Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						LESBÓK MORGUNBLAÐSINS      0HW
'¦W  t-rr-vt
101
Ástaræfintýri frá miðöldum
1. kafli.
Leyndarmálinu ljóstrað upp.
ÞAÐ VAR NÓTT. Kyrðin ríkti
í stóra, gamla kastalanum í Klug-
en stein. Árið 1222 var að enda.
Langt í burtu, uppi í efsta turni
kastalans skein einmana ljós. —
Leynileg ráðstefna stóð þar yfir.
llinn gamli lávarður í Klugenstein
sat þar í hásæti sínu hugsi og var
strangur á svip að vanda. Brátt
mælti hann blíðlega: „Dóttir mín!"
Ungur maður tiginmannlegur á
svip, klæddur l'rá hvirfli til. ilja í
riddarabúning. svaraði: „Talið. fað-
ir!"
,,Dóttir mín, mi or tími tii kom-
inn til þess að skýra frá ]>ví leynd-
armáli, sem þú hefir hrotið heilann
um alla þína ungu æfi. Þú skalt
þá vita það, að það hófst með
þeira atburðum, sem nú skal greina.
Bróðir minn, l'lrieh, ei' hertogi af
Brandenburg. Faðir minn mælti
svo fyrir á dánarbeði, að ef Ulrich
fæddist enginn sonur, þá skyldi
ætt mín erfa hertogadamiið. ef
mjer fæddist sonur. Og ennfremur,
að ef hvorugur okkar eignaðist son,
heldur aðeins dætur. þá skyldi arf-
urinn ganga til dóttur Ulrichs ef
hún yrði flekklaus: ef ekki, átti
dóttir mín að erfa ef nafn hennar
væri i'lekklnust. Oj>- þessvegna báð-
um við jeg og kona mín ákaft til
guðs. að okkur mundi fa^ðnst Bonur,
en bænir okkar reyndust árangurs-
lausar. Við eignuðumst þig. Jeg var
fullur örvæntingar. Jeg sá að hin
miklu verðlaun voru að ganga rajer
úr greipum — hinn glæsilegi draum
ur að verða að engu! Og jeg, sem
hafði verið svo vongóður! Ulrich
var búinn að vera fimm ár í hjóna-
bandi, og samt hafði kona hans
ekki fætt honum neinn erfingja,
hvorki pilt nje shilku.
„En bíðið við",  sagði jeg, „allt
—   Eftir Mark Twain   —
er ekki tapað". Mjer hafði dottið
bjargráð í hug. Þú fæddist um mið-
nætti. Aðeins læknirinn, hjúkrun-
arkonan og sex vinnustúlkur vissu
hvers kyns þú varst. Jeg ljet hengja
þau öll, áður en klukkustund var
liðin frá fæðingu þinni. Næsta dag
var fögnuður mikill um allt greifa-
dæmið vegna tilkynningar um það,
að   Klusrenstein  hefði   fæðst   sonur
—  erfingi að hinni voldugu Brand-
enbiirg! Og vel hefir leyndarmálí
ið verið varðveitt. Systir móður
þinnar annaðist þig í barnæsku
og síðan höfum við ekkert haft að
óttast.
„Þegar þú varst tíu ára göraul,
eignaðist Ulrich dóttur. Við syrgð-
um en vonuðumst eftir góðum ár-
angri af völdum mislinga, lækna
eða annara eðlilegra óvina ung-
barna, en við urðum alltaf fyrir
vonbrigðum. Iliín lifði og dafnaði
—, gnðs bölvun hvíldi yfir henni!
En það var ekki neitt. Við erum
örngg. Því, ha! ha! eigum við ekki
\son? Og er sonur okkar ekki sá,
ei' verða skal hertogi? Minn ást-
fólgni Conrad, er það ekki svo? —
því enda þótt þú s.jert orðin tutt-
usu osr átta ára kona, barnið mitt,
þá hefurðu aldrei verið kölluð ann-
að.   ;' .
N'ú hefir svo borið við, að ellin
hefir færst yfir bróðir minn, 02; ger
ist hann óstyrkur. Ríkisstörfin legaj
ast þunst á hann. og bessvegna vill
hann, að þú komir til hans og verð-
ir nú þegar hertogi í raun, enda
þótt þíi verðir það ekki að nafni
ennþá.   Þ.iónar   þínir   eru   tilbúnir,
—  þú leggur upp í nótt.
Taktu nú vel eftir. Mundu hvert
einasta orð, sem jeg segi. Til eru
lög, sem eru  eins forn  og  Þýska-
land sjálft, sem segja, að ef nokk-
ur kona situr eitt andartak í há-
sæti hertogans, áður en hún hefir
verið fullkomlega krýnd í návist
])jóðarinnar, — skuli henni refsað
raeð lífláti! Mundu þessvegna orð
mín. Gerðu þ.jer upp hæversku. —
Kveð upp dóma þína úr sæti for-
setans, sem er við skörina á hásæt-
inu. Gerðu þetta ]>angað til þú hefir
verið krýnd og ert örugg. Ekki er
sennilegt, að hið sanna kyn þitt
verði nokkurntíma uppskátt, en
samt er það viskubragð, að gera
alla hluti eins örugga og verða má
í  þessu svikula jarðlífi!"
Ó, faðir minn! Er það þessvegna,
sem líf mitt hefir verið skrök? Var
]>að til þess að jeg gæti sölsað rjett
frænku minnar frá henni? IUífið
mjer,  faðir,  lilífið  barninu yðar!"
„Ilvað heyri jeg. dækjan þín!
Eru þetta laun mín fyrir þá góðu
"•a-fu, sem viska niín hefir veitt
þ.jer? Við bein míns sáluga föður.
— þetta væl þitt sæmir illa skapi
mínu. Skundið strax til hertogans
Og varist að spyrna fæti fyrir fyr-
irætlanir mínar!',
Látum svo vera nóg komið nl'
samtalinu. Oss er nóg að vila, að
)>ænir og tár hinnar l>líðlyndu
stúlku urðu einkis nýt. Hvorki
þau nje nokkuð annað gat hrært
hinn gamla stranga lávarð í Klug-
enstein. Og þessvegna. að lokum.
með þungura hug, sá lnin kast-
alahliðið lokast að baki sjer og
reið ein á brott í náttmyrkrimi
með fylkingu riddara og vopn-
aðra ljenssveina og hraustra þjóna.
Gamli greifinn sat lengi þögull
eftir burtför dóttur sinnar. snjeri
sje.r síðan að hinni hryggu konu
sinni og sagði: :    :    :
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 89
Blašsķša 89
Blašsķša 90
Blašsķša 90
Blašsķša 91
Blašsķša 91
Blašsķša 92
Blašsķša 92
Blašsķša 93
Blašsķša 93
Blašsķša 94
Blašsķša 94
Blašsķša 95
Blašsķša 95
Blašsķša 96
Blašsķša 96
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104