   Þeir losa kolin
nieð   borum,   sem   knúnir   eru  með
bjettilofti.   Jeg   fæ   að   taka   nijer
einn   borinn   í   hönil   og   reyna   að
vinna   nieð   honum.   Jeg   fæ   varla
valdið  lionum og eftir margar til-
raunir   tekst    mjer    loks   að    losa
nokkra   mola.   Einum   þeirra   sting
jeg í vasHim til min.ia. Hver vagn-
inn er fyltur af öðrum, en hol þau
sem   verða.   l^egar   kolin   eru  tekin
í bmt, eru fylt með grjóti. — Frá
vinnustaðnum    höldum    við    út    í
göng   svipuð   hinum   fyrri.   Leið-
sögumaður   vekur   athygli   á   hill-
r.m,  sein   ligg.j;*  yfir  þver  göngin,
yfir höitúim okkar. A hilluni þess-
<im   eru   hrágor   af   muldu   stein-
dufti.  Ef el lur brýÞt hjer út,  er
tiuft þetta notao", til þess að kæfa
með því bídið. - - Við og við bruna
vagnalestir fam hjá okkur.  Vrerð-
hm  við  ]'á  að  þrýsta  okkur þjett
upp   að   wggjui'um,   til   þess   að
verða   ekki   f\TÍr.   Vio   erum   því
('ðnir þreyttii  af' göngunni, er við
kiunum   aftur   að   sjáll'uin   námu-
b iiniiinum.  E,i leiðsöfr.unaðuv  vill
s< i a okkur enn d,f ora niður í þessa
fu.ðulegu  veriild.   Við  stíguni   inu
í lyftuna á  ný  og sígum  uiður  í
gðngi   500   metra   untlii   yfirborði
jarðar. Svipað  ev h jer umhorfs og
í la:;;nu fyvir ol'an Og je;v hefi þeg-
ar  lý.st. Oialangir  gangi.r hvfslast
út fvá nánjubrunninuin,  vagnalest-
ir briin.'i fiam  og aftur  í sttiðugri
hvingiás. El'tiv nokkra stuntl koiu-
imi   tíJ!  að  stig.i,  KflBi  li;rgur  upp
þverhn.vptan   bergv.>girinn.   —  Við
kvækjum  lainpanun.   á  niilli tann-
anna og klii'vum up,) stigi.nn. Enn
þá  ný   uimustöð.  Það  er sem   við
værum stadt!ir í risavaxinni maura
])úfu   eða   b'kúpv,   ] ar   sein   hvert
hólfið tekur við af öoru og alt iðar
af gtuftðm  lífi.     Leiðsögumaðui-
sjer að tí3 t'iuni fanvr að þj'eytast.
Farin hel.luv með tkicur að náinu-
bruiniinuiu.   „Glfick   auf",   köllum
við til veikiinianiiar.u i iun leið og
við    kveðjuiii    undir!n'ima,    lyftan
þýtur   upp,   upp   í   tligsljósið.   —
Okkur er   fylft  i baðklefana,  ]>ar
sem   okkui'   t )¦   búin   ln'it   kerlaug.
Með  naumi ítlii'ii   fáuii'  við  þvegið
af    okkuv     kcl ivykið,    si'm    hefir
smeygt sjev bin í nasir   ikkar, eyru
og augu.
Miinst r  í   des.   1931.
Jón (iíslasoii.
120 n/ hersHp.
í þingi I>aríl:uík.ianna hefir ver-
ið lagt fr.im l'rv. um smíði 120
nýrra herslcipa og er hostnaður-
inn áætlaður 6I(;.250.0(K' dollarar.
Tvö af skipuDi liessuin t iu „móð-
iM-slíi])"' fyir ilugvjelar, en hiu
eiga öll að koi ui, í sta^inn fyrir
eldri herskip, IC» nú eru Orðin
Úrelt.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20