Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						4 ótrúlegar sögur

af flugmönnum úr seinni heimsstyrjöld

Margaret Horton sýnir hvernig hún

hélt sér á vélinni.

Hún hékk utan á flugvélinni.

„Það var venjam að einhver flugvall-

arstarfsmaðurinn sæti á stéli Spitfire-

flugvélanna þegar þær óku út á flug-

brautirnar, vegna þess að þeim hætti

til að sporðreisast í hvassviðri", segir

Margaret Horton, fyrrum flugliði við

RAF flugskólann í Hibaldstow, Linc-

olnshire. Ungfrú Horton er nú gráhærð

fremur formföst piparmey og vinnur á

lögmannsstkrifstof.u í Surrey en hún

bregður sér enn fyrirhafnarlaust yfir

i málfar flugliðanna.

„Þegar út á flugbrautina kom var

vani að hreyfa hæðarstýrið til að giera

flugmanninum aðvart um að maður ætl-

aði niður af stélinu, en þennan dag sá

ég strákinn gefa smámerki með hend-

inni oghélt að hann vildi að ég yrði

kyrr." í stað þass jók flugvélin hrað-

ann. „Ég reyndi hæðarstýrið en það

haggaðist ekki og það bauð ofboðinu

heim. Ef ég væri hetja hefði ég fleygt

mér af, orðið fyrir einhverju hnjaski

en vitað af flugvélinni úr hættu.

Minnstu þyngsli á stélið á flugi gátu

orsakað kollsteypu."

Skyndilega    fannst    engin    hreyfing

lengur og ungfrú Horton vissi að hún

var komin á loft. Hún hringaði sig utan

um stýrið og greip dauðahaldi um aftari

brún stélvængsins. Unwafin hinuim gíf-

urlega 'loftstrauimi heyrði hún engan

hávaða og var alveg róleg. „Ég var svo

viss um að ég væri dauðans matur að

ég var ekkert hrædd," segir hún. „Ég

velti því fyrir mér hver myndi fá

skömmtunarseðlana mína þegar ég væri

fallin frá."

Það var fólkið niðri á jörðinni, sem

var hrætt. Vélvirki einn hafði séð flug-

vélina fara, en stamaði svo mikið þegar

hún ætlaði að segja liðþjálfa sinum frá

því, að hann hélt hún væri að gera að

gamni sínu í fyrstu. Síðan fór hann til

stjórnturnsins og tilkynnti fyrirbærið.

„Þeir gættu betur að," segir unggfrú

Horton, „og sáu sem var."

Nú var flugmaðurinn farinn að kvarta

yfir hegðan vélarinnar og honum var

sagt að snúa við. Enginn sagði honum

af ungfrú Horton ef ske kynni að of-

boð gripi hann á leiðinni niður. Er

niður á flugbrautina kom, stöðvaðist

Spitfire-vélin og hún klitfraði niður.

Flugmaðurinn ræsti vélina aftur og

geystist burt. „Hann vissi enn ekkert,

skiljið þér, og hann var aðeins að

reyna stjórntæki sín, en mér blöskraði

alveg. Þeir fóru alltaf með okkur eins

og dauða hluti".

Ungfrú Horton var flutt í sjúkraskýl

ið með tognaðan handlegg. Þangað heim

sótti flugmaðurinn hana í sambandi við

hina opinberu raninsókn málsins. „Hamn

sagði — „látið skrá^ hjá yður tíu min-

útna flugtíma" — .Ég vissi aldrei hvað

hann hét."


Margaret Horton

William Stannard á slysstaðnum ásamt

lækninum, sem stundaði hann.

Hann sveif til jarðar í f Iugvélarstéli

William Stannard liðþjálfi var aftari

skytta í Ventura sprengjuflugvél sem

kviknaði í yfir hollenzku ströndinni ár

ið 1943. Vélin varð strax alelda og log-

arnir gæddu sér á fallhlífinni hans, sem

hékk á grind sinni í flugvélarskrokkn-

um og hröktu hann aftur í einmana-

legan skyttuklefann undir stélinu. „Ég

sat þarna og horfði á flugvélina verða

eldinum að bráð, vegna þess að ekkert

William Stannard í hermannabúningi.

annað var að gera," segir cockneyinn

Stannard, sem nú er 57 ára. „Ég á við,

hvert gat ég farið?"

Eldtungurnar sleiktu án afláts um

flugvélarskrokkinn fyrir framan hann

eins og verið væri að skera stélið af

með logsuðutæki. Skyndilega kvað við

sprenging og flugvélin datt í sundur.

Stamnard fann að hann sveif áfram og

honum varð Ijóst að loftaflið í tvö-

földu flugvélarstélinu hélt því á rétt-

um kili.

„Ég var ekki hræddur við dauðann.

Ég hugsaði um að móðir mín myndi

verða sorgbitin en svo var alger frið-

ur. Engar sprengingar, enginn eldur."

Stélið sveif niður í hringjum eins og

f allandi lauf og út um skrokkslitrið gat

hann horft á Norðursjóinn. „Það heyrð

ist ekkert nema rólegur þyturinn af

vindinum".

Þegar stélið lenti að lokum á tré, rot-

aðist Stannard. „Það næsta sem ég

man er, að gömul kona hallaði sér yfir

mig og sagði „viljið þér glas af víni?"

Eg sagði „þakka yður kærlega^ fyrir"

og drakk úr því í einum teyg. Ég veit

ekki hvað hún hefur haldið um mig."

Stannard hafði lent í garðinum á

hollenzku sveitasatri, verið bjargaðnið

ur af yfirgarðyrkjumanninum og drakk

nú vín með hallarfrúnni í dagstofu

hennar. Þegar hann gat einbeitt sjón-

inni uppgötvaði hann að með þeim í

stofunni voru einnig Gestapomaður og

liðsforingi úr þýzka flughernum og að

hann var fangi fyrst um sinn.

Harry, sem fór einkennisbúinn á reið-

hjóli yfir þvert Þýzkaland.

Harry  Sim'siter  er  Shropsihire  piltur

meö" falslausan svellamannssvip. «nir

að hann hafði stokkið út úr Halifaxvél

yfir Berlin árið 1943 vafði hann saman

fallhlíf sína og lagði af stað heim, gang

andi. Er hann gekk gegnum skóg nokk-

urn rakst hann á þýzkan liðsforingja

liggjandi í grasinu, en þar lá einnig

stúlka hjá honum svo liðsforinginn

sýndi Simister undirliðsþjálfa ekki

minnsta áhuga.

Simister jókst kjarkur við þetta,

hnuplaði reiðhjóli og hjólaði að stað

eftir aðalvegum Þýzkalands í átt til

strandar og skips er gæti flutt hann til

Svíþjóðar. „Fólki varð dálítið starsýnt

á bláa RAF búninginn," segir hann,

,,en ég treysti því að ef ég aðeins

starði ekki á móti myndi allt blessast".

Eiwn sólskinsdag í Schwerin staldr-

aði hann við í skemmtigarðinum til að

hlusta á hermaninahljómsveit leika og

hreyfði sig ekki þaðan fyrr en sam-

skotabauikurinn nálgaðist. Er til Lú-

beck kom kinkaði hann viðgjarnlega

kolli til þýzka varðma<nnsins sem stóð

við landganginn á sænsku skipi, og

fór um borð, en skipið átti ekki að

láta úr höfn fyrr en eftir þrjá daga,

svo hann hélt áfram til Hollands. Hann

var enn í sínum brezka einkennisbún-

ingi og á leiðinni hjólaði hann inn um

hliðið að Heinkel flugvélaverksmiðju.

Þegar hann uppgötvaði mistök sín

brosti hann aðeins hlýlega til varð-

anna, sneri við og hjólaði út aftur. Við

annað tæ-kífæri fékk hann tvo Þjóð-

verja til að hjálpa sér að gera við

sprungna slöngu. „Ég hafði eina setn-

ingu  á  takteinum  til  að  bjarga  mér  í

Simister með Iijói sitt.

Harry Simister

tungumálavandræðunum. Ég sagði

venjulega „Do you speeka de English"?

f Hollandi komst Simister í samband

við mótspyrnuhreyfinguna, losnaði loks

við einkennisbúning sinn og var komið

upp í lest til Sviss.

Hann er nú verkfræðingur á BEA

stöð á Möltu. „Það einkennilegasta er",

segir hann, „að þegar ég kom heim var

ég sendur í fyrirlestrarferð milli

sprengjuflugvéladeilda til að kenna

flótta- og undankomuaðferðir".

Flugmaðurinn, sem gerði árás meðrldd

araliði Kósakka.

Cyril Rofe liðþjálfi sem skotinn var

niður í sprengjuflugvél árið 1941, gerði

tvær misheppnaðar flóttatilraunir frá

Póllandi — og lenti að lokum í áráa

með riddaraliði Kósakka.

Er honum loks tókst að flýja árið

1944 lézt hann vera belgiskur rafvirki,

komst yfir þvert PóEand og samein%ð-

ist stórri Kósakkasveit, sem fariShafði

á undan framherjum Rússa og orðið

viðskila við þá. Kósakkarnir voru að

reyna að brjótast í gegn til sinna eigin

herja og Rofe ferðaðist nokkra daga í

kerru en síðasta sprettinn var hann lát

12 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS

21. júlí 1968

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16