Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						124
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
Linda man um lind og stig
lindarkjóla   skreytir,
Indíana yndisleg
Indíasólin heitir.
Símoni Bjarnasyni er tamt að lfkja
fegurðargyðjunum við dalablómin,
enda kenndi hann sjálfan sig við
dali:
Sprakk í sundur bjargið blátt,
brunnin  ósageislum  fríðum
gekk út hrund þar bauða brátt
björt sem rós í dalahlíðum.
Hallgrímur Pétursson metur fróm-
leik og dyggð ekki síðri öðrum kost-
um:
Drottning hans var dyggðarblóm,
dýrstum hlaðin mektum,
hýr í lyndi, fögur og fróm,
fædd af kóngaslektum.
Þá keirrar hér ein hjá Sigurði
Bjarnasyni, með skæra liti:
Starfa Fenju lóðin Ijós
litinn hafði nýta,
eins og menju rauðleit rós
rituð á pappir hvíta.
Páll Bjarnason finnur eina friða,
þótt ekki sé hún aldurshá:
Háradýrust hindin trú,
nörundskírust víst var sú,
ágæt Týrus auðarbrú
/ira hýrust tólf og þrjú.
Vigfús Jónsson kveður yfirlætis-
laust, en fer þó fullvel:
Menntun  búin  dyggust  drós,
dável rjóð í kinnum,
dyggða kransað hennar hrós
hafði þjóð í minnum.
Sigurður Bjarnason kunni að kveða
vel að kvenlegri fegurð og yndis-
þokka:
Prýði fáð var frúar sál
— fríðum skráð af glósum —
íðilfáðu brúnabál
blíðu stráðu ljósum.
Sigurður Breiðfjörð kunni að segja
írá hreimun iitum:
Um hvíta vanga — eg letm ljóð —
líkast snjónum hreinum,
þar má fanga rósin rjóo'
rúm á kinabeinum.
Við margt má líkja kvenlegri feg-
urð og snyrtimennsku, eins og Gunn-
ar Ólafsson kveður:
Fögur og rjóð var flæðarglóð,
fáguð upp  og niður,
en sumstaðar sú blómann bar
björt sem svanafiður.
Víst mega það teljast góðir kven-
kostir, sem Guðmundur Bergþórsson
telur upp í þessari vísu:
Vænleik ber yfir vífin flest,
vitinu  prýdd  þó  allra  mest,
kann sú drósin kvenmannslyst
kurteislegust silkirist.
Lýður Jónsson kveður svo:
Drottning  þar  hjá  skata  skein,
skemmtunar með safni,
sólar vara sólin hrein
Sólbjört var að nafni.
Jón Þorsteinsson hefir auga á gull-
Þó bar jómfrú þessi langt af öllum,
hennar ásýnd, skrúði og skart
skein sem unnarljósið bjart.
Þorsteinn Jónsson þekkir eina sólu
fegri:
Svo var fögur sunnan bjarta sólar
elfu,
að auka þótti hún að hálfu
hnita skinið Vífilsálfu.
Magnús Magnússon leit ekki sízt á
hárprýði:
Fástína hét fylkis jóð,
fríðari engin lands um slóð
fannst en hún, en hárið lá
hreint sem gullið fótum á.
Gísli  Sigurðsson metur yndisþokka
og ástarbríma:
Niður settist nipur rétt og fögur
laukastrindi ljúf mér hjá.
Magnús Magnússon metur dyggðir
ekki siður öðru:
Þá er Græðisbrennu brík
beztu hlaðin dyggðum,
engin fæðist önnur slík
öllum heims í byggðum.
Vísur þær, sem hér eru tíndar
saman, eru frá öllum öldum rímn-
anna, allt frá 14. fram á 20. öld. Má
þar sjá að keppst hefir skáld við
skáld, öld af öld, og er vandséð hver
drýgstur verður. En öllum metum
hnekkir Sigurður Breiðfjörð með
yfirlætislausum fjórum  vísuorðum:
Ef  eg  segja  ætti frá
allri meyar prýði,
bókin  eigi  entist  þá
í það reginsmíði.
Engin þessara vísna er tekin úr
mansöng, en þar er mikla fjölbreytni
að finna.
rJLiíl
a.
Almáttugur guð allra stétta,
yfirbjóðandi engla  og þjóða,
ei  þurfandi stað né stundir
staði  haldandi   í  kærleiksvaldi,
senn verandi úti og inni,
uppi og niðri og þar í miðju,
lof sé þér um aldur og ævi
einig sönn í þrennum greinum.
Þetta er upphafið að kvæðí Eysteins
munks Ásgrímssonar, því kvæði, ,,er
öll skáld vildu kveðið hafa". Alls er
kvæðið  99  vísur.
Sagt er að Lilja hafi kraft til að
stökkva burt óhreinum öndum, og er
það til marks um það, að gömul kerl-
ing var einhvern tíma á bæ, sem kunni
Lilju, og kvað hana í hverju rökkri.
En fólkið á bænum gerði gabb að
þessu, og lærði ekkert af kvæðinu.
Þegar kerlingin var dáin, gerðist
rnjög reimt á bænum; var þá stundum
sagt með dimmri rödd: „Kveðið þ:ð nú
Lilju." En það gat enginn, þvi að eng-
inn kunni, og lagðist bærinn svo í eyði.
(Þjófc. I- Li
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 581
Blašsķša 581
Blašsķša 582
Blašsķša 582
Blašsķša 583
Blašsķša 583
Blašsķša 584
Blašsķša 584
Blašsķša 585
Blašsķša 585
Blašsķša 586
Blašsķša 586
Blašsķša 587
Blašsķša 587
Blašsķša 588
Blašsķša 588
Blašsķša 589
Blašsķša 589
Blašsķša 590
Blašsķša 590
Blašsķša 591
Blašsķša 591
Blašsķša 592
Blašsķša 592
Blašsķša 593
Blašsķša 593
Blašsķša 594
Blašsķša 594
Blašsķša 595
Blašsķša 595
Blašsķša 596
Blašsķša 596
Blašsķša 597
Blašsķša 597
Blašsķša 598
Blašsķša 598
Blašsķša 599
Blašsķša 599
Blašsķša 600
Blašsķša 600
Blašsķša 601
Blašsķša 601
Blašsķša 602
Blašsķša 602
Blašsķša 603
Blašsķša 603
Blašsķša 604
Blašsķša 604
Blašsķša 605
Blašsķša 605
Blašsķša 606
Blašsķša 606
Blašsķša 607
Blašsķša 607
Blašsķša 608
Blašsķša 608
Blašsķša 609
Blašsķša 609
Blašsķša 610
Blašsķša 610
Blašsķša 611
Blašsķša 611
Blašsķša 612
Blašsķša 612
Blašsķša 613
Blašsķša 613
Blašsķša 614
Blašsķša 614
Blašsķša 615
Blašsķša 615
Blašsķša 616
Blašsķša 616
Blašsķša 617
Blašsķša 617
Blašsķša 618
Blašsķša 618
Blašsķša 619
Blašsķša 619
Blašsķša 620
Blašsķša 620
Blašsķša 621
Blašsķša 621
Blašsķša 622
Blašsķša 622
Blašsķša 623
Blašsķša 623
Blašsķša 624
Blašsķša 624
Blašsķša 625
Blašsķša 625
Blašsķša 626
Blašsķša 626
Blašsķša 627
Blašsķša 627
Blašsķša 628
Blašsķša 628