Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						hék
or®wMwbmm®
19.   tölublað.
Sunnudaginn 10. maí 1936.
XI. árgangur.
ÍMf«14u»rMtual0jft k.f.
SKYNDIMYNDIR
af menningarsðgu Reykjavíkur.
JEG kom fyrst til Reykjavíkur
mislingaárið 1882. Höfðum við
Guðmundur Hannesson lært undir
skóla hjá síra Hjörleifi Einars-
syni á Undornfelli. Ætluðuja við
að reyna að komast í annan bekk,
en síra Hjörleifur hafði litla von
um að það mundi takast. Ekki
gátum við farið suður um vorið,
og ekki fyr en um haustið. Vorum
við þá þrír, sem ætluðum að setj-
ast í annan bekk. Hinn þriðji
var Jóhannes Daníelsson, bróðir
Halldórs bæjarfógeta.
Inntökuprófið gekk ágætlega og
fengum við hrós hjá Terka — en
svo var Jón Þorkelsson rektor
venjulega nefndur. Var hann hissa
á því hve vel við vorum að okkur
í latínu, og það líkaði honum vel.
Hitt gat hann vel skilið og tók
ekki eins hart á því, þótt við vær-
um ekki eins sleipir í stærðfræð-
inni. Við miðsvetrarpróf varð jeg
efstur í mínum bekk og þá misti
je'g alt álit á skólanum, er jeg
skyldi hreppa þar efsta sætið.
Tíðarfar hafði verið framúrskai'
andi vont þetta sumar. Á Norð-
urlandi sá aldrei til sólar, þar
var stöðugur norðangjóstur og oft
snjóaði. Var lítið hirt af heyjum
er við fórum suður um haustið, en
þá batnaði veðrátta og gerði blíð-
viðri og það bjargaði landinu.
Guðmundur Björnson fyrverandi
landlæknir segir lcsóndum Lesbókar í
þessari grein frá ýmsu, sem hefir ein-
kent Reykvíkinga og bæjarlífið sein-
ustu 30—50 árin. Hann var hjer lengi
hieraðslæknir, átti sæti í bæjarstjórn
og á Alþingi, og er allra manna kunn-
ugastur aldaranda og hógum Reykvík-
inga á þessu tímabili. Reykjavík á nú
bráðum 150 ára afmæli, og er því gam-
an að fá lýsingar jafn mcrks manns.
G. BJORNSON.
HÁLFDANSKUR BÆR,
ÞAR SEM ENGINN
SÁST   BROSA
D EYKJAVIK var þá f jarska
¦• lítill bær og ósjelegur og hálf
dönsk eins og aðrir bæir hjer á
landi. Árferði var mjög slæmt
hvert árið eftir annað, og var þá
svo dapurlegt hjev, að ekki sást
neinn maður brosa. Harðindi og
mislingar höfðu sett sitt
mót á fólkið. — Allir voru
með hinum mesta áhyggjusvip,
og það var engu líkara en að
þjóðin væri að ganga ofan í jörð-s
ina. Harðindaárin 1882—1887 eru
enn í minnum manna, og á þeim
árum hygg jeg að fólk hafi dáið
x'ir hungri, en ekki síðan. Að vísu
var reynt að draga fjöður yfir
það, en svo hafa sagt mjer kunn-
ugir, að eitthvað hafi dáið úr
skorti, hingað og þangað á land-
inu.
Þegar   jeg   kom   heim   frá   há-
skólanum 1894 og settist að hjer
í bænum seín læknir, var komið
gott árferði og alt með öðrum
svip hjer en áður. En þó var svo
að segja alt ógert í bænum, sem
gera þurfti, og enginn hugur í
neinum. Mönnum blöskraði að
heyra talað um það að leggja í
kostnað. Ef nefndar voru 1000
krónur hristu þeir höfuðin, ef
maður nefndi 100.000 krónur þá
urðu þeir mállausir, og nefndi
maður miljón, ætlaði að líða yfir
þá.
VATNSVEITAN VAR
FYRSTA STÓRFYRIR-
TÆKIÐ.
T-v ETTA kom best fram þegar
*¦ jeg fór að berjast fyrir vatns
veitunni. Það var fyrsta stórfyrir-
tækið, sem talað var um að ráðast
í. Mjer var það þegar ljóst, að
vatnsbólin hje'r í bæ, brunnarnir,
vom háskalegir,  og jeg bjóst við
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152