Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 8. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						w
LESBÓK   MORGUNBLAÐSINS
Vík í Mýrdal 1905
Eftir Ragnar Asgeirsson
NOKKUR hús á svörtum
sandi fyrir neðan græn
ar brekkur; það var kaup-
túnið í Vík. Húsin voru auð-
vitað misjafnlega stór og mis-
jafnlega virðuleg. Verslunarhúsin
báru auðvitað af og önnur þeirra
var dönsk. því þau átti Bryde.
sem víða átti ítök hjer nra þetta
leyti. Hitt var verslun Halldórs
Jónssonar  í Suður-Vík.
Flest voru húsin lág og klædd
.neð bárujárni eins og gengur og
gerist o« sumstaðar voru kofar
með hlöðnum grjótveggjum, sem
einnig var búið í. Lágreistir voru
sumir þeirra þá og litlir, þó þeir
þyrftu að gefa mörgu fólki sk.iól.
Garðar voru þar milli húsa með
kartöflum og gulrófum og ef til
vill einhverja fleira af matjurt-
um.
Ekki mun Víkin hafa skartað
þá frekar heldur en mí, og mar<r-
ir, gem þar bjuggu, hafa víst gert
minni kröfur til lífsins en þeir
sem nú eru þar. Svarti sandurinn
hefir alla tíð verið Ijótur opr óprýtt
þorpið mjög og þeim, sem einblína
á sandinn, þykir Víkin Ijót og
pretur vel verið, að þeir hafi rjett
fyrir sjer. En Víkin stendur þó í
hinu fegursta umhverfi, sem hugs
ast getur. í faðmi hárra fjalla.
sem eru svo grösug, að leita mætti
að öðmm grösugri án þess að
finna. Yfir henni gnæfir Reynis-
fjallið, alt að hundrað faðma hátt.
lifandi fjall, vegna hins mikla
fuglalífs, sem í því er. Fýll og
lundi eiga þar heimkynni sín og
aldrei þagnar kliðurinn. F.ialHð
skýlir o<r ógnar í senn og oft hafa
fallið skriður stórar úr björgum
og hlíðum og mildi, að mannskaði
hefir ekki orðið að.
Hvannastóð er mikið í fjallinu
o<r þessi merkilega hánorræna
planta gefur fjallimi fr.iósemdar-
svip. f austri eru Víkurhamrar o<r
Víkurklettnr, en í norðrinu Hatta.
en milli hennar ojr Reynisfjalls
blikar    Mýrdalsjökull   kaldur   og
heldur hranalegur að sjá og þar
undir er Katla, sem mörgum
Skaftfellingum stendur stuggur af.
Lengst í austri ber Hjörleifshöfði
við himininn, minnandi á hinn
djarfa fóstbróður Ingólfs og á
þeim góða eiginleika Hjörleifs
þurfa Skaftfellingar oft að halda
í lífsbaráttu sinni við björgin.
vötnin og ólgandi sjó.
Og þó er enn ótalið það, sem
einkennilegast er og sem setur
mestan svip á Víkina, hinir hrika-
legu Reynisdrangar, sem stand;i
frammi í sjó, 33 faðma háir, sem
óhrekjandi sönnun fyrir dutlung-
um náttúrunnar á íslandi. Frá
þessum slóðum hlaut Eldeyjar-
Iljalti að koma og engum öðrum
á landi hjer. Og í suðrinu hið
ögrandi haf, fult af fiski, sem
girnilegt var að reyna að veiða og
oft þurfti að leggja sig í hættu
við. Komið gat það fyrir í aftaka
álandsveðrum, að sjór gengi yfir
kampinn og flæddi heim undir
kaupstaðinn og fj'lti alla kjallara
og eyðilagði matarvistir og bryti
og bramlaði það, sem lauslegt varð
á hans leið.
•
En á sumrin var Víkin friðsæll
blettur og fallegur. Jeg man það
enn, að þegar jeg kom út fyrsta
morguninn og fór að skoða um-
hverfið. varð fyrst fyrir augum
mínum hár maður, grannur og
beinvaxinn, sem var að slá tún-
blettinn sinn. Það vakti eftirtekt
mína. að hann var ekki í öðru
en gráum nærbuxum, og svo hve
mjer virtist honum ganga slátt-
urinn vel. Þessi maður, sem „sló
þarna á brókinni", hjet Einar
Hjaltason og var einn fvrsti land-
nemi í Vík, ræktunar- og fram-
kvæmdamaður. Maður, sem jeg
átti eftir að kynnast síðar og að
mörpru leyti hlaut að dást að og
mvn minnast á síðar í þessari
grein.
Jeg var fljótur að kynnast
krökkunum í Víkinni, varð fljótt
einn af þeim. Og ekki þurfti jeg
öðru erfiði að sinna hjá ólafi en
að koma svona nokkurnveginn
stundvíslega til máltíðanna, en
það gat auðvitað orðið full erfitt
stundum, þegar eitthvað var að
sjá eða heyra einhversstaðar. 1
flest hús kaupstaðarins kom jeg,
enda voru þau ekki mörg. En
einu þeirra hjeldum við krakk-
arnir okkur frá um sumarið, þar
var holdsveik kona til heimilis þá
og stóð okkur eðlilega stuggur
af. Þessi vesalings kona fór svo
um snmarið eða haustið „suður"
a Laugarnesspítalann og bef;r
víst verið síðasti sjúklingurinn,
sem þangað fór úr þessu bygðar-
lagi. Hjartagóð kona í Víkinni
hafði skotið yfir hana skjólshúsi
á meðan bún beið eftir ferð s.jó-
veg suður. En þá var oft langt á
milli ferða.
Við krakkarnir þurftum a'5
Ieika okkur eins og við er að bu-
ast. En leikföng voru af skornum
skamti þá, engar leikfangaverk-
smiðjur og ekkert flutt inn af því
tagi til Víkur í þá daga. Leikir
okkar voru smækkuð mynd af it-
höfnum fullorðna fólksins eða þá
að horfa á hvað það gerði. Það
var spennandi að vera niður á
kampinum þegar út- eða uppskip-
un fór fram. Þá þurfti örugga
formenn og trausta háseta, ef eitt
hvað var að sjó — og það var það
oftast nær. Þar var oft teflt djarft
og sáust hröð handtök, þegar „tek-
ið var lagið" og brunað að landi.
Mörg mannslífin hefir hún kost-
að sjósóknin þar. Ekki skeði þar
slys meðan jeg var þar, en oft
ljet Ægir sjá sína yglibrún. —
Og þann leik iðkuðum við oft,
þegar enginn sá til, að elta útsog-
ið eins langt út og við gátum og
hlaupa svo á undan næstu bylgju
aftur upp eftir kampinum. Var
mildi að aldrei hlaust slys af og
flengja myndi jeg nú mína
stráka, ef jeg smi slíkt til þeirra.
Auðvitað    var    þetta    stranglega
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64