Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						r Brosið hans. Mjallhvítt tanna
flóð. Áberandi hvítt í gulu, ör-
Óttu andlitinu. Hvílíkur maður,
Guð minn litli og mikli. (Það er
að segja litill Guð hjá fátækl-
ingunum, sem standa utanhjá og
sjá heiminn líða fram, — en
mjög mikill Guð hjá rika fólk-
inu í borgunum.)
Ef það skyldi breyta ein-
hverju, þá er sagt, að John-
dolphin væri afkomandi karl
trés, sem datt illilega í það í
vinrigningu og komst í æði sínu
yfir ceiba meytré msð þessum
þá lika afleiðingum. En það er
heil saga, ein af sögunum, sem
hann var vanur að segja, þeg
ar hann sat og drakk heitt
vatn, — allt og sumt sem harm
hafði ráð á, — vatnið auðvitað
i notalega heitt og ekki laust
við, að það væri af því eld
keimur.
i Allt frá bernskudögunum
þótti honum vænt um sjóinn
og vildi búa í   nábýli   við   hið
, gífurlega hljómandi veldi hans,
og þar byggði hann kofa sinn,
ekki fjarri klettastöpum, sem
,girtu af dálítið lón.
Smáspark með fætinum, —
mjallhvít gleðin fossandi frá
tannauppsprettunni, — og bíl
flakið, sem hann hafði dregið
: úteftir með hjálp gamla þolin-
móða,   rytjulega   klársins,   féll
Þýðing:
Kristinn
Jóhannsson
Mynd:
Molly
Kennedy
Miguel Angel Asturias
JOHNDEL
SMASAGA
niður i vatnið i afvikinni kletta
kviijni.
Dag eftir dag, frá morgni til
kvöids, stritaði kláxinn með
þessar málmplötur, rauaaar
meira ryð en málm, sem Johra-
del hafði grafið út úr haug við
gömlu hafhardokkirnar, þar
sem flestallir bílar enduðu ævi
sína.
Var hann að plægja? John-
del fannst hann vera að plægja
sandinn, er gamli kerruklárirtn
hans dró flökira (alveg eins og
plóg) eftir fjdrunrai eða vegar-
leðjunni. Ekki sála til að, tala
við. Bara kaktusar og hegrar.
Ög Joaracfel, hvetjandi i sifeKu
vesKDgs gamia, slagattdi, hálf
btinda klárinn sinrt, skjöktandd
á ofv&xnum hófurauira, dragaradl
skref fyrir skref flökirt, sena
þessi JohndjSfiill ætlaðf að-
hertáa i sjóinn. Og hljóðlaust
hurfu þessar beinagrirrdur
járnsms í Iyngt vatniö i fctetta-
kvínni
Brosið hans, hvitt brosið
hans í gulu andKtirau, þaS var
öll útfararviðfa&fnira, sem W-
flökin hlutu, er þau hrarfu i
djúpið^ Hefrtd? Já, þetta var
hefnd hans. Á tilverurarai og
einnig á folkinu, þetta voru tit
fínningar hans, er hann gróf
bílflökín í salt vatnið — rauð
og ryðguð, rúðulaus eða rúS-
urnar sprungnar og brotnar,
luktirnar perulausar, drullu-
sokkarnir dettandi   af   eins   og
laus jakkauppslög, girarnir
brotnir, vísalausar klukkur,
sætira með innvolsið úti, og öxL-
arnir hjólalausir, líkt og lim
lestar,. ferfættar skepnuar-
Ehgirara i litla kofaþorpimu
við ströndina spurði Johaadg&f
ul eða Johndolphin, hvers vegna
og til hvers hann drægi þessi
limlestu bílflök með beygluðum
þökum frá gömlu höfinni og út
í sjó. Þeir spurðu hann ekki,
vegna þess aS þeir héldu að
harati væri geggjaður og eira
hver brplaður krafftuar ræki
faatram tH' alils; þessa tílgarags
lausa erfíðÍK. Og þaS fer aŒtaÆ
bezt affl láfa pamm í firÖlJí, seraa
ekki er alveg raoorraaal, og þegar
á aillt var ttðfc þá lÍMBaflli
þessi skringjTegjkeit raaras erag-
ara.. Þvert á raaóti. Haoarai hareíms-
aði úar gStnlu hSfnárarrii rmöarg ton n
aff jáxmi, þefjamái af' hlaradí og
sjávarseitu.
„Heyrffici, Johndel," konam
hans kom til haras i eiraral fewft-
iraraí, JfÉt væri »r að fara og;
leggja netin jjMn, vi3< ínölíiŒt
ekki ugga til matar. E-Iugsaðu
dffi veslings. h&rrakt þiinE"' JoÉm-
del svaraði ekki, rók bara ofan
harðastóra faatífnn sinn, hottaði
á klárinn og klóraöi sér á bak
viðeyraai
JM ættir að reyna. aö veiða
eitthvað i stað þess að út.slita
veslings skepnunni. Hvað
færðu fyrir þetta, ég bara spyr,
.lohndel, hvað færðu fyrir að
draga þetta drasl til og frá?"
„Farðu heim„ ég skal segja
þér allt i kvöld," sagði John-
del og sveiflaði taumnum svo
kláritxn héldi áfram drættinium
á ömurlegu bílf laki, sem í einn
tíma hafði verið stolt annarra
sportbila,
„Börnin þín eru svöng,
Johndel."
„Þau þola það. Bráðum fá
þau nóg að borða. Nú er ég að
sá, síðar munum við uppskera."
Konan starði á hann örsmá
ttm auguna, háM-haraBdd. um, að
harni væri orðfnn eitrthvað
skrýtinn. Að> sa? SS hverju?
Og hvað átti a» uppskera?
HanBi henti j;4 ðHum flökunum
Isjóinasii!!
Hitiim og fluiguaniaa:, suðið
sem IinajdSst vfi* svitastoarkið
acmSIitiðv. feaa var rauaaar f renaur
siaðiði. senoi reynt vaar að pmnrka.
framair. uar sér, eri ekki flug-
unar, — emgjnn. friðtir til
svefns. Og orðin suiteðu líka í
kríng um þaui, þaar sem þau
lágu á dýnumuam SMajiaíta á gólf-
inu.
,JWt og, þto It&aáuBBÍáS, John
delí Méir hefur reyradar alttaf
þxótt svoJStið gamara að þeim.
Era ég heliá að þA fefir eftthvað
fyrir naér nána. Hvað borga
þeir þér fyrir aS hreinsa þetta
darasi bsuart?"
JVei, Clemnaiie; ég geri þetta
upp á eigin spýtur. Færðu þig
raó svolítið frá mér. Þú ert sjóð
heit eins og glóðarmoli."
„Þú varst ekki vanur að
segja þetta við mig, þegar þú
varst að eltast við mig, John-
dolphin!' Þá lézt þú rmig aldrei
í friði. Þá var það „kondu
snöggvast inn með mér".'"
„Þá voru heldur errgin börn
eða hungrar. Börn og hunguæ,
Clemmie, það fylgist alltaf að."
„Þú- gengur af hrossinu
damð-u, og þá eigum við> ekkert
eftir. Veslings skepnan, þetta
er ekki hennl að kerma."
„Veslfrigs ég," tautaði Joítn-
del.
„Hreinskilnislega, þá fÍTtn ég
meira til með klárraum, hanra er
nú þrátt fyrir allt ekki maður
og skilur ekki, hvers vegna þú
lætur hann dragnast með þetta
einskisverða drasl."
„Ég veit, hvað ég er að gera,
Clemmie, og hvers vegrra."
„Og allt þetta erfiði, Guð
mmn göður, hvað hefur komið
yfir þig?"
„Þetta er ekki erfiði, kona,
þetta er ímynd."
„ESa ðllu heldur ómyncf. Þér
væri nser að plægja svolítinn
Iandskika."
Sokknu bílflökin sýradust
hreyfast. Við minnstu hreyf-
ingu vatnsins. En í raun og
veru þá skutu þau rótum í leðj
unni, það ðx á þeim skegg,. löng
skegg eins og draugaslefa.
Johndel opnaði og lokaði aug
unum, er hann syntl um, blind-
aður   af   sólargeislunum,   sem
höfðu greinzt í marglit smá
geislabrot meðal fiskanna,
hundruð og þúsund, smá' og
stór, myndandi fjölbreytt
geislamynstur i allar áttlr niðri
í hallarkvinni hans.
Gamli Hænuköttur, með
hænuandlitið og kattarfram-
komuna kom dragnandi til
hans og gaf honum ráð:
„Sjáðu nú til', Johndolphin, þú
skalt gleypa nokkra bita af
þessari tamarijidrót, svo opn-
arðu ginið og gleypir þessa
litlu engiferskammta með dufti
úr froskafótum, meðan konan
þín les* yfir þér port&tncirfei, því
þú- veizt að þö ert ekki alveg
með réttu ráði."
Afvikna hallarkviin, sem
hann átti sér úti við ströndina,
þakin- sjávargrððri, skelfiski
og full af draumamyndunr, þar
sem ljösið skefn í ró, sofandi
óraunverulegt, Ilkt eins og
gler, Wálei-tit vatnsgler — allt
þetta togaði f Johndél og hélt
honum frá veruleikanum, fljðt-
andi í draumaveröld undirdyúp
anna.
MÞað jafnast ekkert á við
höllina mlna, herra Hænukött
ur, HJppety-höllina mlna."'
„Hvers vegna Lippety?"
spurði gamli maðurinn.
„Vegna þess, að þegar ég
syndi um hana, þá segja Sld-
urnar lippety-Iappety,. og þess
vegjia þá kalla ég, hana Lippe-
ty-hðllina ralna."
»Og Þu först og kastaðir öllu
12 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
3. ianiúa<c 1971
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20