Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						180
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
SKUGGSJÁ  REYKJAVÍKUR
ff
Það er ekkert að sjá í Reykjavík"
IV
WILLIAM LORD WATTS ferð-
aðist hér árin 1871, 1874 og
1875 og gekk á jökla. í seinustu
ferðinni vann hann það þrek-
virki að ganga yfir þveran
Vatnajökul, lagði upp frá Núp-
stað í Fljótshverfi og kom 16
dögum seinna til Grímsstaða á
Hólsfjöllum. Varð hann frægur
fyrir þessa ferð og segir Þorv.
Thoroddsen að hann hafi sýnt
frábæran dugnað, en árangur
ekki orðið eftir því, vegna þekk-
ingarleysis hans. Hér er farið
eftir ferðasögu hans 1874.
Að kvöldi 10. júní komum við til
Reykjavíkur. Kvöldsólin varpaði
geislum sínum á dásamlega fjallið
Esju, sem enn var í vetrarklæðum.
Létt ský svifu yfir fjallinu og
teygðust niður með því og voru
eins ogullarbyngur, sem sólin skein
á. Lengst í norðvestri gnæfði fann-
krýndur skalli Snæfellsjökuls.
Framundan er höfuðborg ís-
lands, Reykjavík, með timburhús-
um og sölubúðum og minnir mjög
á skálaþorp þau, er þjóta upp eins
og gorkúlur á sléttum Ameríku.
Eini munurinn er sá, að Reykjavík
er sein í vöfum, en allt gengur með
fljúgandi fart í Ameríku. Borgin
var nú fánum skreytt, stórir hóp-
ar manna höfðu safnast saman hjá
bryggjunum og bátar hlaðnir fólki
komu um borð. Nokkur önnur skip
voru í höfninni og „Diana" lagð-
ist mitt á milli tveggja herskipa.
Var annað franskt en hitt danskt,
og hornaflokkur á danska skipinu
heilsaði okkur með nokkrum þjóð-
söngvum
Morguninn eftir fórum við í
land kl. 10, og leituðum að stað
þar sem við gætum tjaldað. Manni
leiðist síður í tjaldi en annars stað-
ar, ef tafir verða. Þar hefir maður
alltaf nóg að gera, í staðinn fyrir
að láta stjana undir sig. Lands-
höfðingi leyfði okkur vinsamleg-
ast að tjalda á grasi'grónum hól
fram við sjóinn, handan við bæ-
inn (Batteríinu). Á eftir fór ég að
skoða mig um í borginni, en sá lít-
inn mun á henni síðan eg var hér
1871.
Þar var fiskur hvert sem litið
var. Það var fiskur af öllum teg-
undum og öllum stærðum og á öll-
um stigum söltunar og herzlu.
Stórir hlaðar af þurrum fiski voru
á malarkambinum. Þúsundum
fiska var dreift yfir klappirnar til
þerris. Menn og hestar voru að
flytja fisk, og hestar stóðu í lest
undir fiskaböggum, sem áttu að
fara upp í sveit. Fiskiskip lágu
í höfninni og áttu að flytja fisk-
farma til annara landa. Og bátar
voru stöðugt að koma að með nýan
afla. Arabar nota mest döðlur, Eng-
lendingar bauta, en íslendingar
saltfisk. Það er sú fæða, sem þeim
er nauðsynleg. Þeir taka hana fram
yfir allt annað, og í fána sínum
hafa þeir mynd af saltfiski.
Þá um morguninn höfðum við
séð hval blása rétt fyrir framan
bækistöð okkar. Það er algengt
að hvalir komi inn á höfnina, en
þeir eru sjaldan veiddir.
Það var auðséð að bækistöð okk-
ar vakti mikla athygli í Reykja-
vík, því að þar eins og á öðrum
útkjálkum er hver nýung margra
daga undrunarefni. Hér hefir allt
gengið í sama farinu frá alda öðli,
og það gengur hneyksli næst ef
út af er brugðið. Það var furðulegt
að heyra hve barnalegar athuga-
semdir menn gátu gert. Við spurð-
um t. d. mann nokkurn um það
hvort leyfilegt mundi að tjalda
þarna fram við sjóinn, en hann
kvað nei við, því að við mundum
fæla æðarfuglinn! Nú var þarna
fjöldi fólks í fiskvinnu rétt hjá,
og menn voru stöðugt að skjóta þar
rétt fyrir utan, svo að þetta var
mesta fásinna. Auk þess voru kýr \
þarna á beit, og svo held eg að
enginn æðarfugl hafi verið þarna.
Næsta morgun setti eg bréf í
póst og keypti á þau hin nýu ís-
lenzku frímerki, því að þar sem
ísland fær nú sjálfstæði, þá verður
það að hafa eigin frímerki; fram
að þessu hafa dönsk frímerki gilt
þar.
Eg hafði oft tekið eftir stórum
hrúgum af þorskhausum í fjör-
unni og þótt þeir ógeðslegir þar
sem þeir störðu á mann dauðum
augum. Hafði eg oft verið að hugsa
um hvað gert væri við þá. Nú frétti
eg að þetta væri hlutur sveitar-
manna, sem róa hjá útvegsmönn-
um. Dálkarnir úr fiskunum eru líka
hirtir og notaðir sem eldsneyti.
Einn daginn fór eg að skoða kalk-
ofninn, sem er nokkuð fyrir inn-
an bæinn. Þar sá eg hrúgur af
kalki, sem komið var úr Esju. En
úr því verður ekki góð vara, því
að það er of jarðborið. Um kvöld-
ið urðum við fyrir miklu ónæði
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176
Blašsķša 177
Blašsķša 177
Blašsķša 178
Blašsķša 178
Blašsķša 179
Blašsķša 179
Blašsķša 180
Blašsķša 180
Blašsķša 181
Blašsķša 181
Blašsķša 182
Blašsķša 182
Blašsķša 183
Blašsķša 183
Blašsķša 184
Blašsķša 184
Blašsķša 185
Blašsķša 185
Blašsķša 186
Blašsķša 186
Blašsķša 187
Blašsķša 187
Blašsķša 188
Blašsķša 188