Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						7. tbl.
JRwgtlllMtatofat
Sunnudagur 19, febrúar 1956
bék
XXXI. árg.
Sigurður Grimsson:
SHAKESPEARE-ÞÝÐINGAR
i RÍKISSTJÓRNARÁRUM Elisa-
betar I. Englandsdrottningar
og næstu áratugina bar á eftir stóð
ensk leikritun og leiklist með mikl-
um blóma, enda var þá bar í landi
margt um mikilhæf leikritaskáld,
en meðal beirra bar langhæst, sem
kunnugt er, hinn stórbrotna skáld-
snilling William Shakespeare (1564
—1616).
Púritanarnir í Englandi höfðu
um langt skeið haft megnan ými-
gust á allri veraldlegri list, ekki
sízt leikritaskáldskap og leiklist og
töldu þeir slíkt athæfi hina örgustu
goðffá. Áhrifa bessara bröngsvnu
ofstækismanna gætti ekki verulega
fyrst framan af, en þegar borgara-
stvriöldin brauzt út í Englandi árið
1642, undir forvstu Olivers Cron-
wells, hðfðu púrítarnlr komið svo
ár slnni fyrir borð, að leikhúsum í
London var lokað bað sama ár með
sérstöku laffaboði. Varð b^tta tll
þess, að jafnvel skáld bau, sem
ágaetust hðfðu þótt k Elisabetar-
tímabillnu, þeirra á meðal gjálfur
meistarinn     Shakespeara,     féllu
Shakespeare
smám saman að heita mátti í fulla
gleymsku, en skáldverk þeirra urðu
að víkja fyrir ritum trúarskálda og
postula eins og Miltons og Buny-
ans. Stóð svo allt til ársins 1660,
er konungdómurinn var endurreist-
ur í Englandi og Karl konungur
annar tók bar aftur við völdum.
— Þó hafði nú orðið sú breyting
á hugum fólksins, að nú var það
ekki alþýða manna, er sótti þau
tvö leikhús í London,   er   böfðu
fengið koruingsleyfi til leiksýninga,
heldur aðeins tiltölulega fámennur
hÓDur hefðarfólks. er mælti sér bar
mót. Og enda bótt leikhús bessi
bvrftu í fvrstu að hagnvta sér leik-
rit frá eldri tímum, þá voru það
hvorki Ieikrit Shakespeares eða
Ben Jonsons, sem gripið var til,
enda átti hin þióðlega leikritun
beirra tíma ekki lengur bau ítök
í hugum fólksins sem áður var.
Hins veear voru nú einkum tekin
til svninpar leikrit höfunda eins og
Beaumonts. Fletchers og Shirleys.
Um betta farast Drvden svo orð í
riti sínu Essey of Dramatie Poesy:
„Höfundar bessir skildu miklu bet-
ur og líktu betur eftir málfari og
samræðum hefðarfólksins." Mun
og ekki vafi á bví, að uneu kyn-
slóðinni á árunum um 1660 hefur
bótt samtalsformið í leikritum
Shakespeares úrelt nokkuð, en
fundizt hin skáldin, er hér voru
nefnd, standa í bví efni nær sínum
tíma. En ðnnur og dýpri rðk hafa
einnig legið hér að. — Á þenum
árum tekur franskra bókmennta-
áhrifa að gseta í ae rfkara m»li. og
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112
Blašsķša 113
Blašsķša 113
Blašsķša 114
Blašsķša 114
Blašsķša 115
Blašsķša 115
Blašsķša 116
Blašsķša 116