Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						9. tbl.

3ttgrgimfrfn>#ut<

Sunnudagur 16. marz 1952.

Mh

XXVII. árg.

VINDMYLNURNAR

í REYKJAVÍK SETTU

SIMIM SVIP A BÆINIM

G R Ö N D A L sagði um aldamótin

að Reykjavík mundi alltaf verða

sjálfri sér lík, enda þótt byggðin

dreifðist út um holt og hæðir. —

Landslagið væri þannig að hún

breytti ekki mikið um svip við það

að stækka, því að kvosin yrði alltaf

kjarni bæjarins. Ég veit ekki hvað

hann mundi segja ef hann mætti

nú líta upp úr gröf sinni og sjá

þær breytingar, sem orðið hafa

seinustu 50 árin. Miðbærinn er nú

nær óþekkjanlegur frá því, sem

hann var um aldamót og munar

þar mestu að lækurinn er horfinn,

Batteríið horfið, fjaran horfin, en

höfnin og hafnarmannvirkin komin

með nýju landi og nýjum götum

þar sem sjór var áður. Að vísu er

Austurvöllur enn til, Alþingishúsið

og dómkirkjan, en allt annað er á

hverfanda hveli.

Svipur Reykjavíkur er mismun-

andi eftir því hvaðan á hana er

horft, en bæði fyrrum og nú mun

mönnum hafa orðið minnisstæðast-

ur sá svipur hennar, sem blasir við

þegar siglt er inn á milli eyjanna.

Nú blasa þar við þrjár stórbygg-

ingar með nokkurn veginn jöfnu

millibili og gnæfa hátt yfir alla

aðra byggð. Það er Landakots-

kirkja, Þjóðleikhúsið og Stýri-

mannaskólinn. Þessar þrjár bygg-

ingar setja sinn svip á bæinn svo

greinilega, að ekki verður um

villzt.

Fyrir einni öld voru það líka

þrjár byggingar, sem settu svip

sinn á bæinn þegar komið var af

hafi. Það voru tvær heljar miklar

vindmylnur, önnur á Hólavelli, en

hin í Þingholtunum. Þriðja bygg-

ingin var Skólavarðan. Þessar þrjár

byggingar gnæfðu þá yfir hinn

lágreista bæ með álíka tignarsvip

og hinar þrjár stórbyggingar gera

nú. Að þessu leyti má því segja

að Reykjavík sé enn sjálfri sér lík.

En þó var svipurinn annar vegna

P. C. Knudtzon, sem

mylnurnar   reisti.

þess að vindmylnur eru ólíkar 811-

um öðrum húsum. Þær eru ekki

dauðir og kaldir turnar. Þær eru

eins og lifandi með nokkrum hætti.

Og þegar þessar stóru mylnur, sín

hvorum megin bæjarins, þöndu út

seglvængi sína og þeir snerust með

ofsahraða í vindinum, þá settu þær

lifandi svip á bæinn.

Nú er svo langt síðan að vind-

mylnurnar hurfu, að það eru að-

eins elztu Reyvíkingar sem

muna eftir þeim, líklega eru þeir

fáir, sem muna svo langt að þeir

hafi séð þær mala. En á þeim árum

þótti Reykvíkingum vænt um

mylnurnar og börnin voru hrifin

af þeim. Þess vegna segir Gröndal

um aldamótin: „Já, þá var nú öldin

önnur, þegar Jóhannes malaði og

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 125
Blašsķša 125
Blašsķša 126
Blašsķša 126
Blašsķša 127
Blašsķša 127
Blašsķša 128
Blašsķša 128
Blašsķša 129
Blašsķša 129
Blašsķša 130
Blašsķša 130
Blašsķša 131
Blašsķša 131
Blašsķša 132
Blašsķša 132
Blašsķša 133
Blašsķša 133
Blašsķša 134
Blašsķša 134
Blašsķša 135
Blašsķša 135
Blašsķša 136
Blašsķša 136
Blašsķša 137
Blašsķša 137
Blašsķša 138
Blašsķša 138
Blašsķša 139
Blašsķša 139
Blašsķša 140
Blašsķša 140