Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						134
LESBÓK MORG UNBLAÐSINS
SMÁSAGA
Mannþekkjarinn
Pegar Sanders stóð antrliti til
auglits við Waterbruek veð-
lánara var hann órólegur og feim-
inn. Hann hugsaði með sjer að
þannig væru víst flestir sem kænm
í söniu erindagerðian og hann.
—  Jeg vona að þjer getið lánað
mjer 50 sterlingspund út á hring-
inn, Mr. Waterbruck.
Rólega rjetti Waterbruck aðra
hendina eftir stækkunargleri á
skrifborðinu og horfði um leið
rannsakandi augnaráði á Sanders.
Gáfuleg augu, sem virtist sjá
meira   en   yfirborðið  sjálft.
—   Fáið  yður sæti.
Sanders settist yst á stólsetuna.
Hann hugsaði með sjer að margir
hefðu setið þannig á undan hon-
um, feimnir, órólegir. Það var
auðvelt að geta sjer til um þetta
þrí stólsetan var orðin slitin.
—      Kvenmannshringur, sagði
Waterbruck og tók stækkunar-
glerið frá auganu.
—   Konan mín á hann. Við er-
um í peningavandræðum o<r hring-
urinn er einasta verðmætið sem
við eiguin.
—  Jeg skil.
Dauðaþögn ríkti í búðinni með-
an veðlánarinn athugaði hringinn
og Sanders notaði tækifærið til að
sjá sig um í búðinni. Hósgögn
voru þar fá og lítilfjörleg. Beint
á móti honum var peningaskápur-
inn gamall og ryðgaður. Eftir því
sem Sanders hafði heyrt gerðið
Waterbruck niikið að því að lána
fje gegn veði í perluni og deniónt-
um. Frá skápnum leit Sanders
eftir auðum veggnum út að ein-
asta glugganum, sem var á her-
berginu. Ilann tók eftir þykka
glt ggatjaldinu, það myndi hylja
gluggann vel, ef það væri dregið
fyrir.
Undir glugganum stóð lítið
borð. Sanders var nærri farinn að
brosa er hann sá það, en hann
mundi þá eftir erindinu, sem hann
var  í M  stilti  sig.  Nú haim  var
þá ekki eingöngu kaldur og ró-
legur veðlánari, hann hafði líká
tilhneygingu til að hressa si<r við
o<r við. Whiskyflaskan á borðinu
kom þar upp um hann.
Þrjátíu sterlingrspund, sa<rði
Waterbruck.
—   Ekki meira? sa<rði Sanders
vandræðalejra. — Mi<r vantaði ein-
mitt   50.
—  Je<r la't ekki meira en 30.
—   Jæja, je<r verð víst að láta
mjer það  lyuda.
*
Frá   veðlánaranum   fór   Sanders
beint til Bush, sem beið eftir hou-
um.
—  Alt í la<ri. sa<rði hann.
—   Grunaði  hann  ekkert I
—  Nei, blessaði r vertu. En hann
hefði þá mátt vera <rlö<r<rur. Je<r
er ekki faddur í <rær. Veit hverni<r
je<r á að hajra mjer undir slíkum
krin<ruinstæðuni. Skápinn er hæ<rt
að opna með dósahníf.
—   Aðvörunarbjöllur ?
—   Nei, það er bara að ganga
beint inn um <rlu<r<rann. Það er
Ijettasta o<r auðveldasta verk, sem
jear hefi  nokkru  sinni átt víð.
*
Strax eftir miðnætti hófust Jieir
handa. Húsið var alt í myrkri og
ekkert hljóð heyrðist. Bush tókst
vel að opna <rlu<rfrann Jirátt fyrir
myrkrið o<r áður en varði voru
þeir koninir inn í búð veðlánarans.
Bush ðr4g <rluíi<ratjöldin fvrir
o<r kveikti á vasaljósinu. Ljósið
fell beint á penin<rask!'i|)inn. Bush
glotti. Byrjandi í fafrinu hefði get-
að opnað skápinn án verule<rs há-
vaða. Fyrir s,jerfræðin<rinn Bush
var  ]>að  hreinasti barnaleikur.
Eftir hálfrar klukkustundar
hljóðlausa vinnu stóð Bush upp o<r
sló út hönduiium. — Gerðu svo vel
nú  kemnr róðin  að þjer.
—    H.ier liggja jrimsteinar o<r
perlur í tujra þúsunda sterlin<rs-
punda   virði.
Við   ei<rum   skilið   að   slökkva
þorstann, eftir þetta, hvíslaði
Sanders o<r þarna stendur whisky-
ið tilbúið handa okkur. Þeir heltu
í  glösin  ojr  skáluðu.
—   Skál, þakka þjer fyrir <róða
sanivinnu,  f jela<ri!
*
Nokkrum klukkutímum síðar
kom óljós mynd í hu<ra Sanders
uni að eitthvað hefði skeð. Eins
o<r í þoku sá hann mann. sem
hann síst af öllu vildi mæta. Beint
fyrir framan hann við skrifborðið
sat Waterbruck veðlánari, alve»
eins og er þeir sáust síðast. nema
að nú var veðlánarinn í mor<run-
slopp ojr háðsbros ljek um varir
hans.
Sanders reyndi að hrista af sjer
martriiðiiia, en það var aðeins til
að fullvissa hann uni að um eníra
martröð var að ræða. Böndin, sem
hann var bnndinn með við stól-
inn, voru  veruleiki.
—    Hvað hefir komið fyrir?
sajrði Sanders riiií>Iaður. Haiin leit
í kringum sig og sá Bush bundinn
og sofandi  í  öðrum stól.
—   Hann sefur betur en þjer,
svaraði Waterbruck í mildum róm.
Minni heila fretum við líka kallað
það. Blessaðir verið þ.ier ekki
svona óttasle<rinn á svipinn. Je<r
hefi bara notað ykkur sem til-
raunadýr. Alveg hættulaus til-
raun. I frístundum mínum þykir
mjer <raman að athuga meðborg-
ara mína. Sálfræði, heitir það víst
á vísindaináli. Skemtun, sem get-
ur verið nauðsynleg og hjálpað
manni til að verja verðmæti, sem
maður   geymir.
—   Whiskyið,  stundi  Sanders.
—  Já, einmitt. Jeg er hrej'kinn
af þeirri uppfinningu minni. I
stað ]>ess að setja upp glymjandi
aðviirunarbjiillur set jeg fram eina
fliisku af whisky. Ef aðvörunar-
bjalla hrin<rir og maður kemur
hlaupandi með skammbyssu í
hendinni, á maður á hættu að
mæta mótspyrnu. Nei, þá er betra
að legg.ja fram eina flösku af
whisky o<r blanda það með svefn-
meðali. Ohætt er að reikna með
mannlegiiin veikleika og <ranga út
frá ])ví að meini vilji slökkva
])orstann eftir erfiði innbrotsins.
Þetta er það seni jeg hefi gert.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 129
Blašsķša 129
Blašsķša 130
Blašsķša 130
Blašsķša 131
Blašsķša 131
Blašsķša 132
Blašsķša 132
Blašsķša 133
Blašsķša 133
Blašsķša 134
Blašsķša 134
Blašsķša 135
Blašsķša 135
Blašsķša 136
Blašsķša 136