Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						LESBÓK   MORGUNBLADSINS
25
Sjaljapin.
Síðan hljóin- og söngvakvik-
myndir komu til sögunnar hat'a
margir af hplstu iistamönnuin á
því sviði sjest á kvikmyndum. Og
á þessu ári á rússneski söngvarinn
Sjaljaphi að leika í kvikmynd, sem
á að lýsa æfiferli lians. Hefir
('harlie Chaplin tekið saman efni
niyndarinnar. Hjer á myndhini
sjest Sjaljapin sem Don Quixote
og ætlar haun einnig að leika það
hlutverk í kvikmvnd.
vanur að hitta liann við mið-
degisteið, því að hann b.jó í sama
hiísi og borðaði við sama borð og
læknisfræðinemi, sem var niikill
vinur minn. Gamli maðuriun var
vanur að sitja við borðendann, og
jafnskjótt og húsmóðirin hvarf úr
stofunni, talaði hann illa um hana
í'yrir súginn, sem kom undir hurð-
ina og ljek um öklana 4 honum.
Hann lýsti því yfir, að hann mundi
fara, ef liún bætti ekki úr þessu.
Þá fekk hann sjer tebolla, og eftir
fyrstu sopana fór hann að muldra
sívaxandi runu af ókvæðisorðum.
„Jeg liefi ekki pinu siuni, heldur
liundrað sinnuni sagt þessarj konu,
hvernig á að búa til te' , sagði
hann reiðilpga. „Það pr pkki liægt
að búa til gott te, nema maður
skoii tepottinn fyrst með heitu
vatni. Hún veit það eins vel og
jeg, en hún vill ekki gera það.
Jeg er stundum að hugsa um það,
hvort hún er þessi letihrúga eða
hún gerir þetta til að skaprauna
mjer." Hann stakk skeiðinni í
bræði ofan í bollaim og tók burt
nokkur telauf', er flutu þar. „Jeg
vil livorki lieyra njp bafa sjálfur
slóryrði, Lynd", sagði liann, og
augabrýinar úfnuðu, ,,pii þessikona
pi- dækja." Hún kom inn í stof-
una rjptt í þpssum svifum með
smjörlmíf, sem liún hafði gleymt.
Svipur gamla mannsins breyttist
sanistundis í smeðjulegt fagnaðar-
bros. ,,Jeg var einmitt að litast
uni pftir smjö'rhnífiiuiii, frú
Triggs'', ykríkti hann í nokkuru
fátij „þakka yður kærlpga fyrir".
Þegar hún svo var farin út aftur,
dró liann augað í pung til okkar,
miili vonar og ótta, og sagði: —
„Haldið þið að hún hafi heyrt það
sem   jeg   sagði?"   Jafnvel   þó   að
liíni hefði nú heyrt það, þá held
jég ckki að hún hpfði rpkið hann
burt — hún fyrirlpit hann ofmikið
ti! þpss að hirða uni livað hann
sagði.Aldrpi lipfi jpg heyrt nipiri
fyrirlitnhigu í konurödd en einu
sinni, þegar læknisfræðinpiniiin
hreyfði því, að Bniwn kynni ein-
hvern dairinn að gifta sig og l'ara
frá hpimi. „(íuð niinn gó^ur,"
sagði hún. pins o<r þctta væi i óðs
nianns hjal, „hvpr mundi vilja eiga
hann?"
Auniingja niaðiiiinn, nijpr hætti
nú liingum sjálfuni til að fyrírlíta
hann. En síðan þetta var, hefi jeg
vcrið ]>arna í Buckingham lijrrað-
iuu. og þegar jeg nú hugsa nftur
til lums, þ.i. elaka J9g hann pins
og bróður ininn.
(í.   F.   þvddi.
Veiðihaukar.
Franih.
^ að vihli altaf brenna við, að
fálkaf'angararnir versluðu við lands
nienn. Gegn ])essu var gefið út
bann á bann ofan, og í tekstan-
um frá 1619 § 10 er bann þetta
tekið sjerstaklega fram. T kgsbr.
1636 pr ]>að boðið, að fálkafang-
arar skuli kærðir og hin keypta
vara dæmd upptæk og fálkar, en
vpiðirjettinum skuli þeir þó alt
að pinu halda. Svo skyldu þeir
og franivpgis fara með skipuni
\'Pislunarinnar og þeim rpfsað, er
ekki hlýddu ]>ví, sem og þeini
kaupmönnum, er ckki vildu flytja
þá, Að svifta fálkafangara vpiði-
lcyfi hpfði vprið talið óvinsamlegt
vprk gpgn þehn höfðingja, sem fá
átti fálkana, og væri það Engla-
konungur gat það orðið Danakon-
ungi dýrt tiltæki. En einokunar-
kaupmöhntun voru fálkafangar-
iiiiiii' Jjyrnir í augum og hefir það
mpð fram orðið ástæðan til ])ess
að konungur hættir að selja veið-
ina á Ipigu, pii mpstu hpfir ]ió
ráðið um það, að íslcnskir t'álkar
voru æ að verða eftirsóttari og
konungi mpira virði en peningar,
að   geta   miðlað   öðrum   þjóðhöfð-
ingjuin fálkuni að gjöf, i-íkinu, sjer
sjálfum og ætt sinni til trausts
og halds.
ffl
nrifi ir>4!) sendir Danakonangur
í fyrsta sinni sína cigin nit'iin til
vpiða, og var ætíð niikil áhprsla
6 ]>að l(i}rð. að þpir veiddu spiii
nicst. (M. Ket. IIF, 60, 63, 109,
142). Að konungi hafi verið mik-
ið í mun að komast yl'ir f'álka
sýnir það, að í sauia brjpfinu sem
hann skipar Ilpnrik Hjplke til að
taka holliistupiðana al' blending
iiin. segir liann. að ]iað sje hans
uáðugasti vil.ji og skipun, að hiif-
iiðsinaðurinn annist uni, að í tand-
iiin verði veiddir svo margir fálk
ar spiii framast er unf, og safnað
svo inikliini æðardún cr verða má.
(M. Kpt. IH, 87). I'pssí siður að
spuda hingað danska vpiðiinpim
stóð þó ekki lengw eo fram um
eða yfir 1670, en f þ«M stað er
sú regla tckin upp, •etn te h.j(>lst
síðan, að islcnskir mcnii stunduðu
vciðina ojr nicð því iuóti urðu
rálkavpiðarnar nokkur fek.jugrpin
f'yrir   laiidsiiiPiin.
L«andiiiu var skift í fá'lkavciða-
iimdauni   og  fálkafangari skipaður
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28