Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						HROSSAKAUPIN
Framihald~ af bls. 1.
ir af hernaðarmannvirkjum á ferð sinni
um Rússland. Hann hafði verið yfir-
heyr&ux af sovézkum dó'mstóli og sek-
ur fundinn og dæmdur í átta ára fang-
elsi í Rússlandi.
Mér var sagt, að austurþýzkur mál-
fæirslumaður þættist nú vera fyrir fjöl-
skyldur þeirra beggja, Absls og Prýors.
Um daginn sendi hann boð tii sendiráðs
Bandaríkjanna í Vestur-Berlín, þess efn
is, að frú Abel væri þess fulltrúa, að
Pryor og Makinen yrði báðum sleppt,
ef Bandaríkin létu Abel lausan í skipt-
um fyrir Powers. En okkar menn töldu
Vogel ekki vera áreiðanlegan. Ríkis-
stjórn mín hafði bent mér á, að auðvit-
að skyldi ég reyna að fá alla þrjá lausa,
en aðalerindi mitt væri samt að fá
Powers í skiptum fyrir Abel. En að
öðru leyti skyidi ég hafa frjálsar hend-
ur og reyna að fá hina lausa, ef mér
virtist það fært. Eg ákvað að reyna að
fá þá alla lausa.
Sem svar við spurningu minni þar
að lútandi, var mér ráðlagt að hafa
hvorki upptökutæki né vopn með mér,
í ferðinni, hvorki fyrr né siðar.
þriðjudagur 30. janúar,
E,
I g kom til London snemma morg
uns eftir áætlunarflug frá Idlewilde-
vellinum í Pan American þotu. Ég inn-
ritaði mig í Claridge-gistihúsið, og
skömmu síðar fékk ég heimsókn af
ungum og færum manni, „Mr. Whité",
sem sagði mér, að ég ætti að fara til
Berlínar næstkomandi föstudag. Hann
sagði -mér, að það sem eftir væri ferð-
arinnar, gengi ég undir nafninu „Mr.
Dennis", af öryggisástæðum. Svo fékk
hann mér nokkur vestur-þýzk mörk, og
ég gaf honum morgunhuggara .aif konj-
akinu frá Claridge.
Fösfudegur 2. febrúar
F
„Nú ættirðu að taka upp farangurinn
þinn og hvila þig í nokkra klukkutima.
Ég   kem   svo.  seinna   og   fer   með   þig
út í mat."   ¦
Þrem stundum síðar borðuðum við
saman ágætis mat í veitingahúsi í hlið-
argötu. Við töluðurn um allt milli himr
ins og jarðar annað en erindi mitt.
Seinna ókum við til Hilton-hótelsins
í Berlín, þar sem allt var fullt af far-
andsölum og Bob sýndi mér Golden
City-barinn þarna, þar sem var háifrokk
ið. Þegar við ókum heim í snjónum, út-
skýrði hann fyrir mér, að eftir för mína
til Austúr-Berlínar næsta dag, skyldi
ég hringja til hans frá Hilton í leyni-
númer, sem ég þurfti að leggja á minn-
ið.   Hann   sagði,   að   einhver   yrði   við
'^v:V^,:^íttí
yrir dö>gun kom Mr. White og
ég yfirgaf gistihúsið. Á Connaught-torg-
inu hittum við unga stúlku frá brezku
öryggisþjónustunni. Þegar við kom.um
á flugvöllinn, kom MacArthur höfuðs-
maður úr flugher Bandaríkjanna og
kynnti sig og við lögðum tafarlaust af
stað.
Eftir að hafa tekið eldsneyti í Wies-
baden, fen.gum við kaffi og brauð í vél-
inni, og svo hófst leiðinlegt flug í snjó
og slyddu, eftir „göngunum" gegnum
Austur-Þýzkaland til Berlínar. Loksins
lentum við á Tem.pelhof-flugvellinum,
og þar kom að vélinni amerískur mað-
ur að nafni Bob, sem hafði lítinn bil
standandi þar skammt frá. Nú var mikið
farið að snjóa. Enginn virtist skipta
sér neitt af ferðum okkar, en við flýtt-
um okkur af stað.
Við ókum þegjandi að myrkvuðu
einkahúsi í íbúðarhverfi nokkru í Vest-
ur-Berlin. Við gengum þar inn, kveikt-
um ljós í setustofunni, drógum fyrir
gluggana, fórum úr yfirhöfnunum, sem
voru alsnjóaðar, o nú sáum við fyrst
hvor framan í annan í almennilegri
birtu.                                                           -
„Velkominn", sagði Bob. „Afsakaðu,
að ég talaði ekki mikið á leiðinni, en
mér datt í hug, að þú þyrftir_ að
jafna þig eftir ferðina, áður en við
förum að tala saman." Þetta var hávax-
inn, laglegur maður, um fertugt, ró-
legur og  öruggur  á  svipinn.
„Hér áttu að búa, einn þíns. liðs, en
á hverjum morgni kemur þýzk stúlka,
sem hægt er að treysta, og gefur þér
morgunverð og býr um rúmið uppi.
Við höfum reynt að láta fara vel uim
þig, og hér muntu finna allt — frá
amerískum vindilingum og tólf ára
gömlu  viskíi til nýjustu tímarita."
12   LESBOK MORGUNBLAÐSINS
Abel í fangelsinu
þennan sima dag og nótt, beinlínis mín
vegna,  meðan ég stæði við í Berlín.
Laugardagur 3. tehrúar
E
i g vaknaði og var bókstaflega
talað stirður af kulda. Úti fyrir féll
slydda ofan í snjóinn, með þessari drep-
andi hálfdimmu, sem getur orðið svo
þreytandi í Berlín' í leiðinlegu veðri.
Ég fann brátt, að ég var búínn að fá
kvef, sem hafði hlaupið í bakið á mér
og líktist mest brjósthimnubólgu. Þegar
Bob kom, fundum við, að ég var samt
hitalaus og hann  stakk upp  á  áburði.
Við ókum í snjó til Suður-brautar-
stöðvarinnar í Vestur-Berlín, þar sem
ég keypti fai-miða báðar leiðir — það
væri heillaimerki, sagði ég við Bob. Ég
for svo upp í fyrstu lest. Ég samdi
skýrsíu um ferðina í opinberu ferðasög-
unni minni, sem. ég sendi til Washing-
ton og skrifaW seint sama kvöld. (Þegar
ég kom tl baka hvert kvöld, fór ég í
Golden City Bar og hringdi í Bob í
leyninúmerið, og þá kom hann til mín.
í millitíðinni hafði ég skrifað niður
stutta skýrsiu um 'daginn, með venju-
legri skrift. Þá ók hann mér heim,
sendi skýrsluna tafarlaust til Washing-
ton, og eftir mat kom hann svo með
hraðritara, sem skrifaði niður skýrsl-
una í öllum smáatriðum. ÖU þessi dag-
bókaratriði, sem hér eru skráð, eru út-
dráttur úr þessum skýrslum. Önnur at-
riði hef ég tekið úr dagbókum mínum.
Um klukkan 11.15 fór ég inn í S-lest-
ina við Dýragarðsstöðina og með henni
tuttugu mínútna ferð til Friedrich-
strasse. Hér var mér leyft að fara fram
hjá fyrsta verðinum einkennisklædda,
til þess að fá  vegabréfið mitt skoðað,
en þegar ég kom inn í afgirtan gang, sá
ég, að þarna voru um hundrað manns,
sem stóðu þar í biðröð, scmu erinda.
Eftir tíu mínútur var ekki búið að af-
greiða nema tvo, og þetta seinlæti virtis*
vera viðlhaft af ásettu ráði. Og enn var
eftir að rannsaka vegbréf mitt og pen-
inga.
Þar sem klukkan var næstum orðin
hálftólf, gekk ég að næsta Vopo-lög-
regiumanni. Ég yggldi mig og sagði hon-
um hárri raust á þýzku, að ég hefði
verið boðaður í sovézka sendiráðið
klukkan tólf. Hann skellti saman hæll-
um og flýtti sér að leiða mig fremst
í röðina og þar svaraði ég þessum
venjulegu spurningum.
Ég arkaði gegnum snjódrifuna og
komst loks til Unter den Linden. Ég
fann sovézka sendiráðið, en móttöku-
stjórinn, sagði mér á ágætri ensku, eft-
ir að hafa lítið á skilríki mín, að ég
yrði að fara í ræðismannsskrifsbofuna
í næsta húsi, því að þar ætti fundurinn
að fara fram. Ég þangað, hringdi dyra-
bjöllunni og opnaði hurð, sem mér stóð
beygur af.
„Komið þér sælir", sagði brosandi
ung stúlka í forstofunni. „Ég er' dóttir
RudolfS Abels. Og þetta er móðir mín,
frú Abel, og þetta er frændi minn, herra
Drewes".
É
I g heilsaði ölluim þremur með
handabandi, en sagði ekki neitt. „Dótt-
irin" virtist vera hálffertug, talaði
ensku ágæitlega og virtist vera greind.
Mér fannst hún mundi vera slavnesk að
uppruna. „Frú Abel" virtist vera om
sextugt, og leit út eins og dæmigerð
húsmóðir. Hún minnti mig á þýzka skap
gerðar-leikkonu. „Drewes frændi" sagði
aldrei. neitt, en glotti bara. Hann var
magur, hörkulegur maður og virtist
vera am hálfsextugt; hann var sífellt
að kreppa og rétta sterklega fingurna,
og ég flok'kaði hann í huganum sem
„Kyrki". Líklega hefur hann verið úr
austur-þýzku lögreglunni. Öll þrjú voru
lélega til fara.
Klukkan á slaginu tólif opnuðust dyr
og fram kom hár og vel vaxinn, snyrti-
lega búinn maður með umgerðarlaus
gleraugu. Hann kynnti sig með sjálfs-
öruggum svip sem Ivan Alexandrov-
ich Schischkin, annan sendiráðsritara
sovézka sendiráðsins.
„Talið þér þýzku?" spurði hann mig
á ensku.
„Mjög lélega", svaraði ég.
„Gott'\ svaraði hann. „Við verðum
víst báðir sikárri  með   enskuna".
Hann bauð okkur nú inn í einka-
fundarherbergi, þar sem hann settist
við borð og benti okkur til sætis. Stól-
arnir þarna voru nákvæmlega nógu
margir. Frá því að við komuim þarna
inn og þangað til við fórum út, um
klukkustundu síðar, mátti varla heita,
að neinn af „fjölskyldunni" svolíölluðu
segði orð, nema hvað dóttirin sagði já,
þegar þau voru spm-ð, hvort þau gætu
komið á annan fund næstkomandi mánu
dag. Schischkin kom fram við þau eins
og leikhússtjarna hefði umgengizt hús-
gögnin á sviðinu.
Ég hóf mál mitt á því að segja hon-
um, að ég væri starfandi lögfræðingur,
og hefði mikið að gera, svo að ég hefði
fórnað miklu af dýrmætum tíma min-
um í þessa ferð. Ég yrði að Vinna fyrir
heimili mínu og gæti því ekki tafið mjög
lengi í Berlín. Því yrði ég að fá greið
svör við  tillögum mínum.
„Vitanlega", svaraði Schischkin. „Það
skil ég fullkomlega". Enskan hjá honum
var óaðfinnanleg.
„Sehischkin sendiráðsritari", sagði ég.
„Ég er kominn hingað til Berlínar í
aðeins einu erindi. Austur-þýzkur lög-
fræðingur að nafni Wolfgang Vogel hef-
ur sent mér þau boð, að frú Abel trúi
því, að ef ég geti fengið eiginmann henn
ar lausan. mundi losna um Pöwers, amer
ísKa studentinn Pryor, sem er í haldi
í Austur-Þýzkalandi, og ameríska stúd-
entinn Makinen, sem nú 'er í fangelsi
í Kiev. Út frá þessu hef ég í höndum
loforð frá ríkisstjórn minni að við mun-
um afhenda Abel á hverjum þeim stað,
sem þið til takið í Berlín, innan 48
klukkustunda frá því að samkoimulag
hefur tekizt".
Schisohkin barði fingrunuim í borðið.
Ét rétti honum bréfið frá náðanaskrif-
stofunni í dómsmálaráðuneytinu. Hann
las það gaumgæfilega, lagði það til hlið-
ar og sagði: „Þetta er býsna loðið". Ég
útskýrði fyrir honum, að forðazt hefði
verið að fara út í smáatriði vegna hrað-
ritaranna, sem læsu efni þess, til þess
að forðast lausmæiLgi þeirra, sem gæti
valdið „leka". Svo hallaði ég mér aft-
ur í stódinn.
E:
ftir nokkra þöpn tók Schischkin
af sér gleraugun og fór að fægja þau,
og sagði síðan: „Fyrir meira en einu
ári kom þetta Abel-fólk í skrifstoifu
mína í konsúlatinu, aí því að þetta eru
Austur-Þjóðverjar. Ég hlýddi á sögu
þeirra og lofaði að reka erindi þeirra
við Sovétstjórnina, og reyna að fá Pow-
ers látinn í skiptum fyrir Abel. Síð-
an fékk ég jákvætt svar frá Moskvu,
af því að viss fasistaöfl í Bandaríkjun-
um hafa reynt að orða Abel við Sovét-
ríkin. Og þessar lygasögur hafa valdið
andrússneskuim áróðri í Bandaríkiun-
um. Og honum viljum við gjarna vinna
feBn, tíi Heqs að koma á betri samvinnu
og skilningi milli landa okkar. En
b-"ð "".ertir bf^sq tvo amerísku stúd-
enta, Pryor og Makinen, þá hef ég aldrei
heyrt mál þeirra nefnd á nafn. Þér er-
uð nú kominn með nýtt mál. sem ég hef
ekkert umboð til að ræða við yður, eins
og er".
ý>.« ]ít \ i-íó'S undmn mína. Eina á-
stæðan til Berlínarfarar minnar voru
h~-™i c1-='"Ki;>i frá Vowel, sem éf saaði,
að mundi hafa þau frá frú Abel. Ef Sch-
ischkin væri ekki reiðubúinn að ræða
þá upDástungu, befði ég enpin fyrirmæli
frá st.iórn minni og yrði að fara heim
við svo búið.
„Hafið þér þá ensrin frekari fyrir-
mæli?" spurði Schischkin glettnislega.
„Engin", svaraði ég. „Hinsvegar vildi
ég gjarna segja yður frá þeim ráðstöf-
unum, sem gerðar hafa verið til að af-
henda   Ab&l   hingað,   ef  staðið   verður
Ég mun tilkynna samkomulag okk-
ar tíl Washington. Þá verður Abel send
ur' tafarlaust með herflugvél, í fylgd
með varaforstjóra fangelsanna í Banda-
ríkjunuim. Hann mun . hafa með sér
afturköllun dómsins. sem Kennedy for-
seti hefur þegar undirritað, en varafor-
stjórinn á svo eftir að meðundirrita.
Og það verður ger.t á staðnuim, þar seoi
skiptin fara fram —• við stingum upp
á Gl:°ni«Ve'-brúnni —• eftir að éi» hef
vottað, að réttu mennirnir séu afhentir.
Maður, sem getur þekkt Powers, er
þegar kominn til Berlínar, fjölskyida
Pryors er hér og menn, sem þekkja
Makinen, eru handbærir. Þá stendur
ekki á öðru en samþykki yðar og þá
verður Abel  af'hentur yður."
Schisehkin hlustaði með athygli. Svo
sagði hann: „Eruð þér viss um, að
svona skjal hafi þegar verið undirritað
af Kennedy forseta?"
„Já, vitanlega!" Ég lét í Ijós tals-
verða óánægiu yfir því. að ekki skyldi
vera hægt að ganga frá málinu á
staðnum og stundinni.
„Ef Vogel hefur blekkt mig með lyg-
um", sagði ég, „þá finnst mér hann ekkl
vera annað en óimerkilegur fantur, sem
hafi unnið til refsingar af hendi við-
eigandi  yfirvalda".
„Ég skil afstöðu yðar", svaraði Sdhiseh
kin,  „en  ef  málið er   svona  í pottinn
20. tölublað 1964
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16