Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						(      39. tbl. 19. október 1969, 45. árg.          j
„Liðið >er foáitt á aðra öld
enn miun þó reimit á Kili,
þar seim í sfnijóniuim briæðra
beið
beiiakfliagrur aMiurtili
Skiuiggar lyf taat og lí'ða um
hjarn
líkt ains og mynd á þili,
hleypuir svo einn með
hæruisefck,
hverfur í dimimu gili."
Fáir staðlk miuiniu þeir vera í
óbyggðiuim þessa lands, sem hafa
meiri duil og ðhiugnað að geyma
í sögu ofckar og þjóðanmeðvit-
uinid haldur em Líkabortgiin í Kial
hiraiuinii, þair siem Rayndstiaiðiar-
menn ur'ðu úti, fimm saman með
fjölda fjátr, snemtmia vetrar 1780.
„Þrátt fyrir laQl'a þá dul, sem
yfir atburðutm þessum grúfir,
rmá hiklauist fullyrðia, að sjald-
an eða aldrei hafi ísilenzk öræfi
sett á svið nokkuirn þaran. harm-
leik, er látið hafi eftir siig dýpri
spor í meðvitund almenniinigs
eða hafit á sér blæ vofeifHegri
örlaga", segja Tómas og Sverrir
í Fornuim sfcugguim, leiðariok
þeirra Staðarmamna á Kili séu
„ein af þeim örlagagátuim, sem
Jieiita á huigi kynslóðanna, gefa
ímynduniaraflinu lausan tauim-
inn, en veröa aldirei ráðmar".
Enda er rnála sanraast, að ytri
(heimildir um þessa altburði eru
foæði fáar og óljósar, og almienn
ingur því helzt foaft á að byggja
muninmælasögmum, getgátuim og
allisfcoraar kynjasöguim. Það er
því að vonurn, að slysatfararsagia
þessi hafd tekið á sig ýrniss
fconiar mynidir, etftir hiniuim
rniaingfor'eytÍJlegœitu itdflibrigðiuim
ímyniduiniamaifilisiinB.
Og „enn mun þó reimt á Kiii"
segir í hikuu mikila kvæði Jóns
Heilgasori.air.:ÞaS er ekki aðekis
máiunginn mieð „hæruisekkinn",
og maninsihöfuðin trvö upp úr,
eettarfylgj.a „lílkarámsmann-
aninia", eða stouiggairmiir, siem sézt
•foafa „lyftast og líða" fyrir tjald
skarir feröamiarana á Kili, eftir
frásögrauim Guðmiundar frá Mið-
dail ogflie'initrúverðuigramiaininia.
Það eru vissulega „reimieifcar"
í víðaira skilningi. Þrátt fyrir
öll þau kynstur, sem rætt hefir
verio og riitað uim þessa atfoiurui,
vaKÍa imianin anin í viíDliu og siv'íma
um það, siem riauinivertuíliaga gerð
íst viS Lítoaborgiina á Kild 1780.
Eran valta memn því fyriir sér,
hvað orðið hafi  þeim félögum
að fjörtjóni, hver var hinm.
„beisköegi aldurtili" þeirra
brseðrarania, og hva'ða atvik lágu
til þess sérstaklega, að lik
þeirra funduist eikM fyrr en 65
árum isíðar, urðuð í klettagjótiu.
Og sikuggi „líkaránsmáianna"
grúfii enn yfir byggðum Skaga
fjiarðar. Engin máiaferli fyrr á
timum, — nema e.t.v. Sunnuiefu-
málin, — hafa vaildið þvílíkum
óhugnia'ði og umtali meðal al-
mennings í landinu sem lí'ka-
ránismálin á Kiii, sérstaklega
þar sern hvorki tókst að lleiða
í l'jós sekt eða sýknu þeirra,
sem fyrir sökum voru hafðir,
þrátt fyrir margra ára mála-
rekisitiutr. Þesis veginia hefir slys-
f ariamsiaiga Reynistaðarmanma orð
ið svo lífseig í landinu, sem raun
bsr vitni.  „Dagarnir,  árin  ald-
irnar líða", — segir í hinni
frægu útfararræðiu eftir að bein
in loks fuindust, — og hið mikla
gleymskunnar haf breiðir sig
smátt og smiáitt yfir verk þeirra
og viðburði. En þó eru til þau
verk og þeir viðburðir, sem
ekki gl'eymiast svo fljótt, og
sem memn þekkja og ræða og
dæma um á fjarlægum öldum.
Endurmiinningin og sagan er sá
spegili, isKtm mönn-um er gefdð
að sfcioða í hiið Mðnia. í þoseium
spegli sjá menn margt ágæti og
rrtikinn hégómia, margt sorglegt
og ógeðfellt, . . . margar ófarir
og mikla «i<æðu og sorg, . . . Og
marga óhæfu og níðingsverk,
sern menn ræða um með gremju
og mikllum móð". Þiað má finna,
að hinum mifcla mierkisprestí, sr.
Halldórd, siðar að Hofi í Vopna
EFTIR
SIGURÐ
ÓLASON
firði, lalþingisforset'a, hefir ver
ið mifcið niðri fyrir, og er reynd
ar ekki myrfeur í máli: „Löng
var þesisi ferðin, og miargt kem-
ur fyrir á ianigri leið. Margt af
því, sem fyrir kom, vitum vér,
um sumit böfuim vér slterkari og
líklegain grun". Það fer ekki
milli mála, að hér er átt vio'
dauða þeirra bræðranna frá
Reynistóð og dularfullian um-
búmað líkanina, er þau loks fuind
uist. Þessd grunur um líkahvarf-
ið hefir fré toví fyirsta beinzt að
þrem tilteknum möninuto, Sfcag-
firðdmgum, og hafa grunisemdir
þær legið í landd allt fram á
þeninain daig. Þeas vagna sér þjóð
trúin þeim með „hærusekkinn"
enn bregða fyrir í því hinu
„dimma gili", sem segir í kvæð-
iniu.
Wmm~"               -   - »
í    ®4"
Ilálfan mánuð af vetri lögöu þeir á Kjöl, fimm menn með 16 hesta og tæp 200 fjár.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16