Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						annan fótinn fyrir austan upp á síð-

kastið.

(J,

að er eins víst og tvisvar tveir

eru fjórir að það er ekki samia hver

maðurinn er ef menn vilja ybba sig

við menn. >að er sígildur sannleikur

að menn sikyldu ekki kássast upp á

menn í blindni. Menn skyldu fyrst

spyrja sjálfa sig hverjir séu blækuir

og hverjir séu ekki blækur. >að er

góð regla, líka á íslandi. I>egar geð-

veill maður rispaði Lúðvík f jórbánda

(má ég segja) með pennahníf, þá var

hann steiktur lifandi. Stóllinn sem

þeir notuðu er ennþá til sýnis í vax-

myndasafni Tussauds í London. Þessi

maður hefði betur kálað kokkinum

eða einhverjum en skrámað kómgln.i.

En að vísu kynni Félag matreiðslu-

og framreiðslumanna að vilja segja

eitthvað um það.

Það kom mér á óvart að banka-

menn skyldu ekki vita betur þegar

þeir gerðu uppsteytinn á móti banka

ráðinu. Þetta fólk kamur þó greind-

arlega fyrir. Maður getur gert sig

breiðan við bakara til dæmis og jafn-

vel rétt honum einn á sruúðinn ef svo

ber undir. Það er oftast í lagi. En

ég hélt að allir vissu að maður á

ekki að vera með derring við bamka-

ráðsmenn. Það getur kostað menn

dýrt.

Ég geri ekki ráð fyrir að banka-

mennirnir sem stóðu fyrir upphlaup-

inu verði steiktir Iifandi. Þó er bú-

ið að ylja þeim nokkuð nú þegar. Nú

jæja, þeir eru reynslunni ríkari. Þeir

skilja þá væntanlega betur en áður

hvernig allt er í pottinn búið. Maður

verður að hafa sambönd, það er gald-

urinn. Raunar hefur mér alltaf fund-

ist þetta allt _ ósköp svipað og hjá

hænsnunum. Ég veit ekki hvort við

höfum það frá þeim eða þau frá okk-

ur, en svo mikið er víst að það er

engin tilviljun hjá okkur heldur hver

má gogga í hvern. Jafnréttið svokall-

:jða er bara á yfirborðimu. Ég held

það ha.fi verið asmerískur maður sem

lýsti svona jafnaðarmennsku þannig,

að allir yæru að vísu jafningjar ein

sumir væru bara meiri jafniragjar en

aðrir. En ég á líka eftir að sjá þarna

jafning sem ekki hefur botnlag,

miðju og kúf.

>að væri skelfing leiðinlegt ef

bankaraennirnir, þessir prúðu og vin-

sælu borgarar, höfnuðu í tukthúsiníu.

Eg held að flestum hafi fundist mál

staður þeirra ansi góður þegar þeir

gerðu uppsteytinn sællar minningar.

Við verðum að vona að hæstiréttur

líti jafn mildum auigum á mál beirra

og Halldór sakadómari. Ég kann ekki

lögin og veit ekki hvort hægt er

að dæma menn í tukthúsið fyrir

ski-óp. Ansi væri það iangt gengið.

1 tlendingum finnst Isienidingar

fremur fyrirferðarmikUr saimikvæm-

ismenn. Okkur er í þeim efnum gjarn

an líkt við Norðimemn, sem baula ein-

hver lifandis ósköp ef þeir komast í

brennivín. ísland flóir ekki í brenni-

yíni ef marka mé alþjóðaskýrslur,

en það er eins og okkur verðí meira

úr skamimtinum heldur en útlanding-

uim. Ég er hræddur uim við bauluim

eins og Norðmenn.

En ef bankamennirnir fara austur,

þá ættu þeir að minnstakosti ekki að

verða einmana. Ég veit ekki betur en

að sumir af þekktustu viðskiptavin-

um bankanna hafi einmitt verið með

Ég veit að maðuir á ekki að hlaupa

á eftir öllu sem útienidingar segja, en

um daginn frétti ég af einum sem

hefur verið búsettur hér um hríð og

kann orðið nokkurt hrafl í islensku.

Nýyrði sem hann bjó til fyrir jól og

sem hann notaði í þeirri trú að hann

hefði rétt eftir, bendir óneifranlega

í þá átt að hann hafi orðið fyrir sterk

um áhrifum af drykkjusiðum okkar.

Hann hélt að aðfangadagur jóla

héti áfenigisdagiur jóla.

kJ tundum getur þögn verið svo

skeifileg eða ömurleg eða vesalmann-

leg að hún orkar á okkur eins og

öskur. Þá má tala um glymjamdi

þögn. Þannig er þögn kirkjunnar þeg

ar hún sér ekki, heyrir ekki og má

ekki mæla. psköp held ég sé erfitt að

vera „kristinn" í suðurríkjum Banda-

ríkjanna svo að dæmi sé nefnt, eða

á Spáni skulum við segja þar sem

kiricjan er ein aif hækjum Franoos,

eða segjum til dæmis í Portúgai þar

sem hún stumrar yfir ellimóðum ein-

ræðisherra á meðan hann heldur á-

f ram að basla við að bæla niður flólk-

ið. Ósköp er kirkjan illa kristin þar

sem hún snýst einmitt á sveif með

þeim mönnum sem maður hélt ein-

mitt hún yæri borin til að útskúfa.

Morgunblaðið birti fyrir nokkrum

vikum mynd af lögregluforingja

nokkrum í Suðurríkjunum sem situr

klofvega á blökkukonu með reidda

kyLfu, en þrír lögreglumenn halda

konunni flatri á jörðinni og eru auk

þess að smeygja á hana handjárnum.

Þessi mynd var predikun, reiðilesbuir.

Hafi hún ekki stuggað við samvisku

okkar þann daginn, þá erum við sam-

viskulaus.

Svona mynd af svona atviki mundi

náttúrlega ekki sjást í blöðum aust-

antjaids ef hægt væri að heimfæra

hana upp á vinveitta þjóð, banda-

mann. >ar eru stjórnarvöldin ennþá

samviska fólksins. En ég nefni þessa

einstæðu mynd af því hún sýnir okk-

ur í fyrsta lagi hvernig blöðin geta

ef sivo mætti segja með einu hand-

taki lagt réttlætismáli lið, og í öðru

lagi af þvi hún lýsir á ógleymanleg-

an hátt. ástandi sem mér er ekki

kunnugt um að kirkjan í suðurríkj-

um Bandaríkjanna hafi ennþá haft

djörfung — og bróðurkærleika — til

að.fordæma í einu hljóði og afdrátt-

arlaust.

ií.ð lokum langar mig að segja

frá því að sex ára gömul stúlka sem

hefur veitt mér marga ánægjustund

var einmitt í þessu að reka höfuðið

inn um dyrnar til þess að segja mér

í óspurðuni fréttum, að nágranna-

kona okkar, sem ekki þarf að nafn-

greina, yæri að fara að vera við jarð-

arför.

„En", bætti stúlkan mín við um

leið og höfuðið hvarf úr gættinni,

„það á ekki að jarða hana."

SVIPMYND

Framhald af bls. 2.

vinnu við Vesturveldin og þá fyrst og

fremst við Frakkland, en Frakkar reynd

ust honum lengi vel þungir í skauti.

Gagnstætt þeim áhrifamönnum, sem

vildu gera jafnrétti Þjóðverja að skil-

yrði fyrir samvinnu við Vesturveldin,

hélt hann því fram að jafnréttið yrði

afleiðing en ekki undanfari samvinn-

unnar — og þar reyndist hann sann-

spár. Þannig fékk hann því framgengt,

»ð bandamenn hættu að jafna þýak iðju-

ver við jörð með því að Þjóðverjar gerð

wst að eigin frumkvæði aðiljar að Rulhr-

stjórninni, sem Vesfcurveldin komiu á

fót til að hafa eftirlit með þý2akum iðn-

.«ðjL  Síðar tók Kola-  og  stálsamsteypa

sexveldanna á meginlandinu við hlut-

verki Ruhr-stjórnarinnar, samkvæmt til-

lögu franska ráðherrans Kt>berts Schum-

ans.

Eftir að Adenauer hafði lagt til að

>jóðverjar ættu aðild að vörnum Vest-

urveldanna sumarið 1950, þegar Kóreu-

styrjöldin stóð sem hæst, féllst hann

strax á tillögu Frakka þess efnis, að

sexveldin á meginlandinu kæmu sér

upp sameiginlegu varnarkerfi, jafnvel

þótt það hefði í för með sér, að Þjóð-

verjar gætu ekki komið sér upp eigin

herafla eða átt beina aðild að Atlants-

hafsbandalaginu. Þegar franska þingið

felldi pessa tillögu rweð naumum at-

kvæðamun eftir áralangar umræður,

kom það af sjálfu sér, að Þjóðverjum var

leyft að koma sér upp herafla og ganga

í Atlantshafsbandalagið.

Mr essi málalok glöddu marga valda

mikla samstarfsmenn Adenauers, sem

litu á allt tal um náið samstarf við

Frakka sem heppilega leið til að end-

urheimta þýzk réttindi og vinna að upp-

gangi Þýzkalands. En þau urðu Aden-

auep mikil vonbrigði, því „Evrópu-huig-

sjón" hans var ekki byggð á því raun-

hæfa sjónarmiði, að hún gæti verið

heppilegt tæki til að vinna og varðveita

fulltingi Bandaríkjanna, heldur á því

grundvallarsjónarmiði, að hinar kaþ-

ólsku þjóðir meginlandsins ættu sameig-

inlegar erfðir og verðmæti, og á djúp-

rættri tortryggni hans í garð prússneska

hernaðarandans. Þeir sem líktu Adenau-

er við Bismarck (eins og Winston

Churchill gerði þegar hann kallaði Ad-

enauer   „mesta   þýzka   stjórnmálamann

eftir Bismarck") glöddu ekki hjarta

gamla mannsins. Hann var miklu skyld-

ari samlanda siínum úr Rínarlöndum,

Metternich, sem var síðasti mikli „Evr-

ópumáðurinn" af þýzku bergi biotinn,

áður en öld þjóðernisstefnunnar rann

upp.

Af þessum sökum virtist Adenauer

í fyrstu hafa lítinn áhuga á einni veiga-

mestu spurningu þjóðar sinnar, spurn-

ingunni um sameiningu Þýzkalands.

Þar sem margir and-kommúnískir Vest-

ur-Þjöðverjar áttu mjög erfitt með að

sætta þau tvö sjónarmið að efla hinn

frjálsa hluta Þýzkalands og halda dyr-

unum opnum fyrir endanlegri samein-

ingu alls landsins, þá var Adenauer

aldrei í vafa um, hvaða stefnu bæri að

taka. Endurreisn Vestur-Þýakalands oig

Framhald á bls. 13.

11. tbl. 1965.

• LESBÓKMORGUNBLAÐSINS    9

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16