Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Tómas Guðmunrisson
Halldör Laxness sjötugur
¦B
BHHHnm
HORFT TIL
ÆSKUÁRA
Tómas Guðmundsson skáld
hefur ritað eftirfarandi grein
og birtist hún í Stúdentablaðinu
1. desember 1955
Laxness í Mosfellssveit. Þar sleit skáldið harnsskónum að mestu
Ieyti.
I tilefni þess, að æskuvinur
mvinn og gamall bekkjarbróðir
Halldór Kiljan Laxness, hefur
nú verið saemdur bókmennta-
verðlaunum Nóbels, þykir
stjórn Síúdentablaðsins við
eiga, að ég segi hér noktouð
frá kynnum mínum við hamn á
skóiaárunum. Bn þó að ég sé
allur af vilja gerður og eigi
imargar hugstæðar minningar
um samvistir okkar á þessu
tómabili, er ég ekki viðbúinn
að rekja þær hér að nokkru
ráði. I fyrsta lagi tæki sú upp-
rifjun mig lengri ttma en ég
hef til umráða og í annan stað
mundi ég telja mér skylt að
leita áður samráðs við skákiið,
en til þess er ekki heldur tæki
færi að sinni. Allt að einu er
mér meinfangalaust að drepa
hér á örfé atriði.
Það var haiustið 1917, að
*veir skólapiltar, sem setið
höfðu veturinn áður í fyrsta
bekk Menntaskólans, gerðu þá
sviplegu uppgötvun, að þeir
væru ákaflega gáfaðir, og af
þvi tilefni hugkvæmdist þeim
að lesa' annan og þriðja bekk
á eimim vetri. Var Sigurður
Ólafsson, síðar verkfræðingur,
annar piltanna, en hinn var
Tómas Guðmundsson, höfund-
ut þessarar greinar. Þegar
nokkuð kom fram á haoistið,
auglýstam við eftir þi-iðja pilti
til að sækja með okkur einka-
tima í nokkrum námsgreinum,
og höfðurn við þá það tvennt í
huga að dreifa kostnaðinum og
Kfga félagsskapinn. Urðu
nokkrir ungir menn til að ásæl
ast þessa virðingarstöðu. Með-
aj þeirra var kornungur
sveinn, bjartur yfirlltum og
grannvaxinn, með ljóst hár,
mikið og sitt, og gobt ef hann
kynnti sig ekki með þejm orð-
uim, að hann væri Halldór
Guðjónsson rithöfundur frá
Laxnesi. Þótti ökkur Sigurði
auðsætt, að þar væri sá maður
toominn, sem við höfðuan svip-
azt eftir, og var hann umsvifa
laust ráðinn til félags við akk-
tir menntamennina.
Fljótt þótiti okkur Sigurði
það hafa asannazt, að ekki
hefði okkur brugðizt dóm-
greindin í þetta skipti íremur
en endranær. Reyndist Hall-
dór okiur ágætur og skenumti-
Unuhús við Garðastræti. Þar réð Erlendur húsum og þar var lengi
helzt athvarf ungra og fátækra listamanna i Reykjavík, þar á
meðal Halldórs Laxness.
Halldór Laxness
STRIÐIÐ
Spurt hef ég tíu miljón tnaiuis
sé myrtir í gamni utanlands:
sannlega mega þeir súpa hel;
ég syrgi þá ekki; fari þeir vel.
Afturátnóti var annað stríð
í einum grjótkletti forðum tíð,
og það var alt útaf einni jurt
sem óx í skjóli og var slitin burt.
Því er mér síðan stirt um stef,
stæri mig lítt af því sem hef,
því hvað er auður og afl og hús
ef eingin jurt vex í þinni krús.
(Sjálfstætt fólk).
Móðir Halldórs,
Sigríður Halldórsdóttir.
legur félagi, og tókust með
okkur h:n beztu kynmi. Við
Sigurður voruim þá saimbýlis-
menn við Laugavegimn, en Hall
dór bjó einu húsi neðar, við
söm'U götu. Var okkur þvi hægt
fyrir um gagnkvæmar heim
sóknir, og gerðust þær tliðar,
en etoki voru allar þær ferðir
farnar til vísindaíðkana. Ég
var um þessar mundir haldJnn
þrálátri skáldskaparástriðu, an
sjálfur var Halldór þegar orð-
inn afkasitamikill rithöfundur.
Hygg ég etoki af imælt, að hann
haifi haft með sér í bæinn þetta
haust hátit í kofforti af frum-
sömdu máli, skáldsögiuim, ljóð-
um, ritgerðum og dagbókuim.
Einnig mun hann þennan vet-
ur hafa setið flesta daga að
skriftum, lengur eða skemur, ef
ég man rétt, og var hann J einu
orði sagt hím imesta hamhleypa
til ritstarfanna. Sitthvað af
því, er hann skrifaði, kom
á prent um þetta leyti,
einkum í dagblöðum bæj-
arins, en jafnvel líka í
Vesturheiimsblöðuim, Lögbergi
eða Heimskrimgiu. Birti hann
sögur sínar undir höfundardul
nefini, sem hann notaði uim
sikeið, og er þvi hæpið, að ó-
kunnugir finni þær. Þá fékkst
hann og noktkuð við tónsimíðar
og hafði víst í huga að koma
Faðir Halldórs
Guðjón Helgason.
þe;m á framfæri við útgefend-
ur, en þær tilraunir fórust fyr
ir. Það leyndi sér yfirleitt
ekki, að Halldór var sjaidgæf-
lega bráðþroska, og um æði
margt var hann stórum íull-
orðnari í hugsun en við féiag-
ar hans. Þannig man ég vel, að
hann talaði af fuiltoomn'U virð-
iragarleysi uim þá HtWfjörlegu
tivburði, sem við Siguröur við-
höfðum í því skyni að tooma
okkur upp varanlegum ástmeyj
uim, og mátti skilja, að sjálfur
væri hann löragu vaxinn upp
úr slikum barnaskap. Þá var
Halldór fjjmmit&n vecra.
Þirátt íyrir skáldsikaparannir
og fleíirí frávik, sóttist námið
sæmilega, og lutouim við allir
pr6fi 'upp í fjórða betok um vor
ið. En þá er reyndar komið að
einu því atriði, sem mig Iamgar
til að minnast á, og vona ég að
viraur minn, Halldér, misvirð'
ekki við mig, þó að ég 1 því
sambandi vitni að honuim for-
spurðuim til gamallar ritsimíðar,
sem sennilega er á fárra vitr:
orði.                                                   'R
Við jsflenzíkupró'f þetta vor--
höfðum við að ritgerðarefni
sumars'törf manna hér á landi.
Er etoki að orðlemgja það, að
Halidór skrifaði uim þetta aJl-
laniga smásögu. Fjallaði húm
um ungan kaupstaðarbúa, sem
2    LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
23. apríl 1972
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16