Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						23. íbl.
JHtvgitiiMfito kg
Sunnudagur 17. júní 1951.
XXVI: árgangur.
V.   ST.:   ENDURMINNINGAR   FRÁ   17.   JUNI   1911
ÞEGAR   ÍSLENDINGAR   EIGNUÐIIST
ÞJÓÐHÁTÍÐARDAG
UNGUM lesendum blaðsins kann að
íinnast fyrirsögnin yfir línum þessum
einkennileg. En jeg minnist hátiða-
haldanna í tilefni af 100 ára afmæli
Jóns Sigurðssonar á þeniian hátt, að
þá  „eignuðumst"  við  17.  júni.
Jeg lit svo á, að áður en farið var að
undirbúa 100 ára afmæli forsetans 1911,
þá var dagurinn 17. júní ekki sjerlega
hugstæður, nema sögufróðum mónnum.
Nokkrum árum áður hafði þjóðin
minst annars 100 ^ra afmælis, Jónasar
Hallgrímssonar, 16. nóvember 1907. Það
var þá, sem líkneskið var reist á blett-
inum, fyrir neðan bústað Guðmundar
Björnsonar iandlæknis í Lækjargötu,
það sem nú er í Hljómskálagarðinum.
Jeg efast um að dagurinn 17. júní
hafi verið mönnum fastaii i minni,
fyrii-,1911, en fæðingardagur Jónasar
16. nóvember er nú.
En 17. júni 1911 er mjer minnistæð-
Estur hatíðisdagur, sem gogntók mig
mest að Aiþingishátiðinni 1930, ög
stofnun iýðveldisins 1944, meðtöldum.
Vorhugurinn, samhugurinn, sem birtist
manni hjer i höfuðstaðnum þennan vor-
dag fyrir 40 árum, stendur mjer fyrir
hugskotssjónum sem helg þjóðarvakn-
ing.
FAGUR MORGUN
Þetta var laugardagur, jcg var ó-
veijju snemraa u íciii þennan da§. Mjcr
Samkoma á Austurvelli 17. júui 1911.
varð gengið niður í bæinn, áður en
„farið var að rjúka", cins og sagt var i
sveitinni, áður cn nokkur manna-
ferð sást á götunum.
Þessi morgun var skinandi bjartur,
vcðrið kyrt, og alt umhverfið unaðs-
legt, cins og það gctur fcgurst vcrið
lijer. Góðviðrið var svo sannfærandí
að það var rjett cins og allar ýfingar
frá náttúrunnar hendi væru horfnar,
eíns og mcnn þekkja, þegar vormorgn-
arnir birtast manni með óllum sinum
töfrum.
Á göngu minni um bæinn, þennan
sólbjarta moi'gun, hugsao'i jeg til íóllts-
ins, cr svaf i húsum sínum. Langaði mig
til að mcga gcra þá samlíkingu íyrir
hönd þjóðarinnar: Að hún væri cnn sof
andi vcgna þcss, að hún hcfði ckki gcrt
sjer grein fyrir þvi, hve bjartUr, fagur
dagur biði hcnnar, hvc fögur vcröl'l
birtist hcnni, þcgar hún risi úr rekkju
kyrrstöðunnar.
Þcgar niður að Austurvclli kcm,
blasti við framan á svölum Alþingis-
hússins, stór bláhvítur fáni, íslen.ski
fáninn, scm þá hafði vcrið tekinn upp,
cn ekki löghelgaður. Þessi fáni var
hinn stærsti, sem jcg haíði nokkru
sinni sjeð.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 317
Blašsķša 317
Blašsķša 318
Blašsķša 318
Blašsķša 319
Blašsķša 319
Blašsķša 320
Blašsķša 320
Blašsķša 321
Blašsķša 321
Blašsķša 322
Blašsķša 322
Blašsķša 323
Blašsķša 323
Blašsķša 324
Blašsķša 324