Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 47. tölublaš - II 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						II
Og engillinn kom til hennar
og- sagði:
Heil vert þú, sem nýtur náðar
Guðs.  Drottinn sé  með  þér.
En   henni   varð   hverft   við
þessi orð, og tók að hugleiða,
hvílík   þessi   kveðja   væri.
(Lúk. 1, 28—39.)
Undarleg er áhætta kærleik
ans. Oftast er það talin mesba
hyggmin að tefla aldrei á tvær
hættur, leggja aldrei út í neima
tvísýnu.   En  ef   vér   ætlum   að
fana eftir þeirri reglu í lífinu,
þá verðum vér að byggja elsk-
unni   út.    Lifðu    sjálfum    þér,
hugsaðu  sem  allra  minnst  um
aðra,    og    þú   kannt    að    geta
tryggt hagsmuni þína svo, að Jpú
eigir  aldrei  neitt  á  hættu.  En
hleypir þú  kærleikanum  inn  í
líf   þitt,    takir    þú    að    elska
menn  eða málefni, gerir álhætt
an þegar vart við sig.
Kemur þetta ekki átakanlega
fram í lífi Maríu, móður Jesú?
Og birtist e'kki sama lögmiálið
í lífi margra mæðra? Mörg er
sú öldruð móðir, sem nú lítur
aftur yfir liðið líf sitt og undr-
ast, út í hve mikla áhættu hún
lagði, án þess að gera sér það
ljóst, er hún hleypti móður-
ástinni inn í líf sitt. Móðurgleð-
in hefur oft í þessum heimi
snúizt upp 'í hina sárustu
hryggð. Hver fær talið tár
sumra mæðra út af sonum sín-
um, þeim er lentu á villigöt-
um lífsins og létu ástríður, tál-
vonir og margs konar heimsku
og skammsýni teygja sig út í
ógöngur?
En ekki þurfti María að
gráta yfir neinu slíku. Þó er
hún orðin mannkyninu ímynd
móðurhryggðarinniar.
Það sýnist ekki ægileg kveðja
þetta: „Heil vert þú, sem nýt-
ur náðar Guðs!" Og það virðist
ekki geta verið annað en ein-
skært fagnaðarefni fyrirheitið:
„Heilagur andi mun korna yfir
þig og kraftur hins hæsta mun
yfirskyggja þig: fyrir því mun
það, sem fæðist, verða kallað
heilagt, sonur Guðs."
Ef vér trúum því, að Jesú
hafi komið úr dýrð himnanna
og fæðzt á þessa jörð mann-
kyninu til hjálpar og blessun-
ar, þá hlýtur það að hafa ver-
ið hið veglegasta hlutverk að
vera til þess kjörin að verða
móðir hans. Til þess haf a kristn
ir menn fundið á öllum öldum.
Lúkasar guðspjall segir oss frá
því, að eitt sinn hafi kona, er
hlustað hafði á Jesú verja sig
gegn alvarlegustu ásökuninni,
er á hann var nokkru sinni
borin, hrópað upp í mannþröng-
inni, gagntekin af fögnuði:
„Sæil er sá feviður, sam þig bar
og þau brjóst er þú mylktir".
Hið sama mun mörgum konum
hafa fundizt öld eftir öld. Og
ekki aðeins konum, heldur og
mörgum karlm>anninum. Samt
fól móðursæla hemmar í sér vís
inn til hinnar sárustu kwalar.
Um leið og hún tekur að sér
hið veglega hlutverk, gengst
hún undir lögmál áhættunnar.
Hún getur eigi öðlazt þessa
hina æðstu vegsemd nema með
mörgum frá þessu. Hún varð
að fara með það eins og svo
margt anmað á ævinni, hún
varð að geyma það í hjarta
símj
En annað hefur ef til vill
verið verra: Þegar frá leið,
hefur hún vísast sjálf farið að
efast um hinia himnesku vitr-
un. Hafði það ekki gerzt í ein-
hverri leiðslu eða draum-
kenndu ástandi? Var nokkuð
upp úr slíku leggjandi? Eða var
það allt misskilningur? Níst-
andi efinn hefur vafalaust ein-
hvern tíma sótt sál hennar heim
Undan kivöl efans kemst sjálf-
sagt enginn, sem forsjónin hef-
ur falið að inna eitthvert mik-
ið hlutverk af hendi.
ii
Sumir   halda   í   athugaleysi
¦]      sínu,   að   annar   eins   atburður
og sá, sem textinn segir oss, að
fyrir  Maríu  hafi  komið,  hljóti
II;
ekki verið kjörin til svo dýr-
legs tohi'Werks af Guði hiimin-
anna. Sálargöfgi þeirrar konu
hlýtur að hafa verið mikil, sem
trúað var fyrir því að tala
fyrstu orðin um Guð við þá
hreinustu, kærleikríkustu og
voldugustu sál, sem vér kristn-
ir menn trúum að lifað hafi á
þessari jörð. Svo framarlega
sem sálargöfgi hennar hefur
verið aðal-andrúmsloftið, sem
sveinninn Jesús ólst við í
bernsku og æsku, þá hafa sið-
ari tímar aldrei gert of mikið
úr ágæti og fegurð lundernis
hennar. Ef til vill hefur hún
ekki ætíð skilið hann, er hann
fór að komast á legg. Ef til
vill hefur hún latt hann og
talið úr honum, er hún sá
hverja stefnu líf hans og starf
semi tók. En hún hlýtur að
hafa verið góð koma — inni-
lega og hjartanlega góð. Ann-
Sálarrannsóknafélag íslands hefur gefið út vandaða
bók, sem ber heitið: Haraldur Níelsson, stríðsmaður
eilífðarvissunnar. Séra Benjamín Kristjánsson hefur
séð um útgáfuna og þar er Haralds minnzt á vegleg-
an hátt með mörgum greinum lærisveina og samferð-
armanna hans- Auk þess er kafli aftast í bókinni, tek-
inn saman úr rituðu máli eftir Harald Níelsson og þar
á meðal eftirfarandi predikun, sem Lesbókin hefur
góðfúslega fengið til birtingar.

Áhætta kserieikans
Ptedikun eftir prófessar Harald Níelsson
því að eiga það á hættu að
lenda í eldraun hryggðar og
hörmunga, já, efa og skelf-
ingar.
Það var ekki unnt að vera
móðir hans án þess að elska
hann óumræðilega, fylgja hon
um gegnum allt lífið með heitri
þrá eftir því að hafa hann
sem mest fyrir sig og sem oft-
ast hjá sér og aldrei hægt að
slíta hann úr hjarta sér, að
hvert særandi orð, sem um
hann var sagt, færi ekki sem
oddbvóss ör gegnuim móður-
hjartað. Það var þetta, sem öld
unginn Símeon óraði fyrir, er
hann hitti þau Jósef og Maríu
í musterinu og mælti: „Þessi
er settur til falls og viðreisn-
ar mörgum í ísrael og til tákns,
sem móti verður mælt, og
sverð mun jafnvel þína eigin
sálu nísta."
Hin sælasta allar kvenna og
þó lögð sverði sár9aukans í
hjartastað. Útvalin af Guði, yf-
írskyggð af krafti hins hæsta,
ambátt drottins í alveg sér-
stökum skilningi — og þó mat-
er dolorosa, móðirin sorg-
mædda.
Þessi  er  áhætta  kærleikans.
Sæla var það að bafa séð
engil frá æðra heimi og hlýða
á hinn undursamlega boðskap
hans, að hún ætti að verða
móðir dýrlegs barns. Sæla var
það i bili. En jafnvel því fylgdi
nokkur áhætta. Hún var ein,
þegar hún sá hina undursam-
legu sýn. Enginn sá það með
henni. Ætli hún hafi þorað að
segja mörgum frá því? Þeir,
sem ekki hafa reynt slíkt, eiga
erfitt með að trúa því, að slíkt
geti komið fyrir, geti verið satt.
Og auk þess var fyrirheitið um
fæðing barnsins svo viðkvæmt
mál. Efagirni, tortryggni, jafn
vel skop mundi hafa mætt henni
úr hugum flestra, ef hún hefði
farið að segja frá þessu. Sum-
ir mundu hafa farið að tala
um afskaplegar ímyndanir hjá
konumni. Það er engin ný bóla,
þótt hið helgasta og háleitasta
verði fyrir háðri fáfróðra
manna.
Nei, María gat víst ekki sagt
að <vera óblandin gleði þeim,
er fyrir honum verður. Þeir
gæta þess eigi, að mannseðlið
hefur verið sama á öllum ö'ld-
um, ávallt jafntregt til að kann
ast við, að verur frá ósýnileg-
um heimi grípi inn í vora til-
veru.
En þótt María gæti ekkisagt
öðrum frá því, er snortið hafði
sál hennar meir en nokkuð
annað, og þó að það hafi stund-
um vakið hjá henni efa, þá hef-
ur það samt eigi dregið úr ást
hennar á sveininum né minnk-
að eftirvæntinguna, hvað úr
honum mundi verða. Vonir
henmar voru víst beldur aldrei
of miklar. Englar Guðs ha£a
sjálfsagt svifið kringum vöggu
litla barnsins hennar og oft
sungið það í værð, þótt ekkert
mannlegt eyra heyrði þá óma.
Annars vitum vér lítið um
Maríu móður drottins, En vér
getum ályktað það af öllu, að
þessi gyðinglega alþýðustúlka
hafi verið óvanalega hrein og
göfuglynd, lítillát og guðræk-
in. Að öðrum kosti hefði hún
ars hefði gæzkan trauðla get-
að notið sín eins vel i honum,
klæddum jarðneskum líkama
hér í heimi, og hún gerði. Hún
hlýtur oft að hafa verið hrifin
og hugfangin er hún veitti því
athygli, hve sálarlíf hans laukst
upp og þandist út, og sá hann
vaxa að vizku og aldri og náð
hjá Guði og mönnum. Stund-
um hefur hún að líkindum ver-
ið óróleg út af honum, er ljúk-
ast tók upp fyrir henni, hvflíkt
hyldýpi sál hans hafði að
geyma.
Vísast skilur enginn þetta
betur en viðkvæmustu og ást- ,
ríkustu kvensáiirnar. Ógleym
anleg er sagan hennar Selmu
Lagerlöf, sæns'ku sikáld'konunn
ar um Jesú tólf ára í muster-
unu. Það eru tilfinningar og
óróleiki móðurhjartans, sem
þar er svo vel lýst og jafn-
framt áhættan, sem elskunni
fylgir.
María er hrædd við að sýna
honum musterið, heldur að hann
verði   svo   gagntekinn   af   því,
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64