Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						SMÁSACÁN
Gyril Rofe á stríðsárunum.
inn hafa sinn eiginn hest. Hann hafði
setið hest áður, en svarti gæðingurinn
sem honum var fenginn var svo stór,
að það varð að lyfta Rofe á bak.
Hann var enn í sínum borgaralegu
fötum og fylgdi fast á eftir flokkiridd
araliða er þeir riðu gegnum skóg nokk-
urn. „Þegar skógurinn tók að þynmast,"
segir hann, „fór rússneskur höfuðsmað-
ur, klæddur svörtum loðfeldi og loð-
húfu með rauðum kolli, á undan og liðs
foringjar hans mynduðu röð að baki
hans. Nokkurt hlé varð, en síðan dró
höfuðsmaðurinn, mér til mikillar undr-
unar sverð sitt úr slíðrum, beindi því
á undan sér og þusti fram með alla
liðsf oringj ana á eftir sér". Rofe barst
með straumnum þegar Kósakkarnir
fylgdu allir á eftir beint inn í vél-
byssuskothríð Þjóðverja. „Menn og hest
ar féllu á báða bóga," segir hann. „Ef

Cyril Rofe á ferðaskrifstofu sinni
í London.
Kósakki missti hestinn undan sér greip
hann um ístaðið hjá næsta manni og
hljóp áfram við hlið hans. Allir öskr-
uðu og æptu og æsingin var gífurleg.
Mig langaði til að veifa húfummi minni
esi hafði enga svo ég veifaði handleggn
um í staðinn".
Áhlaupið tók enda hjá rússneskri
skriðdrekafylkingu, sem var framvörð-
ur hins rússneska aðalhers.
Framhald  af bls.  5
skoðanir. Hvernig það hermir eftir svör
hvors   annars   í   samræðum   við    aðra.
Hvternig það með áhugaleysi og skyldu-
læknitón  ræðir  heimsmálin.  Eða  segir
frá likamlegri Mðan sinni með tilgerða-
legum áherzlum. Hvernig það  baktalar
aðra með hræsnisf uHri sérgæzku. Hvern
ig   það   grobbast   af   krökkunum.   Og
hvernig  það  ríftst.  Það  kemur  önugur
tómm í rödd  annans hvors og hitt slær
undan. Svo er gremja í röddum þeirra
beggja,  Iþar   til   annað   hvort  gterir   331-
girnislega   athugasemd   um  smámuni  í
fari hins. Hitt svarar af heift, leiði og
andú'ð, sem safnazt hafa í huga þeirra,
brjótast   fram   og   taka    af   þeim  alla
stjórn. Það er ekki rifizt um neitt sér-
stakt, það er rifizt af einsfcærri illsku
Það er ekki frelsi í rifrildinu, foeldur
hræðsla eins og hjá hundi og ketti. Þeg-
ar búið er að hleypa nóg úr blöðrunni
til   að   ástamdið  verði  þolanlegt   á   ný,
þagna þau og skammast sín.  Þau leita
sátta hvort hjá öðru, hvort fyrir sig til
að því sjáifu líði betur. Sami hversdags
leikinn tekur við og starfar sjálfvirkt,
unz  blaðran er komin aftur  í  spnemg.
Og önnur hjón, sem rífast ekki. Konan
tekur  elskhuga.   Stundum  til  að  hefna
sín fyrir sakir, sem hún hefur safnað til
böfuðs manros síns, en aldrei þorað að
ræða við hann skorinort.  Stundum  til
að bæta sér upp getuleysi hans. Stund-
um sem einhverskonar sjálfsagt frí frá
skyldustörfum.    En    maðurinn    skýtur
rjúpur upp á fjölLum.  Eða hann fer á
fylíaríistúra.   Eða   hann   hefur   gleymt
öllum litbrigðum nema á frimerkjum. Og
hjón,   sem  endast   hveitibrauðsdagarnir
fram á elliár. Þau eru ekki óhamingju-
söm né hvorki óhamingjusöm né ham-
ingjusöm, þau eru hamingjusöm. Það er
kvika í öllum dögum (þeirra. Ást þeirra
er virk. Og þarunig ætlar hún að hafa
það. Hún þegir.
Það er þögn. Hann situr í stólnum sín-
um, húsbóndastólnum. Hann hefur Verið
að lesa blað og lagt það frá sér. Hún
saumar. Barnið sefur. Hann hugsar.
Ekki um meitt. Hann verður var við
stofuna á annan hátt. Afstrakt myndir
á veggiunum. Konan lítur upp. Spyrj-
andi. Á hún að laga kaffi? Kaffiilmur
kemur fram í hugann. Og fer. Nei,
hann langar ekki í kaffi. Konan lítur
niður með sama svip. Hugur hans er
tómur. Samt er hann að hugsa. Maður og
kona koma fram í hugann. Fleira fólk.
Hávaði, músík, myndir, atburðarása-
brot. Kunningjar. Sjálfsagðir hlutir. Frá
'því í dag. Og frá því þau fóru síðast út
að skemmta sér. Brot, byrjun á undan
endi leða um leið. Hverfur. Gullinbrún
móða. Og hverfur. Svaii glass í tómum
lófunum. Hverfur. Og orð, sem ein-
hver sagði, ef til vill hamn: Við erum
kvartett. Hvert fyrir sig leikur á sitt
hljóðfæri. Brot úr hljóðfæri. Sína lag-
línu. Brot úr laglínu. Brot úr laglínu-
broti. Upp aftur og aftur. Ekki skemmti-
legri laglínu. Ekki leiðinlegri iaglínu.
Hvert út af fyrir sig. Það er fremur
hávaði. Á eitthvað, sem ekki er hljóð-
færi. Það hefur ekki verið akveðið. Það
skiptir ekki miáli. Við komum saman og
brot verða að einu hljóðfæri. Við leik-
um lag. Það er ekki skemmtilegt. Það
var aldrei sagt. Hann hugsar það. Það
er sjálfsagt. Það er þetta. Þessar hugsan
ir, sem ekki eru hugsanir heldur bilið á
milli huigsana. Eins og núna. Snertur af
dapurleik. Án ástæðu. að hlýtur að
vera þannig í sjáifu sér. Konan segir:
,,Er nokkuð í sjónvarpinu?" Hann stag-
ir: „Nei." Hann fkunur hana fyrir sér í
rökkrinu. Hjúpur kunnugleika umveifur
hann. Og hverfur. „Nei, það er ekkert í
sjónvarpinu." Það heyrist tif frá
felukku og tíkk frá hitastilli. Hann sér
hana fyrir sér að morgni, hairan sér fyrir
sér flik, sem hefur látið lit. Það er ekk-
ert. Það er snertur af ógeði. Það er
ekkert.   Það   er   snertur   af   dapurleik.
[
1
1
1
i
Ég sá í leiftri
Eftir Finn Methling
Ég sá í leiftri hvað listin er.
Hróp sem sprengir brynjur sálar okkar.
Elding.
Sumar.
Fljót myrkursins er fullt af augum
Við erum á leiðinni,
ófæddar milljónir,
á meðan stjarnþokur dansa,
og rósir anga.
Eggert E. Laxdal þýddi úr dönsku.
s
Hún saumar. Hann finnur nálægð henn-
ar í stofunni. Bannið sefur. Hann sér
hana í keng við bleyjuþvott. Það er
blendin lykt af þvottaefni og bleyjum.
Pilsið hefur kippzt upp að aftan, það
sér í holdið milli sokksins og pilsfalds-
ins. Þau eru í ástarleik við dauft Ijós,
hann sér að fingur heninar eru bláhvítir
með rákum. Hamn þvær ekki upp fyrir
hana. Það kemur fyrir. Það er hennar
verk. Honum liður eins og þau ætla út
og hún er of sein, sem er oftast. Harun
segir: „Ég ætla út." Hún slagir: „Núna?"
Hann segir: „Já, mig langar tii að fá
mér kvöldgöngu." Henni finnst kringum
stæðunnar pínlegar og finnst hún van-
xækt. Hann sér, að hún er að hugsa. Það
má sjá, hvað hún hugsar. Hugsanirnar
líða yfir andlit hennar: tortryggni, svo
spurn, svo löngun til að fara með, fyrst
. skylduræ'kniblandin, svo léttari, svo:
„Ég verð að vera heima, ef barnið
skyldi vakna." Hann segir: ,Já, ég verð
ekki lengi, ég ætla bara að fá mér frískt
loft." Hann fer í frakkann, hugsar ekki:
með auga á hverju akrefi, en það leit-
ar klemmt, það leitar klemmt, það leitar
klemmt.
Hugsanirnar, sem hann var að hugsa,
eru komnar hlið við hlið. Stofan, sem
hann var í, er á milli þeirra og í þeim úr
fókus. Þær fara líka úr fókus, verða að
litatrefjum, þær verða að engu. Það er
ekkert um stund. Og nú er 'blámi
kvöldsins kominn í staðinm. Hann geng-
ur hratt frá blokkinni fram hjá öðrum
blokkum við götuna, gatan er breið og
malbikuð, malbikunarvélin við enda
hennar, og hann gengur áfram eftir
þeim götum, sem við taka án þess að
sjá umhverfið nema veit af því eins og
hann væri að fara í vinnuna, en hann
er ekki að fara i vi/nnuna, hann er ekki
með töskuna, hann finnur mun. Hann
er 'ekki að fara neitt sérstakt. Hann er
bara að ganga í góða veðrinu. Hann
ypptir öxlum og sveiflar höndunum. Um
hverfið er hnöttótt. Meðan hann geng-
ur og hugsar um eitthvað ákveðið er
það bein Mna, en þegar hann gengur
og hugsar ekki um neitt ákveðið en
hugur hans starfar samt, er umhverfið
hnöttótt. Með ferningum. Og puriktum.
Bílar fara hjá. Hann tekur eftir þeim,
þótt þeir séu ekki neitt til að taka eftir.
Og fólkinu í þeim. Einnig fólki, sem fer
um. Hann veit ekki af því, hann veit af
því, hann tekur eftir því, (það hefur
karakter. Það kemur einhver á móti
honum. Það er maður á líku reki og
hann. Það eru nokkur skref á milli
þeirra. Hann horfir á maraninn. Hann
sér, manninum er ljóst, að hann verður
staðinn að þvi að vera til. Hann sér, að
hann hefur feerfi til að mæta slíkum
kringumstæðum. Og hann finnur, að
eins   er  með   sjáifan   hann.   Óregluieg
svipbrigði og hreyfingar eru óhjákvæmi
leg, 'þar eð gera verður hvort tveggja,
halda kerfinu starfandi og vera viðbú-
in að bregðast við háttarlagi hins. Það
varir mieðan þeir mætast. „Skelfiskar."
Það eru línur og ferningar. Ferningar á
ferning: marglitir flekkir á einni blokk
inni.    „Hússtjórnarfundur    á    morgun,
gjöld,   gjöld,   skítt   með   það."   Það   er
stór stofugluggi, engar gardínur, viður í
innri  vegg,   fólk   milli  hans   og   glugg-
ans.   „Fiskakarið,   sem   notað   er   miili
þátta í sjónvarpinu." Brot úr lagi. „Það
gerir mann órólegan, en það er gott að
vera staðinn að því að vera til." Hann
langar tii einhvers. Það leitar klemmt.
Hann er í hverfi einbýlishúsa. Það eru
nýtízku hús í moldarflögum og rusl frá
mótun þeirra, lág og flöt méð gluggum,
sem drukkinn maður væri líklegur til að
ganga út í gegnum. Honum lízt mjög vel
a eitt þeirra. Það er stílhreint með lág-
um    mæni,    raðir    af    eins    gluggum,
kannski   norskur    fjallakofastíll.    Snot-
urt  hverfi.   Dýrt  hverfi.   Neðar  í   göt-
unni  nemur  hann  staðar  hjá  tvö  þús-
und kúbika Róver. Hann litur á húsið
og bílinn. Hugur hans tæmist og fyllist
í senn. Stemmning seytlar um hann. Það
endurómar frá punktum á lífsferli hans.
Róverinn er rauður.  Hann kíkir inn í
'hainn. Leðursæti, viður í mælaborði, gólf
skipting: þetta er sko bíll! Það er ein-
hver   nálægt   honum.   Það   er   enginn,
hann er vanur  að hrífast með  öðrum.
„Þetta er sko bíll," hugsar hann. Hann
virðir hann fyrir sér álengdar. „En lit-
urinn   er   ekki   góður.   Eg   mundi   hafa
hann dökkbrúnan." Hann lítur aftur á
húsið, honum finnst, hann heldur áfram
göngunni, honum finnst. Hann er endur-
nærður.   Það,   það   kemur,   það   kemur
fram, það kemur fram í, það kemur fram
í huga,  það  kemur fram  í  huga  hans.
Það leitar klemmt allstaðar frá fram í
huga  hans.   Eittíhvað    er   hér.   Það   er
ferskt.   Myndir   í   innbyrðis   samræmi:
hús,   bíll,   konan,  barnið.  Og   tilfinning
um getu, og um „hve hressandi er að
langa til einhvers, þótt ekki hafi verið
ákveðið til hviers."
Samflæði hefur orðið milli tilfinninga-
vaka í huga hans. Það sem hann fyrr
hafði langað til, því var hann búinn að
missa ahuga á, en langaninnar geymd-
ust áfram í minni hans eins og loftboll-
©r undir fljótsstreng, hann sjálfur lifði
í heimi fjarskyldum þeim, sem þær
höfðu dafnað í. Nú hafa þær fengið sam
nefnara — róverinn og húsið — sam-
flætt og þannig eflt hverja aðra og
brotizt í gegn. Hvatinn er ný hugsýn.
Það er ákveðið.
Hann er á götu við sjóinn. Gangstétt-
in  glymur undir fótum hans.  Róverinn
er setzt, og hann veit af því. Kvö dset-
Framhald á bls. 15
21. júlí 1968
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 13
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16