Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						20
LESBOK MORGUNBLAÐSiNS
HVERNIG ER AD DEYJA?
JOSHUA Loth Liebman segir í
bók sinni „Peace of mind". sem
hann ritaði rjett áður en hann
dó:
,,'-að er ekki altaf að vjer sjeum
svo hugrakkir, að vjer getum
sælt oss við umhugsunina um dauð
ann. En vjer ættum að athuga
hvao' vísindamenn segja um það
hvcrnig sje að deya. Að ástæðu-
lausu ímynda menn sjcr að cin-
hverjar skelfingar sje í sambandi
við dauðann, en það rætist ekki.
Hinn frægi læknir, Sir William
Osler hefir sagt: „Mín reynsla er
sú að menn verði yfirleitt hetju-
lega við dauða sínum, og skilja við
án ótta og þjáninga. Mcnn vita
ckki meira af seinustu stundum
lífs síns en hinum fyrstu. Kvíði
manna fyrir dauðanum cr því á-
stæöulaus".
Er Osler cinn um þessa skoð-
un, eða taka fleiri læknar undir
þctta með honum?
Vjer höfum spurt marga lækna
um þetta og beðið þá að segja álit
sitt eftir eigin reynslu. Vjer von-
um að það veiti mönnum kjark og
öry^gi að hcyra hvað þeir hafa
að segja.
t'rauk Adair, M. D.
aðstoðar prófessor í skurð-
lækningum við læknadcild
Cornell háskola og aðstoðar
skurðlæknir við krabbameins-
deild Memoiial Hospital í Ncw
York:
Je£ er OsJer að mestu leyti sam-
dóma. En fæstir mcnn hafa íulla
rænu þcgar dauðann ber að, því
að þeir liafa legið í dvala áður,
doguni eða stundum sainan. Natt-
uran er miikunnsom við menruna.
Óttima   við  daucaiin,   sem   meun
ENGINN ÓTTI NJE ÞJÁNING
Á DAUDASTUNDINNI
(Lfiir ~J\ate ^rrolidai
hafa oít gengið með alla ævi,
hverfur áður en dauðann ber
að.
I meðvitund flestra nianna, þar
á mcðal lækna, er krabbamein ein-
hver ægilegasti sjúkdómurinn. En
af Jnnni löngu reynslu minni við
að ttunda krabbameinssjúklinga.
hefi ieg komist að því, að seinustu
stundir þeirra cru ckki frábrugðn-
ar því, sem er um aðra sjúklinga.
Krabbamcinssjúklingar líða meira
sáladega, en undir Jokin fá þeir
hclfró eins og aðrir. Fólk lieJdur
að það sjc mjög kvalafult að deya
úr krabbamcini, að sjúklingarnir
hafi óþolandi kvalir fram í and-
látið Þetta er ekki rjett. Sjúkling-
arnir verða tilfinningarlausir af
eitri því, sem bcrst frá meinscmd-
inni út í blóðið.
Eitir margra ára reynslu minn-
ist jeg sjcrstaklega dauða tveggja
manna. Annar dó úr krabbameini,
hinn ckki. En bæði dæmin sýna.að
minni hyggju hið góða meðfædda
cðli mannsins.
Það var i fyrri heimsstyrjöidinni,
um það er orustunni í Argonne
var nð ljúka, að mjer var fenginn
til umönnunar 24 ára gamall
gjöiiulegur maður. Hann haí'ði
orðið iyiir vjclbyssuskothríð. Ekki
var hægt að hjálpa honuin með
uppskurði, og hann vissj það. —
Ejett áður en haim for fra Banda-
'/
ríkjunum hafði hann gifst og
scinna hafði hann í'rjett það að
hann ætti von á barni. Um þetta
citt var hann að hugsa í þrjá daga;
sem hann lifði. Hann miklaði það
fyrir sjer hvað yrði um konu sína
og barn, þegar hann felli frá og
barmaði sjer þangað til að jeg gat
sannfært hann um það að fyrir
þeim mundi sjeð. Þá færðist ró
yfir hann, hann sofnaði og var dá-
inn cítir fáar klukkustundir.
Hitt dæmið er mjer nákomnara.
Eaðir minn var læknir og átti
heima í lítilli borg í Ohio. Þegar
hjer var komið sögu var hann 82
ára að aldri og var að tærast upp
af krabbameini í maganum. En
liann var ekki að hugsa um sjálf-
an sig. Hann var með sífeldar á-
hyggjur út af gömlum vini, jafn-
aldra sínum, sem cinnig var kom-
inn í dauðann úr sömu veiki. Svo
var það einn dag að hann bað mig
að aka sjer til vinar sins. Hann
var þá svo veikburða, að hann gát
varla staðið á fótunum, en vildi
cndilega heimsækja vin sinn.
Báðir vissu þeir vcl að hverju
fór. En þeir ljetu ekkert á því
bera og af veikum mætti reyndu
þeir að glcðja og hughreysta hver
annan.
Jeg mun aldrei gJeyma þetsu
Þessi stund liefði getað sannfært
hveiii vaiitrúarmaiiu um guðle£a
1?
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28