Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Eftir   Önnu   Marlu   Þórisdóttur
H
, anm spáði fyrir veðri, gamli
símastaurinn utan við gluggann hennar
ömnra. Krakkarnir sögðu það, og ég
hafði margsinnis heyrt þaS sjálf.
Stundum var hvinurinn í honum hár
og önugur.
„Nú er norðanátt í staurnum", sögð-
um við.
Varla brást það að sú hin kalda haf-
étt fylgdi þessum fyrirboða, og óx þá
geðvonzkulegt ýlfrið í staumum um
allan helming.
En aðrar stundir mátti heyra værðar-
legt murr í staumum. Þá lagði ég
stundum eyrað að gráum, veðurbörðuim
viði hans og hlustaði á mjúkan þytinn,
sem mér þótti kominn langt, langt
sunnan yfir heiðar.
Þannig hafði það verið kvöldið áðuir,
Og þegar ég vaknaði, hafði sólin teikn-
að nýjan sexrúðna glugtga á hvitskúr-
aðar gólffjalirnar i ömmuherbergi.
Gamla veggklufckan var að verða tíu,
en hún var nú að a.m.k. tveim tímium
á undan. Amma hafði klaett sig, án þess
ég yrði þess vör eins og venjulega. Nú
dreif ég mig fram úr rúminu og í spjar-
irnar, því næst gekk ég fram í bæjar-
dyr á vit iþessa dýrlega morguns. Dögg-
in þornaði óðum á stráunum í glaða sól-
skininu. Hundurinn Kolur hringaði sig
makindalega hjá gamla símastaurnum,
sam sönig glaðlega í imildri sunnanátt-
inni. Frá gömlu veðruðu skemmunum
bárust klingjandi högg, þar sem ein-
hver piltanna var að klappa ljá á
steðjanuon. Ég stóð graffcyrr góða
stund og teygaði í mig loftið og ljósið.
ijíðan gekk ég: inn rökkvuð gönig-
in, þiljuð á aðra hönd, en með moldar-
vegg á hina, og andaði að mér reykjar-
lykt innan úr „Gamla eldhúsi", sem
ég kallaði „sveitalykt". Innst í göngun-
um lágu þrep hlaðin úr misstóruim stein
helhum niður í eldhúsið hennar ömimu.
Ég gaetti þess að reka mig ekki í bit-
enn yfir niðurgöngunni, þegar ég gekk
þaæ uim, en þar fékk ég stundum vel
útilátin höfuðhögg fyrstu daga sveita-
verunnar.
Niðri í eldhúsinu með reyklitar þilj-
urnar beið mín skyrhræra á diski. Þar
eátu einnig Doddi og Helga, sem bæði
vloru nokkru eldvi en ég. Þau höfðu
þegar lokið við ao borða, en þótti mér
ganga fremur seint að kioma í mig
hræruinni.
„Það veit ég, að ég gæti hlaupið alla
leið suður og niður á Fit og heim aftur,
á meðan þú borðar eina sikeið", sagði
Doddi.
E:
I ftir hádegis'verðinn voruim við
senid með hænsnamatinn. út og upp í
fjárhús, en þar voru hænsnin höfð á
sumrin. Leiðin út úr kjallaranum lá í
gegnuim geymsluna hiennar omimiu, þar
eem voru hveiti- bg mjölsekkir og stóra
grænmálaða kistan hennar. Kjallara-
dyrnar voru galopnar í blíðviðrinu og
halllokan hallaðist upp að kjallara-
veggnuim.
Þegar lokið var að gefa hænsn-
unum hófst œvinitýraleg eggjaleit í
hiál'fröikkri inn tun alla garða í fjárhús-
in>u   og   ehiinig   í   aöaiggjandi   hlöðuim.
Það var svo spennandi að gá í hvern
krók og kima og koma svo allt í einu
auga á skínandi hvít egg, eitt eða fleiri
saman, eins og glóandi f jársjóð. Hænsna
fatan var vel hálf, þegar við röltum
heimleiðis yfir túnið. Við stönruðum hjá
lygniu í lækhuim, sem rann skanvmt frá
fjárhúsunum, til þess að gá að brunn-
klukkum.
„En haldiði vel fyrir nefið og passiS
að hafa lokaðan munninn, annars
stökkva þær upp í ykkur", sagði Doddi.
Og þarna stóðum við og lá við köfn-
un, á meðan við horfðum á brunn-
klukkurnar með bústinn bakhlutann,
sem við og við komu upp á yfirborðið
til  að sækja  sér loft.
H,
Leima á bænum hafði allt full-
orðna fólkið fengið sér miðdagsblund
að venju, en við tófcuim berjaföturnar
okkar og fóruim í berjamó á mónuan
sunnan við túnið. Þar uxu safamikil
krækiber og bústin bláber. Nokkrir
tærir smálækir skoppuðu þar á milli
þúfna. Gott var að legigjast endilönig á
bakkann og teyga svalandi vatnið beint
úr  laaknum.
Varla höfðum við tint botnhyl í föt-
urnar, þegar við hittum Kidda. Hann
var úr sama þorpi og ég, en dyaldist
um 'sumarið á næsta bæ. Þeir Doddi
fóru að bera saman vasahnifa, sem
þeir höfðu keypt af Sveinka stutta á
seinustu ferð hans um sveitina. Það
var ævintýri líkast að sjá, hvað Sveinki
dró upp úr poka sínuim: sælgæti,
•tvinnakefli, smellur, rnálar, nælur, bönd
og borða og margt, margt fleira. Ýmis-
legt fallegra og fjölbreyttara hafði ég
séð í búðunum heima, en þetta þótti
mér afskaplega skrýtinn og skemmti-
legur verzlunarmáti.
„Sveinki stutti sagði, að ég væri svo
lík Stínu frænku minni á Hóli", sagði
Helga. „ „Stína á Hóii er svo lagleg, hún
er svo píreyg, þegar hún hlær", sagði
Sveinki".
Ég hugleiddi þetta skamma hríð, en
stundi þvínæst upp:
„Er ég lagleg?"
„Það segi ég efckert um", sagði Helga
og lagði þunga áherzlu á orðin. „En ég
veit vel, hvað fólk segir um þig."
Ég varð víst eitthvað skrýtin á svip-
inn, en þá kom Kiddi imér til hjálpar
og huggunar og sagði:
„Það sver ég, að þú skalt verða
konan mín, þú eða engin önnur."
Hann hristi ljósan lulbbann og skelli-
hló, svo að augun næstum hurfu í
freknóttu  andlitinu.
Mér þótti að sumu leyti vænt um
þetta, en var nú alls ekki viss um, að
ég kærði mig um að verða kona hans,
og braut heilann um, hvernig hægt
væri að komast undan þessum svar-
daga.
"egar við komum heim úr berja-
mónium, voru amma og frænka að
ganga frá engjakaffinu, Hvítir klútar
voru bundnir utan um brauðfötin og
Ibendinni stmeygt undir hruútinn. Kaff-
ið var sett í glerfloskur og þeim síoan
stungið i sokkaboli. Við krakkarnir
vorum nú send niður á engi með kaff-
ið. Við tókum hrífurnar okkar með
og gengum af stað niður sólþurrkaða
leirtröðina. Á báðar hendur var mýrin
vaxin gulgrænni stör, en innan um
hana glytti í rauðan, votan mýrarleir-
inn. Ég teygaði að mér súrsætan mýr-
arilminn, Doddi stakk hrífuskaftinu á
bólakaf í mýrina.
„Alveg botnlaust", tautaði hann, „al-
veg vitabotnlaust".
. Tröðin endaði á árbakkanum, og nú
kom brúin, sem ég var alltaf hrædd við.
Ekkert handrið var á henni, og ég gætti
þess alltaf að ganga á henni miðri og
líta hvorki til hægri né vinstri. Áin
var bæði djúp og breið, en alveg lygn,
og oft mátti sjá urriða á sundi innan
um grænt slýið, ef maður þorði að
horfa ofan í.
Ég varpaði öndinhi léttar, þegar ég
kom yfir á hinn. bakkann. Nú vorum
við komin á engið. Verið var að hirða.
Fólkið hamaðist við að raka skrauf-
þurru ilmandi heyinu saman í þykka
garða. Síðan var því ýtt saman með
heygrind, sem bundin var aftan í hest
Þá mynduðust þessir stóru, mjúku
binigir, sem svo freistandi var að leggj-
ast í.
É
i g stóð heima á
hlaðinu, þar sem orðið var sólsett, og
fann til sætrar þreytu í öllum limum.
Innan úr fjósinu heyrðust mjólkurbum-
urnar syngja í fötunum. Þá kom anuna
og færði mér flatbrauð með reyktum
silungi-. Á meðan ég borðaði brauðsneið-
in mína, horfði ég yfir sveitina og sá
fjallskuggann teygjast ofurhægt lengra
og lengra austur yfir engið. Austurfjöll-
in voru enn böðuð bleikri kvöldsól. Þau
stóðu þarna svto örugg og eilíf, og lang-
ar, láréttar brúnir þeirra fylltu hugann
óumræðilegri ró. í suðri mátti glöggt
greina niðinn í Ullarfossi. Og langt,
langt utan af sólgylltri fljótseyrinini
heyrðist langdregið, angurvært kvakið í
lómnxun.
E
l ngjafólkið settist nú upp við
einn þessara bingja og neytti kaffisins.
Ég hreiðraði um mig í dúnmjúku hey-
iriu og drafck úr mjólkurflöskunni, sem
amma hafði leyft mér að hafa með. Á
meðan virti ég fyrir mér góðviðrisský-
in, sem sífellt breyttu um lögun, og í-
myndaði mér, að ég sæti þar uppi 'og
hreiðraði um mig í bólstrunum og liði
ofurhægt yfir landið.
Nú var farið að binda og Doddi síðan
látinn flytja heim baggana á sex hest-
um í lest. Við Helga hjálpuðum til við
að raka dreif, þangað til sólin var far-
in að læfcka göngu sína yfir dimm-
blárri brún Ógöngufjalls.-----------------
Athugasemd
f 10. tbl. Lesbókar Morgunblaðsins
14. þ.m. er gömul tálnavísa undir
nafninu Stórt hundrað, að minni
hyggju rangt með farin eins og rím-
ið raunar segir til uim.
í mínu unigdæmi lærði ég vísuna
þannig:
14, 8, 5 og 7
4, 12 og 9,
11, 13, 1 og 2,
18, 6 og 10.
(eitt og tvö)
Þannig  er vísan rétt  kveðin.
16. marz 1965.
Ásgeir H. Jónsson.
\    Sams    konar    athugasemd    barst
íeinnig frá Arnlaugi Ólafssyni.
	
	HAF
Eftir	Erlend   Jónsson
Þær dagljósu víddir eins og dulin spá slá gliti á falda úm firnin blá. í djúpinu sveima sindrandi uggar en aldan væng.iunum ofurhægt ruggar.	Eyktirnar læðast sem ígráir skuggar. .Áttleysan spinnur sér ómælisþræði og himinninn upplýkur auganu gljáa í holfvíðri hvikulli f læði.
11. tbl. 1965.
• LESBÓK MORGUNBLAÐSINS  3
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16