Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Eftir   Önnu   Marlu   Þórisdóttur

H

, anm spáði fyrir veðri, gamli

símastaurinn utan við gluggann hennar

ömnra. Krakkarnir sögðu það, og ég

hafði margsinnis heyrt þaS sjálf.

Stundum var hvinurinn í honum hár

og önugur.

„Nú er norðanátt í staurnum", sögð-

um við.

Varla brást það að sú hin kalda haf-

étt fylgdi þessum fyrirboða, og óx þá

geðvonzkulegt ýlfrið í staumum um

allan helming.

En aðrar stundir mátti heyra værðar-

legt murr í staumum. Þá lagði ég

stundum eyrað að gráum, veðurbörðuim

viði hans og hlustaði á mjúkan þytinn,

sem mér þótti kominn langt, langt

sunnan yfir heiðar.

Þannig hafði það verið kvöldið áðuir,

Og þegar ég vaknaði, hafði sólin teikn-

að nýjan sexrúðna glugtga á hvitskúr-

aðar gólffjalirnar i ömmuherbergi.

Gamla veggklufckan var að verða tíu,

en hún var nú að a.m.k. tveim tímium

á undan. Amma hafði klaett sig, án þess

ég yrði þess vör eins og venjulega. Nú

dreif ég mig fram úr rúminu og í spjar-

irnar, því næst gekk ég fram í bæjar-

dyr á vit iþessa dýrlega morguns. Dögg-

in þornaði óðum á stráunum í glaða sól-

skininu. Hundurinn Kolur hringaði sig

makindalega hjá gamla símastaurnum,

sam sönig glaðlega í imildri sunnanátt-

inni. Frá gömlu veðruðu skemmunum

bárust klingjandi högg, þar sem ein-

hver piltanna var að klappa ljá á

steðjanuon. Ég stóð graffcyrr góða

stund og teygaði í mig loftið og ljósið.

ijíðan gekk ég: inn rökkvuð gönig-

in, þiljuð á aðra hönd, en með moldar-

vegg á hina, og andaði að mér reykjar-

lykt innan úr „Gamla eldhúsi", sem

ég kallaði „sveitalykt". Innst í göngun-

um lágu þrep hlaðin úr misstóruim stein

helhum niður í eldhúsið hennar ömimu.

Ég gaetti þess að reka mig ekki í bit-

enn yfir niðurgöngunni, þegar ég gekk

þaæ uim, en þar fékk ég stundum vel

útilátin höfuðhögg fyrstu daga sveita-

verunnar.

Niðri í eldhúsinu með reyklitar þilj-

urnar beið mín skyrhræra á diski. Þar

eátu einnig Doddi og Helga, sem bæði

vloru nokkru eldvi en ég. Þau höfðu

þegar lokið við ao borða, en þótti mér

ganga fremur seint að kioma í mig

hræruinni.

„Það veit ég, að ég gæti hlaupið alla

leið suður og niður á Fit og heim aftur,

á meðan þú borðar eina sikeið", sagði

Doddi.

E:

I ftir hádegis'verðinn voruim við

senid með hænsnamatinn. út og upp í

fjárhús, en þar voru hænsnin höfð á

sumrin. Leiðin út úr kjallaranum lá í

gegnuim geymsluna hiennar omimiu, þar

eem voru hveiti- bg mjölsekkir og stóra

grænmálaða kistan hennar. Kjallara-

dyrnar voru galopnar í blíðviðrinu og

halllokan hallaðist upp að kjallara-

veggnuim.

Þegar lokið var að gefa hænsn-

unum hófst œvinitýraleg eggjaleit í

hiál'fröikkri inn tun alla garða í fjárhús-

in>u   og   ehiinig   í   aöaiggjandi   hlöðuim.

Það var svo spennandi að gá í hvern

krók og kima og koma svo allt í einu

auga á skínandi hvít egg, eitt eða fleiri

saman, eins og glóandi f jársjóð. Hænsna

fatan var vel hálf, þegar við röltum

heimleiðis yfir túnið. Við stönruðum hjá

lygniu í lækhuim, sem rann skanvmt frá

fjárhúsunum, til þess að gá að brunn-

klukkum.

„En haldiði vel fyrir nefið og passiS

að hafa lokaðan munninn, annars

stökkva þær upp í ykkur", sagði Doddi.

Og þarna stóðum við og lá við köfn-

un, á meðan við horfðum á brunn-

klukkurnar með bústinn bakhlutann,

sem við og við komu upp á yfirborðið

til  að sækja  sér loft.

H,

Leima á bænum hafði allt full-

orðna fólkið fengið sér miðdagsblund

að venju, en við tófcuim berjaföturnar

okkar og fóruim í berjamó á mónuan

sunnan við túnið. Þar uxu safamikil

krækiber og bústin bláber. Nokkrir

tærir smálækir skoppuðu þar á milli

þúfna. Gott var að legigjast endilönig á

bakkann og teyga svalandi vatnið beint

úr  laaknum.

Varla höfðum við tint botnhyl í föt-

urnar, þegar við hittum Kidda. Hann

var úr sama þorpi og ég, en dyaldist

um 'sumarið á næsta bæ. Þeir Doddi

fóru að bera saman vasahnifa, sem

þeir höfðu keypt af Sveinka stutta á

seinustu ferð hans um sveitina. Það

var ævintýri líkast að sjá, hvað Sveinki

dró upp úr poka sínuim: sælgæti,

•tvinnakefli, smellur, rnálar, nælur, bönd

og borða og margt, margt fleira. Ýmis-

legt fallegra og fjölbreyttara hafði ég

séð í búðunum heima, en þetta þótti

mér afskaplega skrýtinn og skemmti-

legur verzlunarmáti.

„Sveinki stutti sagði, að ég væri svo

lík Stínu frænku minni á Hóli", sagði

Helga. „ „Stína á Hóii er svo lagleg, hún

er svo píreyg, þegar hún hlær", sagði

Sveinki".

Ég hugleiddi þetta skamma hríð, en

stundi þvínæst upp:

„Er ég lagleg?"

„Það segi ég efckert um", sagði Helga

og lagði þunga áherzlu á orðin. „En ég

veit vel, hvað fólk segir um þig."

Ég varð víst eitthvað skrýtin á svip-

inn, en þá kom Kiddi imér til hjálpar

og huggunar og sagði:

„Það sver ég, að þú skalt verða

konan mín, þú eða engin önnur."

Hann hristi ljósan lulbbann og skelli-

hló, svo að augun næstum hurfu í

freknóttu  andlitinu.

Mér þótti að sumu leyti vænt um

þetta, en var nú alls ekki viss um, að

ég kærði mig um að verða kona hans,

og braut heilann um, hvernig hægt

væri að komast undan þessum svar-

daga.

"egar við komum heim úr berja-

mónium, voru amma og frænka að

ganga frá engjakaffinu, Hvítir klútar

voru bundnir utan um brauðfötin og

Ibendinni stmeygt undir hruútinn. Kaff-

ið var sett í glerfloskur og þeim síoan

stungið i sokkaboli. Við krakkarnir

vorum nú send niður á engi með kaff-

ið. Við tókum hrífurnar okkar með

og gengum af stað niður sólþurrkaða

leirtröðina. Á báðar hendur var mýrin

vaxin gulgrænni stör, en innan um

hana glytti í rauðan, votan mýrarleir-

inn. Ég teygaði að mér súrsætan mýr-

arilminn, Doddi stakk hrífuskaftinu á

bólakaf í mýrina.

„Alveg botnlaust", tautaði hann, „al-

veg vitabotnlaust".

. Tröðin endaði á árbakkanum, og nú

kom brúin, sem ég var alltaf hrædd við.

Ekkert handrið var á henni, og ég gætti

þess alltaf að ganga á henni miðri og

líta hvorki til hægri né vinstri. Áin

var bæði djúp og breið, en alveg lygn,

og oft mátti sjá urriða á sundi innan

um grænt slýið, ef maður þorði að

horfa ofan í.

Ég varpaði öndinhi léttar, þegar ég

kom yfir á hinn. bakkann. Nú vorum

við komin á engið. Verið var að hirða.

Fólkið hamaðist við að raka skrauf-

þurru ilmandi heyinu saman í þykka

garða. Síðan var því ýtt saman með

heygrind, sem bundin var aftan í hest

Þá mynduðust þessir stóru, mjúku

binigir, sem svo freistandi var að leggj-

ast í.

É

i g stóð heima á

hlaðinu, þar sem orðið var sólsett, og

fann til sætrar þreytu í öllum limum.

Innan úr fjósinu heyrðust mjólkurbum-

urnar syngja í fötunum. Þá kom anuna

og færði mér flatbrauð með reyktum

silungi-. Á meðan ég borðaði brauðsneið-

in mína, horfði ég yfir sveitina og sá

fjallskuggann teygjast ofurhægt lengra

og lengra austur yfir engið. Austurfjöll-

in voru enn böðuð bleikri kvöldsól. Þau

stóðu þarna svto örugg og eilíf, og lang-

ar, láréttar brúnir þeirra fylltu hugann

óumræðilegri ró. í suðri mátti glöggt

greina niðinn í Ullarfossi. Og langt,

langt utan af sólgylltri fljótseyrinini

heyrðist langdregið, angurvært kvakið í

lómnxun.

E

l ngjafólkið settist nú upp við

einn þessara bingja og neytti kaffisins.

Ég hreiðraði um mig í dúnmjúku hey-

iriu og drafck úr mjólkurflöskunni, sem

amma hafði leyft mér að hafa með. Á

meðan virti ég fyrir mér góðviðrisský-

in, sem sífellt breyttu um lögun, og í-

myndaði mér, að ég sæti þar uppi 'og

hreiðraði um mig í bólstrunum og liði

ofurhægt yfir landið.

Nú var farið að binda og Doddi síðan

látinn flytja heim baggana á sex hest-

um í lest. Við Helga hjálpuðum til við

að raka dreif, þangað til sólin var far-

in að læfcka göngu sína yfir dimm-

blárri brún Ógöngufjalls.-----------------

Athugasemd

f 10. tbl. Lesbókar Morgunblaðsins

14. þ.m. er gömul tálnavísa undir

nafninu Stórt hundrað, að minni

hyggju rangt með farin eins og rím-

ið raunar segir til uim.

í mínu unigdæmi lærði ég vísuna

þannig:

14, 8, 5 og 7

4, 12 og 9,

11, 13, 1 og 2,

18, 6 og 10.

(eitt og tvö)

Þannig  er vísan rétt  kveðin.

16. marz 1965.

Ásgeir H. Jónsson.

\    Sams    konar    athugasemd    barst

íeinnig frá Arnlaugi Ólafssyni.

	

	HAF

Eftir	Erlend   Jónsson

Þær dagljósu víddir eins og dulin spá slá gliti á falda úm firnin blá. í djúpinu sveima sindrandi uggar en aldan væng.iunum ofurhægt ruggar.	Eyktirnar læðast sem ígráir skuggar. .Áttleysan spinnur sér ómælisþræði og himinninn upplýkur auganu gljáa í holfvíðri hvikulli f læði.

11. tbl. 1965.

• LESBÓK MORGUNBLAÐSINS  3

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16