Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Eftir   Edword   Taylor
Mregar hann steig af skipsfjöl, leið
honum mjög vel; í sinni hans var nota-
legur friður og í fyrsta skipti í langan
tímH hafði hann fundið til öryggiskennd-
ar innra með sér.
Hann leit ekki um öxl til skipsins,
bví að hann saknaði þess ekki. Hann
hugsaði ekki heldur um mennina, sem
héldu áfram að lifa og hrærast og þjást
á skipinu; á löngum tíma hafði hann
lært að hundsa meiningarlaust nöldur
jþeirra og fánýtar áhyggjur. Hann hafði
ekki einu sinni kvatt þá, þegar hann
fór í land, en umborið storkandi augna-
ráð þeirra með kuldalegu afskiptaleysi.
Þeir áttu í raun og veru ekkert sam-
eiginlegt og þeim stóð nákvæmlega á
sama um hvern annan. Þeir höfðu jag-
azt og barizt eins og grimm dýr, og
jafnvel á matmálstímum hafði hann
átt erfitt um andardrátt í þessu ískalda,
tærandi andrúmslofti.
Bróðir hans tók á móti honum á hafn-
arbakkanum. Hann var stór og lotinn
og augnaráðið hvikult. Hann reyndi að
vera glaðlegur og hnyttinn eins og í
igamla daga, þegar þeir skiptu öllu
bróðurlega á milli sín, gleði og skamm-
lífum sorgum. Við hlið hans stóð feit-
lagin kona, sem þjáðist af andarteppu.
Hún horfði undarlega á hann undan
þykkum augabrúnunum og heilsaði
honum þurrlega.
(¦|- Þetta er konan mín, sagði bróðir
háns og reyndi að vera fjörlegur og
kynnti þau með ýktri gamansemi.
—  Við eigum heima í einu úthverf-
anna, hélt hann áfram.
j— Húsið er að vísu ófullgert. En það
er mjög fallegt úrtsýni yfir borgina.
Hún hefur stækkað síðan þú varst hér
Bíðast.
—  Ég er orðinn gamall fauskur, bætti
hann við, þegar þau voru komin upp
í bílinn.
—  En við höfum komið okkur vel
fyrir. Það er ekki það. Ég hef verið
heppinn í lífsbaráttunni, Mjög heppinn.
Það er ekki það.
—  Áttu ekki eldspýtu handa mér?
Sagði konan og hallaði sér í átt til unga
mannsins með sígarettu milli þykkra,
imálaðra varanna. Hún sat við hlið
hans, og þegar hann fann af henni
t'Unga ilmvatnslyktina kenndi hann til
einskonar  andlegrar klígju.
—  Og stúlkan litla, hélt bróðir hans
éfram með þessum uppgerða raddblæ,
¦— hún er eins og hún er, skinnið. En
benni líður vel á sinn hátt.
* an óku f gegnum tómleg stræti,
og tröllslegar byggingar gnæfðu yfir þau
ó báða vegu. Það ríkti þögn í bílnum
og viss drungi hafði setzt að manninum,
cem var nýkominn heim. Samt vildi
hónr. ekki viðurkenna fyrir sjálfum sér,
að hann væri vonsvikinn, að hann hefði
búizt við einhverju öðru.
Þegar þau voru komin á leiðarenda
eg hann sá hina steingráu byggingu, sem
átti að verða heimili hans, fór um
hann ókennilegur hrollur. Þegar hann
íteig útúr bílnum og heyrði þungar
drunur orrustuflugvélar, sem hnitaði
hringi hátt yfir höfði hans og skildi
eftir sig hvítan slóða, sem titraði í
blámóðunni, leystist upp og rann saman
við blámann, hrökk eitthvað í sundur
innra með honum og það olli honum
litt bærilegum sársauka. Hann kreppti
handlegginn utan um gítarinn, sem var
einr af þeim fáu munum sem hann
hafði með sér frá skipinu, og gekk
álútur inn í hús bróður síns.
morgnana spilaði hann á gítar-
inn, sem þýðmáll Spánverji hafði selt
honum fyrir lítið fé í Barcelona, og
á kvöldin sat hann álútur með gítar-
inn við beð litlu stúlkunnar og sagði
henm langar, einkennilegar sögur, án
upphafs   og   endis,    um   litla,   skraut-
I herbergið til hennar og mataði hana
af hvítum diski og horfði á hana döpr-
um hvarflandi  augum.
—  Hvar er frændi? spurði hún lág-
um rómi tvisvar á dag, og faðir henn-
ar   svaraði  annars   hugar:
—  Hann er úti að vinna.
•    Annað fór þeim ekki á milli.
Svo þegar frændi hennar kom, seint
á kvöldin, stundum ör af víni, sat hann
hjá henni og strauk bleikar kinnar
hennar, sem voru undursamlega mjúk-
ar eins og flos.
—  Kallaðu á mig, ef þú verður hrædd
á nóttunni, frænka litla, sagði hann,
þótt hann vissi mætavel, að hún var
of veikburða til að geta kallað. Hann
vil&'  einungis  láta henni líða vel.
—  Ég er alveg við hliðina á þér,
bætti hann við. — Og ég skal skilja
gítörinn eftir hjá þér, svo þú getir
horft á hann, ef þú vaknar.
Það gerði hann. En eftir að hann
kom frá fjarlægum löndum vaknaði
húr aldrei á nóttinni og varð aldrei
hrædd eins og oft áður. Ef til vill
var það friðsamlegt glit gítarsins, sem
h-ufði þau áhrif.
Daglangt hlustaði hún á skrölt vél-
skóflunnar handan götunnar og þungan
dyn umferðarinnar á strætinu og horfði
á grámóskuleg skýin sigla hraðbyri
fyrir  utan  gluggann.
Daglangt hlustaði hún á más hinnar
feitlögnu konu, er bjó með föður hennar,
og magnaðar fyrirbænir hennar, þegar
henni varð gramt í geði.
jdlaAA^
klædda matadora og tryllt naut og
æstan manngrúa.
Gitarinn hans var stór og fallegur.
ÞaS sló á hann grænni slikju í hálf-
rökkri og tónarnir, sem hann seiddi frá
honum, voru mjúkir og þýðir eins
og dansandi stúlka.
Litla stúlkan lá grafkyrr í rúminu
og hlustaði frá sér numinn á marglitar
kyr.legar sögur hans. Hún var lömuð,
og tvisvar á dag kom faðir hennar inn
^T
¦í» veggnum á móti henni hékk
gamalt rykfallið mandólín og yfir því
myr.d af stórum bóndabæ umkringdum
laufguðum eikum, og mjallhvítur svan-
ur synti hæversklega á tjörn. Stundum
þegar frændi hennar gerði hlé á frá-
sögum sínum til að fá sér að reykja,
hvíslaði hún:
— Spilaðu   á    mandolínið    þarna   á
veggnum, frændi.
24.  desember 1965
Ok hann leit á mandólinið og brostna
strengi þess og hristi höfuðið, hljóð-
látur.
—  Mandólínið, sagði hann hugsandi,
ex' fyrir drukkna og kiðfætta kúreka,
sem vagga eins og endur og dansa
klurnalega hringdansa. Það er hávært
og gjallandi og kemur róti á hugann.
Hljóðfæri eiga að róa hugann og sætta
menn við hlutskipti sitt.
Svo ieit hann á gítarinn og strauk strengi
hans mjúklega og dáðist í huga sér að
grænni töfrabirtunni, sem umlék hann
eins  og  geislabaugur.
—  En gítarinn, sagði hann siðan og
rödd hans var brydduð hlýrri ástúð.
— Gítarinn er fyrir svarthærða dökkleita
Spánverja, þegar þeir hugsa um treg-
ann í brjósti sér og dúnmjúkar næturn-
ar á Spáni.
Sjálfur var hann svarthærður og litað-
ur af sól suðrænna landa. Yfir þvert and-
lit hans hlykkjaðist svört rák eins og
höggormur og hvarf undir eirbrúnan
kjálkann.
—  >að er eftir hnífara í Napólí, svar-
aði hann, þegar hann var spurður um
höggorminn.
—  Það ætti enginn að fara til Napólí,
bætti hann ætíð við. Það er staður
fyrir skækjur og þjófa og kynvillinga,
en ekki fyrir norræna sjómenn, sem vilja
skemmta   sér  eina  kvöldstund.
Stundum, þegar stúlkan horfði á hann
spiía og sá hann hverfa inn í sjálfan
sig og granna fingur hans þjóta með
leifturhraða yfir glitrandi strengina og
tónaflóðið fylla herbergið eins og gull-
regn, byrjaði hún að gráta og lamaður
likami hennar nötraði af flogum. Þá
hætti hann að spila, lagði frá sér gítar-
inn við rúmgaflinn og gekk út að
glugganum. Þar stóð hann í langan
tinVa og horfði yfir steingráa borgina
og bærði ekki á sér. Svo þegar hún
linnti grátinum gekk hann fram og
aftur þungbúinn og augu hans voru
hálflokuð og hreyfingar hans kantaðar
og þrungnar óþoli. Hann var eins og
sært  dýr í  búri.
—  Ég hef viðbjóð á þessari borg,
sagði hann eftir langa þögn.
—  Ég skal ekki gráta aftur, hvíslaði
stúlkan  full  örvæntingar.
—  Ég hef viðbjóð á þessu landi og
þessu fólki, sagði hann og röddin skalf
af heift og óþoli.
—  Ég skal ekki gráta aftur, hvíslaði
stúlkan skelfingu lostin.
—  Mig klæjar allan, þegar ég hugsa
um þetta fólk, sagði hann og hás rödd
har.s   fyllti   herbergið   óhugnaði.
Og stúlkan skalf og þagði og reyndi
að láta sig hverfa undir þykku trosnuðu
teppinu.
Svo færðist ró yfir hann á ný og hann
horfði hljóðlátur yfir borgina. Hann
settist við hlið hennar og strauk silki-
mjúkt  hörund  hennar  varfærnislega.
—  Þú ert svo lítil, sagði hann hljóm-
Taust. Þú skilur ekki fullorðna fólkið.
Það er svo margt skrítið út í heimin-
um bæði góðir menn og vondir og
íallegar og vondar þjóðir.
—  Á Spáni, byrjaði hann en þagnaði
og fór að hugsa.
Eftir langa þögn leit hann upp og
brosti   út í myrkrið  dularfullur  á  svip.
—  Á Spáni eru næturnar svo mjúk-
ar, ao það er næstum því hægt að þreifa
á þeim og strjúka þær eins og kinnarn-
ar á þér. Og himinninn er eins og dökk-
blátt flosteppi alsett tindrandi dem-
öntum og tunglið . . . tunglið er eins
og risavaxinn krystall eða eins og ein-
eygt nátttröll, og þegar ég er drukkinn,
þá finnst mér það stara á mig og reyna
að svelgja mig í sig, og ef ég get ekki
hlaupið undan því og falið mig, þá
sný ég mér við og hlæ að því. Skelli-
hlæ!
Og undarleg orð hans létu i eyrum
stúlkurnar eins og söngur og gitarspil
og hún hlustaði gagntekin, unz hún
gat ekki haldið augunum opnum lerig-
•LESBÓK MÖRGUNBLAÐSINS 23
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32