Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						544
LESBÖK MORGUNBLAÐSÍNS
vestrænum háttuni. Brúðurin var
í skínandi fallegum silkiklæðnaði,
hárauðu pilsi og grænni treyu með
rauðum og gulum böndum á hin-
um víðu ermum. Hún hafði makað
sig í andlitsdufti svo að hún sýnd-
ist hvít. Hárið var olíuborið og
gljáandi og á höfði haíði hún marg-
lita kórónu, en niður úr henni
hengu langt niður á bak festar úr
gimsteinum. Aldrei stökk henni
bros allan tímann. Brúðguminn var
í vestrænum jakkafötum. Að vígslu
afstaðinni hvarf brúðurin og sást
ekki framar. En við settumst að
veislu með brúðgumanum og voru
þar aðeins karlmenn.
Það er gamall siður, sem enn er
haldið í heiðri, að brúðguminn
dvelst fyrstu þrjár næturnar eftir
brúðkaupið á heimili tengdafor-
elda sinna. Að þvi loknu fara ungu
hjónin heim til foreldra hans.
Enginn telst maður fyr en hann
er giftur. Piparsveínar eru ekki
taldir menn, þótt þeir verði sjötug-
ir, og enginn tekur neitt mark á
þeim. Það er metnaðarmál allra að
eignast sem flest börn, helst drengi,
svo að altaf sje tíl afkomendur að
dýrka forfeðurna. En þetta getur
valdið vandræðum. Jeg þekki vel
mentaðan mann í Seul. P'oreldrar
hans neyddu hann til að kvongast
þegar hann var 19 ára, af því að
hann var einbirni. Þegar hann var
22 ára hafði hann fyrir konu og
tveimur börnum að sjá, en auk þess
hÖfðu sest upp hjá honum foreldr-
ar háns, afi og amma og langafi
oghann varð að sjá fyrir þeim öll-
um. Hann var opinber starfsmaður
og launin hrukku hvergi nærri. —
Hann varð því smám saman að
selja ættargripi sína fyrir fæði og
fötum.
I
KÓREUBUAR eru sönghneigðir og
syngja rmkið. Söngvar þeirra draga
riokkúrh dám aí kínverskum söngv
'.   -úm, en«m mýkri og býðari. Þjóð-
dansar eru þar margbrotnir og ekki
gott að skilja þá.
Þjóðhátio þoirra er 15. ágúsl og
er þá mikið um að vera, mikið sung
-ið og dansað. Fáni þeirra er ein-
kennilegur. Það er knöttur i hvít-
um feldi og er honum skift þannii*,
að það er eins og tvær kommur sje
feldar saman, önnur rauð, hin blá.
Þetta kalla þeir „tae guk" og er það
tákn andstæðnanna „yang" og
„yin", eða karls og konu, himins
og jarðar, elds og vatns, sumars og
veturs, uppbyggingar og niðurrifs.
í öllum hornum fánans eru breið
stryk, ýmist heil eða brotin. Þau
eru einnig tákn andstæðna og jafn-
vægis. í vinstra horni að ofan eru
þrjú heil stryk og tákna himininn.
Gegnt þvi í neðra horni til hægri
eru þrjú brotin stryk, og þau tákna
jörðina. í efra horni til hægri eru
tvö heil stryk og brotið stryk í
miðju, og táknar það eld. í neðra
horni til vinstri eru tvö brotin
stryk með heilu stryki í miðju og
þau tákna vatn. Auk þess hafa
þessi tákn ýmsar aðrar merkingar
og eru af sumum talin sameining-
artákn Kóreu.
ÞEGAR það varð kunnugt að jeg
væri að fara frá Kóreu, flyktust
menn um mig og vildu kaupa bíl-
inn minn. Þeir buðu mjer alt að
2500 dollurum fyrir hann. Jeg hafði
keypt hann af amerískum liðsfor-
ingja fyrir 680 dollara. Jeg sagði
öllum að jeg mætti ekki selja bíl-
inn öðrum en Bandaríkjamanni og
fyrir sama verð og jeg hefði keypt
hann. Þeir sögðu að jeg gæti sagt
að bilnum hefði verið stolið af
mjer. Jeg sagði þá að kaupandinn
ætti það á hættu að honum yrði
kastað í fangelsi þegar bíllinn fynd
-ist.
Engin hætta, var mjer sagt, áður
en þjer farið frá Kóreu cr bíllinn
kominn norður fyrlr 38. breíddar-
baug.
Jég neitaði samt og þegar jeg
sagði kunningja mínum frá þessu
sagði hann mjer að á hernáms-
svæði Rússa væri slíkir bílar seldir
fyrir 5000 dollara. Það væri alvana-
legt aö bíiar hyrfu, og ef lögreglan
næði ekki í þá, væri það segin saga
að þeir væri komnir norður fyrir
járntjaldið.
^   íW   íW   4rf   ±j       A
S^tapetyiUi
f
GUÐBRANDUR VIGFUSSON ritaði
einu sinni grein um stafsetningu og
sagði að þar laegi fernt til grundvallar:
1. uppruni, 2. framburður, 3. ritvenja,
4. fegurð.
Þessu svaraði Konráð prófessor Gísla
-son.
„Hjer er uppruninn settur fyrst.
Stendur heima! Til daamis að taka,
þegar ferðamenn færa í letur þau mál,
sem áður eru órituð, þá skrifa þeir
ekki eftir framburðinum, sem þeir
heyra, heJdur eftir uppruna, sem þeir
heyra ekki og vita ekkert um!! Og
þeir, sem fyrstir koma á rithætti á sínu
máli sjálfra og stofna þar stafsetn-
ingu, rita ekki eftir framburðinum,
sem þeir þekkja, heldur eftir uppruna,
sem þeir þekkja ekki'!___   Þar  sem
vjer ritum nú y eða ý eða ey, þá rit-
um vjer svo — ekki beinlinis sakir
uppruna, heldur eftir ritvenju forn-
tnanna. Hefðu fornmenn ekki ritað
fylla heldur filla, niundum vjer einnig
rita filla (likt og Englendingiar „to
fill"), þó sögnin sje dregin af fulKr).
-----Þvi lengra, sem fanð væri í þiHta
mál, því meir mundi benni l.ietta af
þessari „dalalæðu" eða „kerlingar-
vellu" eða „gubbuþoku' eða „völsa-
villu", og flestuin verða ljóst fyrir
augum, að það er ekki annað en „hje-
góminn einber" að setja uppruna seni
fyrstu undirstöðu stafseLningar." —
Þetta gæti alveg eins verið góð bend-
ing til þeirra manna nú é dögum, sem
hafa verið að fikta við að gera islenska
staísetningu sem flóknasta og torveld-
asta fyrir ahnenising, eirJium rneð því
afi harjga i „uppruna".
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 533
Blašsķša 533
Blašsķša 534
Blašsķša 534
Blašsķša 535
Blašsķša 535
Blašsķša 536
Blašsķša 536
Blašsķša 537
Blašsķša 537
Blašsķša 538
Blašsķša 538
Blašsķša 539
Blašsķša 539
Blašsķša 540
Blašsķša 540
Blašsķša 541
Blašsķša 541
Blašsķša 542
Blašsķša 542
Blašsķša 543
Blašsķša 543
Blašsķša 544
Blašsķša 544
Blašsķša 545
Blašsķša 545
Blašsķša 546
Blašsķša 546
Blašsķša 547
Blašsķša 547
Blašsķša 548
Blašsķša 548