Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Hann dró hana til hliðar inn í þykknið.

þykknið, svo félagar hans tveir í laun-

sátrinu gætu ekki séð til þeirra.

„Ég kom meS mat handa þér", sagði

hún þegar hann nam staðar. „Það var

ágætt," tók útlaginn frammí fyrir henni

„En hvað varð af honum?"

„Hann kom við hjá okkur fyrir

skammri stundu og hélt svo áfram eitt

hvað. Við hlustuðum og hlustuðum en

heyrðum engin skot svo ég kom til að

segja þér að vera ekki að eyða tíman-

um í að bíða lengur."

„En ekki er nein önnur brú yfir ána?

„Svo sem brú yfir svo sem á!" sagði

konan með fyrirlitningu. „Nú er hægt

að fara yfir hana hvar sem er með

því að stikla milli steina".

Útlaginn, sem mátti heita illa að sér

um flest nema manndráp, tvísteig óró-

legur. „Satt er það. Og hann er slæg-

ari refur en nokkur, sem við höfum

áður átt við."

Þau þögðu.

Malarakonan vissi að útlaginn

treysti henni ekki ful'lkomlega og

manni hennar enn síður, En hún vissi

einnig að útlaganum voru allar kring-

umstæður ljósar og að maður hennar

yrði, að minnsta kosti hvað kaftein-

inn áhrærði, að halda sér saman og

hjálpa þeim, annaðhvort af ótta eða

vegna eigin hagsmuna.

Það var nú bersýnilegt að útlaginn

var að velta fyrir sér grunsemdum

sínum og hún hafði þegar hugsað sér

hvernig ætti að leiða hann í gildru:

henni væri nóg að segja honum að fara

ekki til þorpsins eða til kafteinsins,

því á þeim slóðum hefðu fjá<rhirðarn-

ir komið auga á eftirlitsflokka í dag.

Útlagarnir hefðu ekki um annað að

velja en fara niður með ánni.

Útlaginn, sem enn hélt um úlflið

hennar, dró hana nú skyndilega að sér.

Skikkjulöf hans vöfðust um hana,litla,

seiga og óviðbúna og hún fann lyktina

af svita og gras- og moldarilminn af

breiðu brjósti hans.

Jú — hann var það.

Á hinum strjálu samfundum þeirra

hafði hún elskað hann, og hún þekkti

hinn hrjúfa, skyndilega ofsa hans. Hún

gat ekki séð augu hans en skynjaði

•að græni hörkuglampinn í þeim hafði

mýkzt og mildast af ástríðu. Ástríðan

ein var 'þess umkomin að leggja bönd

á villimennsku hans, bæla ofbeldis-

kennda árásarhneigð karlmannsins, að

minnsta kosti um stund, og gera hann

undirgefinn, bljúgan eins og barn. Hún

elskaði jafnvel niðurbældan hrottaskap

inn og augnablikinþegar hann gleymdi

sjálfum sér og gaf sig á vald veik-

byggðum líkama hennar. En öllu óaf-

máanlegri var þó nálælgð dauðans, sem

ávallt fylgdi honum: allt héraðið óttað-

ist hann og hann gat verið drepinn

hvenær sem vera skyldi. Sérhvert

stefnumót við hann var hræðileg hinzta

skilnaðarstund.

Einnig nú yfirbugaði hann hana í

ófullnægðri og vaxandi ástríðu: hann

kreisti hana í sterkum faðminum og

kyssti hana hvar sem hann náði til,

á hálsinn, andlitið, augun, með þykk-

um heitum og þurrum vörunum, sem

voru hálfhuldar unglingslegu yfirskegg

. inu. „Hættu, brjálæðingurinn þinn!

Hafðu stjórn á þér!" andmælti hún með

uppgerðar reiði. „Félagar þínir eru hér

og svo er líka maðurinn minn."

En hann sefaðist ekki að heldur svo

hún lét körfuna frá sér, lagði vinstri

handlegginn um háls hans og stakk

hægri hendinni innundir skyrtuna og

gældi við stælta hárlausa bringu hans.

Slík blíðuhót vöktu alltaf viðkvæmni

og auðmýkt hjá honum. Hann beygði

sig niður og reyndi að koma hendinni

undir hné hennar til að lyfta henni

upp og bera hana á brott. En það var

eins og hún hefði búizt við þessu og

hún hvíslaði að honum, varðist slóttug

lega, ofsalaust en með festu: „Óði mað-

ur. Veiztu ekki að ég gæti misst þig,

og það jafnvel í kvöld? Farðu ekki

niður með ánni! Heyrirðu það, heyr-

irðu það, farðu ekki niður með ánni'."

„Hversvegna ekki?" spurði hann og

kom til sjálfs sín, herti takið um mitti

hennar.

„Spurðu einskis! En farðu ekki!"

„Hversvegna?    Hversvegna?"    Hrjúft

eðli  hans  kom   aftur  upp   á  yfirborðið

og þoldi enga mótspyrnu.

Hún notfærði sér augnabliks ringl-

un hans, tók upp matinn lagði hann í

dökkan klút og fékk honum síðan, til

þess að óstýrilátar hendur hans hefðu

eitthvað að fást við, svo sveiflaði hún

körfunni uppá handlegg sér.

„Ég sé að ég verð að segja þér allt!

Bændurnir sáu þar lögregluliðsmenn

núna undir kvöldið," og áður en hann

hafði gert sér grein fyrir þessu, var

hún horfin hægt og hljóðalaust inn

í kjarrið.

"-. Eiginmaður   hennar   kom   framundan

húshorninu og stöðvaði hána úrillur:

„Ertu búin að koma þessu í kring?"

„Það er ég ekki," svaraði hún kulda-

lega og ótvírætt.

„Gerðirðu það ekki, hrópaði hann

og elti hana uppað húsinu.

„Þú ert þá farin að draga þig eftir

útlögunum! Gerðir það ekki, svo já.

Um hvað sömdum við?"

„Jæja, ég gerði það ekki, " sagði

malarakonan og gekk inn í húsið. Svo

sagði hún til skýringar, er hún hafði

lagt körfuna frá sér á hillu í stofunni,

sem þau riotuðu einnig sem eldhús:

„Þeir vildu ekki fara þá leið. Þeir

vilja ná sér niðri á kafteininum."

Hún var komin að þeirri niðurstöðu

að útlagarnir myndu ekki fara til þorps

ins nú þegar þeir hefðu frétt af lög-

regluflokknum, og stígurinn upp með

ánni var allavega óf ær í myrkri.

„Á kafteininum? Þeir eru óðir. Vita

þeir ekki hverskonar fjallaú'lfur hann

er og að húsið hans er óvinnandi virki?

Jæja — látum þá súpa seyðið af því.

Og   hvað   þig   snertir,   letibikkjan   þín

—  ég er búinn að ganga frá öllu og

ég hef dálítinn höfuðverk — farðu og

segðu lögregluforingjanaum frá þessu,

svo hann sé ekki að hanga þarna í

alla nótt. Og bjóddu þeim til kvöld-

verðar. En vertu ekki að vingsa þetta

utaní lögregluforingjanum eins og þú

gerir venjulega — megi hundarnir

naga hræ hans, í Guðs nafni!"

„Ég gef honum bara eitthvað að

drekka," sagði konan friðsamlega og

þurrkaði sér um ennið á skýluhorninu.

„Af hverju ertu sveitt?" spurði mað-

ur hennar, nærri illkvittnislega.

„Hví ætti ég ekki að vera sveitt,"

svaraði konan, aftur vör um sig.

„Hlaupandi   úr   einum   stað  í   annan

—  og svo getur einhver maður látið

lífið á hverri stundu."

„Já en svona er það. Hvað getum

við gert í því? Að hjálpa kafteininum

kostar illindi við útlagana: að hjálpa

útlögunum kostar útistöður við lög-

regluna."

„Ég veit það," samsinnti konan, en

var strax aftur komin í mótsögn: „En

við ættum ekki að láta okkur það vel

líka."

„Mér líkar það heldur ekkert vel.

En illindin steðja að á allar hliðar —

maður lifir ekki án illinda."

Á þennan hátt var malarinn vanur

að réttlæta sig ef eitthvað fór ekki

eins og til var ætlazt eða hann vissi

á sig eitthvert ódæði. Malarakonan

þurrkaði gremjulega af skeggi hans og

vörum, sem svitinn draup úr, meðhorn-

inu á skýluklút sínum og hvarf síðan

hröðum, berum fótum út í bjart tungls-

ljósið.

Á meðan þessu fór fram læddist kaft-

einninn gegnum kjarrið og komst auð-

veldlega út á bersvæði og að húsi

sínu.

Svo sem vandi hans var, nálgaðist

hann húsið með varfærni. Fyrst fór

hann til hundsins, sem fagnaði honum

með glaðlegu gelti og flaðri, ofsakátur

af að sjá hann. Síðan kallaði hannlágt

fyrir hornið á konu sína. Hún svaraði

strax og opnaði dyrnar eins og hún

hefði staðið bakvið þær. Er hann var

kominn inn, tvílæsti hún hurðinni og

fylgdi honum inn í stofuna þar sem

þau borðuðu og sváfu þegar engir

gestir voru. Synir kafteinsins voru þeg-

ar sofnaðir á dýnum, sem lagðar voru

á gólfið. Venjulega svaf kona hans

einnig á dýnu á gólfinu, en kafteinri-

inn svaf undir fiðursæng í rúmi með

háum höfðagafli, sem á voru málaðir

fjóluvendir — slíkt rúm var virðingar

og veldistákn kafteinsins í vanþróuðu

og siðlausu landi.

Hann settist niður á beykistól, óbrot-

inn og harðan, en með örmum og baki

ólíkt því sem gerðist í þorpinu, og

teygði fram vinstri fótinn, en kona hans

sem sneri í hann bakinu, skrefaði yfir

fótinn og greip höndunum um sóla og

hæl stígvélsins. Kafteinninn ýtti með

hinu sfígvélinu glettnislega í bakhlut-

ann á konu sinni — þannig hafði hann

farið að við skósvein sinn í hernum —

og konan og stígvélið runnu af fætin-

um í einu. Hægri fóturinn var síðan af-

greiddur á sama hátt. Loks teygði kaft-

einninn úr sér, án þess að fara úr

gráum baðmullarsokkunum, og skipaði

konu sinni að bera fram kvöldverð.

Úr eldhúsinu færði konan honum

skál með þykkri kjötsúpu, barmafulla

af kjötbitum, en það var einn eftir-

lætisréttur kafteinsins, og síðan, er

hann var byrjaður að borða, spurði

hún hæglátlega, þar eð hún þekkti

skrafhreifni hans við máltíðir: „Hvers

vegna eru stígvélin þín blaut?"

Kafteinninn svaraði ekki undireins

og þóttist vera önnum kafinn við bein-

in, en tautaði síðan eins hirðuleysis-

lega og honum var unnt: „Þeir lágu

fyrir mér".

„Hverjir?    Hvar?     Hvernig    vissirðu

• það?" spurði kona hans með ákefð.

Kafteinninn sagði reiðilega: „Eins og

þú vitir það ekki? Útlagarnir! Hjá

brúnni!" Hann varð aftur þögull, sötr-

aði í sig súpuna og tuggði kjöttægjur-

nar af beinunum með velþóknun. Kona

hans fór út og kom aftur með disk

af súrmjólk og rjóma.

„Þú minntist ekki á hvernig þú hefð-

ir vitað það," sagði hún og lét disk-

inn á borðið.

Kafteinninn   tók   sér   munnfylli    til

þess að þurfa ekki að svara strax. Síð-

Framhald á bls. 7

24. marz 1068

LESBÓK MORGUNBLAÐSINS   3

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16