Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						k-w^íg-

BROT

SMÁSAGA   EFTIR    ÞORSTEIN   ANTONSSON

staðlaða mynd persónugerfinga henn

¦ar. Umhugsunareifni hennar snúast um

punkt, sem hún aetur milli sj.álfrar síin

og skuggamyndar sinnar. Hugarstyrkur

henn'ar er innfoyrðis samioka og upphef

ur sjálfan sig. Hún hefur innprentað

faátter>nismynstur með íofnum skoðunum.

Sjálfsstaðfestingarhneigð            hennar

Ihefur vaxið. Hún er Kva í Eden og

hugsar um Evur með vatnisskorpnar

hendur. Hjónaband ler henni bleyju-

'þvottur, staigi í sofcka og uppþvottur.

Hún er fiðrildi, sem flögrar milli fata-

verzlana, snögg í tilsvðrum sinum. Hún

gengur með sólgleraugu, stjarfa andlits-

diætti og vélreitt hár. í klæðaburði

hennar er kvöi'dsv'ali og dulúð. Hún er

sjálfstæð gagnvart karlmönmum, svöl en

heillandi. Hún vinnur skrifstofuvinmu

hjá stóru fyrirtæ'ki. Ekkert sértstafelega

skemmtiliega, þegar hugsað er út í það,

eri örugga vinnu og með vissum glæsi-

brag. Hún hefur nóg til aS vera vel

klaedd, til að skemmta sér og fara í

ferðalög í fríum, ef hún kærir sig um.

Og hún getur lagt fyrir um hver mán-

aðarmót. Henmi er vel ljóst mikilvægi

peminga. Það er varla hægt að gera

nokkurn hlut án þeirra: það verður að

hafa peninga til aS geta byggt, til að

geta liifað, til að kaupa föt og skemmta

sér. Peningaahyggjur stegla niður tii-

finninigar og setja kyrkinig í það, sem á

að vaxa. Hún ætlar að giftast, og það

er mjög mikilvægt, að maðurinín, sem

hún giftist, hafi eitthvað af peniniguim

til ¦ráðisitöfunar. En áður en hún fer út

í hjóraaband ætlar hún að rasa vel út.

Raunar lanigar hana ekki til neins meir,

en stofna til heimilis með manni, sem

hún elskar. Og ssm elskar hana. Henni

fininst eðlilegt að lifa frjálsu ástarlífi

og er vel ijóst meðalfaófið í því. En hún

hugsar með hryllingi til að pipra. Eig-

irilega pipruð er frá hennar sjónarmiSi

kona, sem verður aS meykerlingu, þeg-

ar hún hættir að vera barn. Ástin er

tii, hún veit það. Og húm er dásamieg.

Sannarfcga er hún ekki á móti herani.

En hún er ekki trúuS á á$t við fyretu

sýn, þótt hún eins og aðrir voni, að

svoleiSislagað geti skeð. Hún hefur orð-

ið ástfangin. Hún veit, að bún var þá

of ung og óþroskuð til að þekkja ástina.

Hún veit, að það var bara hrifning.

Kún veit, að það verður að hafa

reynslu til að þekkja, þegar ástin byrj-

ar að vera til. Hún ætlar lekki að liggja

á liði sínu, begar faún verður ástfangin

f«rir alwru. Bn hún er f.u!!lo.rðin, hún

©r ekki utan við, hún er í öllu heila

draslinu. Og það verSur aS taka þaS

raunsæjum tökum. Það verður að vera

raunsær mestan partinn. Raunsær og

læra að bjarga sér. Það er eitt að

þarfnalst og annað að elska. Hún þarf

meira len kynihvöt og leiðindi til að

steypa sér í hjónaband. Hún er ekki sú

tegund, sem verður ástfanginn af hverj-

um þeim manni, sem hún er með. Hún

gengur ekki sMlyrðislauist undir vald

þess,   sem   hún   þarfnast,   þisgar   henni

leiðist.   Hún  gerir   kröfur   og   hún   er

stolt.   Hún   verður   að  finna,   að  hanm

taki tillit til hennar og að honumþyki

¦vænt um hana, áður en lengra er hald-

ið.   Húm   á   vinkonux,   sem   hiin.   talar

hreint út viS og eem tala hreint út viS

hí.na. Þær hafa lært aS lesa í skapgerS

hvorrar   annarrar,   þær  hlusta   án  þess

að grípa fram i, því aS þær s-kilja, aS

það   eru  ekki  orSin,   sem  þær  eiga  að

meta,  heldur  tjáningarþörfin,  sem þær

eiga aS umbera. Hún á vinkonur, sem

eru nýgiftar og eru strax faroar að láta

á sjá. Þær hirða ekki eins vel um útlit

sitt eins og 'áður. Þær hrleyfast eins og

þær séu niður í vatni. Og það er sefi í

augum þeirra. Þær eru eins og græðling

ar en mennirnir tré, sem þær hafi ver-

ið gróðursettar á og hafi lifmagn sitt af.

Nei, það er ekkert vit að dæma sjáilfan

sig   í   ævilangt   fangelsi   fyrir   stundar-

leinmanaleik.  Það hleypur enginn burt

frá   sjálfum   sér.   Það   er   ekkert   eðli-

iegra  en  verða   stundum  einmana.   Ef

maður kynni ekki  að viðurkenna fyrir

sjálfum sér,  að maður  gæti orðið  ein-

mana,  ætti maður enga vini. Stundum

verður  hún   einmana.   Meira   að  segja

mjög. Og langar lekki til neins meir en

fleygja sér í fangið á einhverjum, sem

þrýstir henni þétt að sér og segir eitt-

hvað. Þá hugisar hún ekki um að vera

frjáls, heldur hugsar um hann eimhvern,

hún hugsar um marga og man eftir ein-

um, hún saknar hans, henni líður illa.

Hún  þrýstir sér  að  þeim  mannd,   siem

hún er með, og hann segir eitthvað við

h&na.  Og hún veit, þegar hún er  ekM

hjá homum,  að  hann er  hja  henni,  og

henni líður vel. Framkoma hans er hæg

lát festa án þess að vtera ósveigjanleiki.

Húm samþykkir hann aðgreint frá því,

sem  hamn  gerir,  !því  að  hún  veit,   aS

slíkt samþykki veitir henni það öryggi,

sem hún þarfnást. Festa hans er þrung-

in  lífsorku, þax eð hann veit, að hún

getur ekíki ályktað af hlýju hemnar, að

hann gsti haft hana eins og honium sýn-

ist, heldur að öryggi hans er komið und-

ir þessari hlýju.  Þau  eru  gift  og  eiga

eitt barn.

Hún situr hjá vöggunni og hagræðir

sænginmi. HöfuS barnsins kemur fram

omdan henni, eins og upp úr skýi. Hör-

und þess er rauðleitt, hárið er sveitt.

Fingur þess eru krlepptir inn í lófana

og liggja við andlit þess, sem er grett.

Hún hugsar til manns síns. Barnið er

Iþeirra. Það er ekkert nema öryggisþörf-

in. Það er auðvelt fyrir hana að elska

þ&ð. Hún verður óstyrk, þagar hún

hugsar út í það. En hún getur hugsað,

þegar hún eiskar eitthvað, það er eng-

in hætta á, að hugsanirnar hlaupi frá

henini. Hún elskar þrátt fyrir að. Hún

finnur til tilfinningar, sem er uppruna-

leg eins og ljós, þar sem allar aðrar

tilfinningar eru iitróf þess. Hún horfir

á sofandi barniS gagnum rimlana á

vöggunni og hvíslar: „Hversu mikiS ég

þarfnaSist þín".

Hann kemur heim í hita dagsins. Hún

er í eldhusinu. Hann þambar einn bolla

af kaffi standandi viS eldhúsborðiS.

Hann snarast aftur í frakkann. Hún

ssgir: „Ertu alltaf að flýta þér svona

mikiS, máttu aldrei vera að því að fá

þér kaffisopa hjá mér?" Hanin segir:

,,Ég veit ekki betur en ég hafi verið

að drtekka kaffi, sem þú lagaðir." Hann

finnur að svar hans er einhvern veg-

inn utangátta. Hún segir: „Þér stendur

alveg á sama um mig." Hanm þogir og

segir: „Þið kvenfólkið, allt á að snúast

kringum ykkur. Fjandinn hafi það."

Hann þegir og hikar og fer. Hún veit,

að hann er að hugsa stjórnlitlar hugs-

anir, sem hanm er að neyna að stjórna.

Hugsanir hennar sjálfrar streyma hrað-

ar en þær gera venjulega. Það er hress

andi, þótt þaS sé vegna kringumstæS-

íinna óþægitegt um leið.

Hún hefur lokið við að gefa barn-

inu og situr hjá því á hjónarúminu.

Hún heyrir, að gjngið er um fortstof-

una. Hann kemur inn og inn í svefn-

faerbergið. Hann horfir á barnið og kon-

una. Henni líður vel, en það er kvikult

jafmvægi. Hann brosir til hennar. Hún

brosir  é  móti.  Hann  brosir  till  bani*

ins. Það sér hann ekki. Munnur þess er

hálf   opinn.   Hann   gefur   frá   sér   lág

skringileg   hljóð.   Augu   barnsins   leita,

andlit hams ktemur inn á sjónarsvið þess.

Það er hún. &að er hann. Hann er fram-

andi, hainai ef kunniuglegur. Það sér það,

sem aðskiiur, það sér það sameiginlega.

Hann brosir.  Það  er hennar  bros.  Það

er hans bros.  Barnið brosir.  Bros þess

vekur   kunnugleikatilfinningu   með   því

sjálfu, það sér, hann er brosandi,  það

þákkir    hann.     Konan     finnur     hlýju

streyma um sig og augu hennar tindra

viS þeim. Hún segir: „Taktu hann upp."

Hann gerir þaS. BarniS er furSU þungt.

Hann er hræddur um, aS eitthvaS komi

fyrir höfuSið   á   því.   Hann   reynir   að

halda undir höfuðið, en þá getux hann

ekki haldiS  undir bakiS.  Konan sýnir    ,

honum, hvernig 'á. aS fara aS. Hann er

órór. Ef barnið færi að gráta, væri það

til marks um, að því geðjaðist ekki að

honum. Hann visit ekki, hvað hann á að

gera. Hún sér það. Hún skilur, að það

er  feimni  en  ekki  hræðsla   af  því  að

það er ekki iöngun til að flýja, heldur

löngun   til   að   vita,   hvað   á   að   gera.

Hann heldur   á   syni   sínum,   og   þeir

horfa   hvor   á   annan.   Þau   hafa   tekið

þátt   í   að   skapa   manneskju   og   koma

henni   í   heiminn.   Ojá.   Hann   hampar

barninu  og  geiblar  sig  framan  í  það.

Það brosir. Hanm lítur á konuna og sér

gleðina  í  andliti hennar.  Hann leggur

barnið í arma hennar. Hann teygir úr

sér, andvarpar og segir: „Hann verður

stór    og    myndarlegur,    eins    og   hann

pabbi  hans."   Hún   hlær.   Hún   leggur

barnið í vögguna.

Þau eru í rúminu. Hann sér, að það

eru tár á vöngum hennar. Andlit henn-

ar hreyfist ekki. Hún horfir beint fram

án þess að horfa á neitt. Hún vteit ekki

af hverju koma tár. Hana langar til að

soga að sér eitthvað létt. Hún andvarp-

ar með ekka. Það hægir um. ÞaS þreng-

ir aftur aS.  Henni finnst,  þegar tárin

koma fram, að þau séu korn úr óskap-

legu fargi og þaS hljóti að líða lamgur

tími, þangað til svo mikill þungi er orð

inn að engu,  með  því  að kvarnast svo

smátt. Það hrærist ekkert. Hann horfir

¦á hana, finnst: hvað hef ég gext, ég hef

ekkert gert: spyr:  „Vina, hvað er  að?"

Hann  grufir  sig yfir hana.  Hún finnur

lykt úr hári hans. Augu hennar leita aft

ur af honum yfir á ekki neitt. Það hrær-

i'St  ekkert. Hún hvíslar:  „Ég get þetta

ekki   lengur."   Henni  bí2gður  við   orð

sán.  Henni finnst hún  falla  frá ljósinu

inn í rökkrið, þar sem óttinn býr, og út

aftur  til  ryksugunnar  og   vasksins.   Og

til hans. Hann liggur kyrr. Augu henmar

líta   til   hans   og   lokast.   Hann   þegir.

Hún  finnur,  að  hann  veit  ekki,  hvað

bann  á  að gera.  Hún  finnur,   að hanm

leitar   að   orðum  í  huga  sér  en  finnur

engin. Það hrærist eitthvað. Hún tekur

andköf.    Hún   finnur    að    hann    titrar.

Hún finnur, að einhviarsstaðar frá, það-

an sem hún veit ekki hvað er þar, langt

langt innan frá berst  kall með blæ til

hennar.   Hún   hvíslar   í   hár   hans:   „Ég

þarfnast  þín  svo  mikið."  Hanm  dregur

djúpt   andann   og isegir:   „Eg  veit   ekki,

hvað ég mundi gera, ef ég missti þig."

Henni er iétt.

Hann A=t 'á vínveitingastað eftir vinm-

una og kemur oí seint í matinn. Hún

er gröm yfir að þurfa að halda matnum

heitum. Hann kemur inn í eldhúsið og

tekur utan um mitti hennar. Hún sér,

að hann er í kippnum. Hún finnur, að

liugur hans er ekki nema að hálfu hjá

henni, og gremja hennar vex. Hún vorð-

ur afuridin. Hann lætur sem honum

standi á sama og er grínúðugur, Meðan

húm gefur honum að borða hugsar hún.

Hún hugsar um menn og konur, sem hún

þekkir og hafa verið mörg ár í hjóna-

bandi. Hvernig sum þeirra eru orðin

eins og hoimingur af tvíkynja veru,

Setningar frá öðrum aðilanum leiða

fram svör hjá hinum án þess hann verði

var við það. Allar tilfinningar lagztar í

skorður, ekkert breytist frá degi tii

dags. Hvernig það hefur sameiginlegar

Framhald á bls. 13

21. júlí 1968

LESBÓK MORGUNBLAÐSINS    5

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16