Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Truinan var heiðraSur aí Johnson forseta á afmæltedagum
Fyrstu áttatíu árin mín
Framhald af bls. 1
vafi á þvi, að hershöfðinginn átti sér
sína aðdáendur, eins ög mér líka varð
ljóst við fráfall hans í aprílmánuði
síðastliðnum. Ég fékk mörg hundruð
bréí; sum voru brjálæðisleg og sökuðu
mig um að reka hann ofan í gröfina
um aldur fram (84 ára). Svo fékk ég
líka önnur bréf^ eins og þetta frá manni
í New York: „Ég minnist yðar í kvöld.
Það þurfti mikið hugrekki til þess, sem
þér gerðuð, að leysa MacArtbur hers-
höfðingja frá störfum, en það var ekki
nema skylda yðar".
T itanlega var það skylda min. Ég
vissi, að heimkoma hershöfðingjans
— eftir 14 ára þjónustu að heiman —
myndi koma af stað mikilli tilfinnr
ingsöldu og takmarkalausu málæði. En
það var skylda mín, samkvæmt stjórn-
arskránni, að halda uppi borgaralegri
yfirstjórn Bandaríkjanna. MacArthur
hershöfðingi hafði boðið þessari ytfir-
stjórn byrgin; hann hafði gerzt svo
djarfur að ætla að fara að ráða stjórn-
arstefnu ríkisins með því að auka ófrið-
inn í Asíu.Ég gerði það sem ég taldi
rétt vera. Ég varð ekkert hissa þó að
Jrve Martin þingimaður og nokkrir fleiri
vildu taka af mér ráðin. Ég vildi, að
þeir hefðu gert það, því að þá hefði ég
farif inn í öldungadeildina og skammað
þá  í klessu.
á hann að koma heim tíl Bandaríkjanna
til viðræðna við mig og til þess að með-
taka þann heiður, sem hann hafði til unn
ið. En MacArthur fann sér alltaf eitt-
hvað  til  afsökunar.
MacArtlhur hefði átt að koma heim og
kynna sér álit manna heima fyrir, en ég
held, að hann hafi ekki komið sér að því
að gera það eftir 14 ára dvöl í Austur-
löndum og ég vildi ekki skipa honum
það í miðju Kóreustríðinu. Ég setti hon-
um því mót í október 1950 á Wake-eyj-
unn» í Kyrrahafinu. Ég þunfti hvort sem
va:- að flytja ræðu í San Francisco, þann
17. s.m.
seint á ferðinni með það.
A
E
-i n þegar ég lít um öxl á MacArt
ur-málið, tel ég, að ég hefði átt að setja
hann af tveim árum fyrr en ég gerði. Þá
haíði hann samþykkt ályktun japanska
þingsins, sem var í hreinni andstöðu við
þá stefnu, sem tekin hafði verið í Wash-
ington. Royall hermálaráðherra varð að
skipa MacArthur að afturkalla sain-
þykktina og það urðu almenn leiðindi
át af þessu atviki. Royall kom
til mín, sagði mér frá því, sem
gerzi hafði, og spurði, hvort hann
hefði farið rétt að. Ég sagði
Royall, að það hefði hann, og ef MacArt
hur vildi ekki hlýða, myndi ég lækka
hann niður í liðþjálfa.
Ég hef alltaf verið mikill aðdáandi
MacArthurs hershöfðingja, og taiið hann
eitt af stórmennum ameriskrar hersögu
og jafnast við menn eins og Robert E.
Lee, Stonewall Jackson og George Wash
ington. Ég hafði hívað eftir annað skorað
É,
Wake-eyjunni festi ég heiðurs-
merki á MacArthur, eins og mig hafði
leagi langað til að gera — fjórða eikar-
laufaskúfinn á heiðurspening hans fyrir
ágæta þjónustu — og hlustaði milliliða-
laust á athuganir hans á Kóreustríðinu.
Hann sagði, að Kóreumenn væru sigr-
sðir, sem þeir og voru, eftir hina glæsi-
legu landgöngu MacArthurs við Inchon
mánuði áður. Hann sagði einnig, að Kín-
verjar mundu ekki blanda sér í Kóreu-
stríðið, og það verður.í hernaðarsögunni
talirm einhver fráleitasti spádómur, sem
um getur. Hann sagði, að ef Kínverjar
yrðu svo heimskir að ráðast inn í Kóreu,
myndu flugvélar hans stráfella þá. Og
svo liðu ekki nema nokkrar vikur áður
en Kínverjar komu æðandi í tugþúsunda
tali yfir Jalúfljótið og hröktu her Sam-
ein.uðu þjóðanna niður eftir öllum Kóreu
skaga.
Eftir það vildi MacArthur láta varpa
kjarnorkusprengjuím ytfir Mantsjúríu, en
það hefði vel getað komið af stað þriðju
heimsstyrjöldinni. Hann vildi einnig
flyíjn hersveitir frá Formósu til Kóreu,
og það hefði getað breitt styrj-
öldina út. Og loks óhlýðnað-
ist hann skipunum með því að
gefa opinberlega út yfirlýsingar í and-
st'3ðu við það, sem hann vissi, að var
etefna mín. Slík 6hlýðni varð ekki þoluð
ef ríkinu skyldi stjórnað frá Washington
en e.kki frá vígvellinum. Eftir slíkar ög-
ranir í sex mánuði, leysti ég MacArthur
heríhöfðingja frá embætti.
í apríl s.l. var það haft eftir MacArth-
ur dauðum, að hann hefði verið svik-
inn af bjánum í Waslhinigton. Hafi hann
nokkurntíma sagt þetta, hefir hann sjálf
sagt talið mig höfuðglópinn í þeim hópi.
Ég hef aldrei sagt neitt MacArthur til
niðriinar og ætla héldur ekki að gera.
'En aldrei eitt augnablik hefur mig iðrað
þets, sem ég gerði.   Aðeins   varð ég   of
l g er demókrati að anfi og sann-
færingu. Allir forfeður mínir voru
hlynntir Suðurríkjasambandinu, og ég
óíst upp í andrúmslöfti þar
sem það kom ekki til mála
fyrir slíkan mann að vera repú-
blikani. Þegar ég vaar ungur í heima-
waroarliðinu, heimsótti ég ömmu mína,
frú Young, og var þá í nýja, bláa ein-
kennisbúningnum mínum, með rauðum
leggingum niður eftir buxnaskálmunum.
Amma gamla mundi eftir því þegar sam-
bandssinnar komu frá Kansas og drápu
fyrir henni 400 svín í Þraalastríðinu,
skáru af þeim lærin, fleygðu þeim
upp í hnakkinn og fóru síðan leiðar sinn
ar . Hún sagði við mig: „Sýndu þig ekki
oftai í mínum húsum í þessum einkenn
isbúningi".
Fyrsta stjórmála-endurminning min
er fra 1892, þegar Grover Cleveland var
kosinn í annað sinn. Ég var átta ára þá
og ég man vel, hve glaður pabbi var yfir
þess-um sigri demókrata. Hann reið grá-
um hesti í blysförinni og skreytti vind
ha;iann hjá okkur með fána og rauð-
hvít-bláum flaggdúk.
Þegar ég var 16 ára var ég hlaupa-
svoinn við flokksþing demókrata í Kans
ás City. Ég minnist hinnar hvellu radd-
sr William Jennings Bryans, þvi að að-
ra eins rödd hef ég ekki heyrt síðan. Við
hverjar kosningar frá því ég var 22 ára
og þangað til ég fór í fyrri heimsstyrjöld
ina var ég skrifari hjá demókrötum í
Washington og ég hafði verið póstmeist-
ari í Grandview, Mo. En ég komst saimt
ekkt út í stjórnmálin fyrir alvöru fyrr
en 1922, þá 38 ára gamall, þegar ég var
kosinn héraðsdómari — sem er stjórnun-
ar- en ekki dómaraeimbætti — í
Jackson County. Og auðvitað fylgdi ég
demókratafiokknum.
0,
"g sannfæringin hjá mér er fullt
svo demókratisk sem erfðirnar. Nýlega
va_- ég spurður: „Hversvegna ertu í dem
ókrataflokknum"? Og ég svaraði tafar-
laust: „Af bví að hann er flokkur alls al-
mennings, en repúblíkanaflokkurínn er
flokkur forréttindamanna". Þetita þýðir
auðvitað ekki, að séríl/er demókrati sé
frjálslyndur og sérhver repúblikani í-
haldssamur — og það er ekkert á móti
því, að nokkur víxlfrjóvgun eigi sér
stað milli flokkanna, en það sem mestu
skiptir er höfuðstefna hvors um sig.
Min samúð hefur    alltaf   verið   með
„litla mannimim", manninum, sem eng-
ra forréttinda nýtur, og þannig hafa ein
mict þeir menn alltaf verið, sem hafa
sklpað.sér í flokk með Harry Truman,
stjórrtmálamanninum með því nafni.
Mér er meiniila við að horfa upp á
vsxsndi snobb hér í landinu. Enginn
ætti að þykjast náunga sínum fremri
fyrn það eitt að hann er ríkari eða á
stærra hús. Við erum allir af einu bergi
brotnir. Við komum hingað allir frá
evrópskum löndum og settumst að á
ýmsum stöðum í landinu. Sumir okkar
voru heppnari og áttu heima í stærri
húsum. En enginn maður skyldi skamm
ast sín fyrir starf sitt, hvað svo sem
það er kallað, sé það á annað borð nyt
samt og heiðarlegt. Fyrirlítum aldrei
manninn, sem vinnur fyrir sér hörðum
höndum.
Frá 22 til 23 ára aldurs vann ég á
bóndabæ og vann mikið. Ég plægði,
mjóJkaði beljurnar og gaf í/ínunum.
Ég vann í heyi. Ég kynntist vinnumönn
unum, sem komu úr litlu bæöunum
þarna í kring og unnu hjá okkur.
Venjuíega kaupið var 10 sent á klukku
stund eða 1.20 dalur fyrir tólf tíma
vújuidag. Pabbi og við bræðurnir
hækkuðum alltaf kaupið við þá, þegar
þeir unnu hjá okkur, og gáfum þeim
$1.50 — 2.00, auk fæðis. Þetta voru
duglegir og heiðarlegir menn og góðir
borgarar. Flestum þeirra tókst að koma
sér áfram, ala upp krakkana sina, og
stundum gátu þeir látið syni sína læra.
Þeir voru fátækir, en enginn skyldi
Hta niður á menn sem þfssa. Ég er
hreykinn að geta sagt, að flestir þeirra
voru demókratar.
E
! in ástæðan til þess, að demókröt
um hefur orðið betur ágengt en repú-
blíkönum er afstaða þeirra til fbrseta-
embættisins. Síðan Lincoln leið hafa
ekki verið nema fjórir sterkir forsetar:
Cleveland, Theodore Roosevelt, Wood-
row Wilson og Franklin Rooseve'.t.
Þrír þeirra voru demókratar og sá fjórði
— Th. Roosevelt — var svo frábrugðinn
sínum flokki, að hann varð hneykslunar
hella sínum eigin flokksmönnum. Repú
blíkanar vilja heldur láta völdin vera
hjá sérhagsmunaflokkum en í Fh íta
htisinu hjá þeim,  sem þar er húsbóndi
—  eða að hann eins og Eisenhower haf-
ist ekki að.
Ef forsetinn er ekki sterkur, verður
stjórnin veik og stundum getur allt far
ið í handaskolum — og því spáði de
Toqueville fyrir Bandaríkjunum, a£
því að hann sagði, að forsetaembættið
hlyti alltaf að vera veikt og í vasa
þingsins. Stjórnarskrá Bandaríkjanna
áskilur slynglega nákvæmt jafnvægi
milli hinna þriggja greina stjórnar-
in-j.sr, og hver þeirra verður að vaka
yfir sínum eigin sérréttindum. Þegar
ég var öldungadeildarþingimaður,
hf fði ég vandlega auga með því, að
ekki væri vaðið inn á valdsvið þingsins,
pg hefði ég verið dómari, hefði ég á-
lika vandlega gætt réttinda dómsmála-
stjórnarinnar.
Það gleður mig að geta sagt, á þessu
ári, að demókratarnir munu eiga sér
frambjóðanda, sem hefur sannað, á fá
um, stuttum mánuðum, að hann er
sterkur forseti. Ég hef þekkt Lyndon
Johnson í meira en aldarfjórðung, en
samt er ég bæði undrandi og hrifinn af
frarokvæimdum hans í Hvita húsinu.
Hann er fróðasti og reyndasti stjóm
málamaður, sem setzt hefur í forseta-
stól, allar götur frá McKinley.
FERÐALAG MEö LADY BIRD
I
marzmánuði síðasitliðnum ba3
Johnson forseti mig að vera ásamt frú
Johnson fulltrúi sinn við jarðarför
Páb Grikkjakonungs. t Þetta var vinar-
bragð af hálfu forsetans, af þvi að hann
veit, að Grikkir muna stuðning minn við
hjáipina, sem bjargaði þeim frá komm-
Framhald á bls. 13
4    LESBÖK MORGUNBLAÐSINS-
30.   tbl.   1964
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16