Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
101
FliGL, SEM LEGCST í HÍÐI
Hcr ú latidi var það einu sinni trú manna að fuglar lcgðusl í híði og lœgi
i dvala allan veturinn í ktettasprungum og gjótum, sbr. kvæðið um ló-
urnar sjö, sem maður fann sofandi í klcttasprungu að haustlagi, og
hafði hvcr þcirra „lauf undir' tungu". Hann tók eitt laufið og er hann
kom aftur að vitja þeirra um vorið, voru sex vaknaðar, en sú, sem lauf-
ið missti, lá dauð i klottaspi ungunni. — Þessi trú á að fuglar legðist í
hiði, hefir vcrið viðar og cr í rauninni 2000 ára gömul, þvi að síðan á
dögum Aristotclcsar hafa menn trúað þvi að sumir fugJar legðust í hiði.
Á 18. óld ritaði cnskur náttúrufræðingur, Gilbcrt White, margar grein-
ar um þetta og komst að þeirri niðurstöðu að þjóðtrúin væri rétt, sumir
fuglar, t. d. svölur mundu liggja í vetrardvala. En 1935 ritaði amerískur
náttúrufræðingur grein og sagði að það væri mesta vitleysa að fuglar
lcgðust i híði. Nú hefir þó Edmund C. Jaeger, prófessor við Riverside
College i Bandarikjunum, sannað að þjóðtrúin er rétt. Hann hefir fundið
íugl, sem lcggst í vetrardvaia. Þessi fugl er nefndur „poorwill" og er
nafnið eftirherma af hl.ióði hans. Eru til nokkrar tcgundir þessara fugla
og kölluðu landnemar þá „goatsuckers", cn það er sama og tilberi. —
Heldu þeir. þegar þcir heyrðu skrækina í fuglunum að næturlagi, að
þeir væri að stela nyt úr búpeningi. — Frásögn Jaegers af þessum fugii
er a þessa leið:
ÁRIÐ 1946 eyddi ég nokkru aí jólafríi
mínu ásamt tveimur stúdentum í
Chuckwalla-fjöllum i Kaliforníu, en
þau eru mitt á milli Salton Sea og
Colorado-árinnar. Þetta eru lág fjöll,
en snarbrött með mörgum giljum og
gljúfrum. Á þriðja degi vorum við á
gangi í lágri sprungu. Annar stúdent-
iun vekur þá athygli mína á ofurlít-
illi trjárót, sem sé föst í holu, svo sem
2M> fet fyrir ofan sandbotninn i
sprungunni.
,.Nei, þetta cr ckki trjárót", sagði
ég" ,.Það er fugl — poorwill".
Fuglinn var svo samlitur berginu.
að sérstaka aðgæzlu þurfti til þess að
koma auga á hann. Hann hreyfðj sig
ekki og góða stund stóðum við þarna
og virtum hann fyrir okkur og tókum
nokkrar myndir af honum. Svo rétti
cg fram höndina og tók hann i lófa
minn, en hann hreyfði sig ekki. Ég
strauk honum og velti honum i lófa
mínum, en ekkert lifsmark sást með
honum og augun voru lokuð.
Eg ætlaði þa að setja íuglinn al'tur
inn í holuna, en um leið opnaði hann
annað augað, og sáum við þá að hann
var ekki dauður.
Við höfðum ckki tíma til þess að
sinni að vaka þarna yfir honum, en
10 dögum seinna kom ég þangað aft-
ur, og var hann þá enn kyrr í hol-
unni. Ég tok hanu nu aítur í lófa minn
og þá var eins og hann andvarpa'M.
Eg opnaði á honum annað augað og
þá tisti i honum eins og tnús, og rctt
á eftir opnaði hann ginið, eins og
hann væri að geispa. Rétt á eftir rétti
hann úr báðum vængjum, svo að þeir
stóðu beint upp í loftið. Við horfðum
á þetta um stund, en svo lögðum við
vængina niður að bolnum. Um leið og
við slepptum þeim, rétti hann úr þeim
aftur beint upp, svo að vængbrodd-
arnir námu hvor við annan. En ekki
opnaði hann augun.
Við létum-hann svo í hoiuna aftur
og hagræddum honum þar. — Um
kvóldið vitjuðum við hans svo eniu
Hann lá þar eins og áður, nema hvað
fiðrið var dálítið úfnara. Maðurinn,
sem með mér var, tók hann í lófa sinn
og ætlaði að rétta mér hann. En þá
var eins og hann vaknaði. Hann þandi
út vængina og flaug upp í hríslu, sem.
var um 40 fetum ofar i sprungumú.
Náðum við honum ekki aftur.
-^-
Seint i nóvember næsta ár kom ég
aftur á þessar slóðir, og þá liggur
hann eins og steindauður í sömu hol-
unni. Ég ákvað nú að gera frekari
athuganir á honum. Fyrst byrjaði ég
á þvi að binda um annan fótinn ii
honum, svo að hann þekktist aftur.
Ég mældi líkamshita hans og reyndist
hann vera 64.4 st. á Fahrenheit, en er
að réttu lagi 106 st. Síðan vitjaði ég
um liann hálfsmánaðarlega. Eg vóg
hann hvað eftir annað og furðaði mig
á þvi hvað hann léttist litið og hefir
því verið mjög hægfara bruni í
likamanum. Líkamshitinn yar dálítið
breytilegur, en komst aldrei yfir 67
stig.
Svo var það eitt kvöld i janúar er
við komum að iionum. að hann lá með
opín augu. Eg brá upp Ijósi rétt við
annað augað og lét skína í það nokkra
hríð, en hann kippti sér alls ekki upp
við það, og virtist sem hann yrði ekki
Fuglinu ureyi'ðisl cklu þótt uauu væri lckiuu
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 93
Blašsķša 93
Blašsķša 94
Blašsķša 94
Blašsķša 95
Blašsķša 95
Blašsķša 96
Blašsķša 96
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108