Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Áktæöi og reflar frá;
Vefnaðarstofu Karólínu Guð-
mundsdóttur: SalúnvefnaSur
og rösaband.

SÖMU
HÖGGIN
ALLAN
DAGINN
'AAAAAAAAAAAAAAAAAaA
^WWWM&MM-
'A'A'aWa'A'A'A'A'a'AWa'A'aWaW;
^v;v*VMv.v.v.v.v.\v..v.v'.viv.v*viv*w
Hjá íslenzkum heimilisiðnaði
í Hafnarstræti hanga saman
veggplattar frá Tove Kjarval
og Robin Lökken og refill frá
Elínu         í         Vefnaðarstofu
Karólínu.
Rætt við Elínu Björnsdóttur
í Vefnaðarstofu Karólínu
Guðmundsdóttur
Hér er Elín með refla af ýmsum gerðum. Hún lærði vefnað hjá Karólínu.
Hulda Gunnlaugsdóttir við vefstólinn.
VEFNAÐARSTOFA Karólínu
Guðmundsdóttur við Ásvallagötu
lOa hefur lengi verið vel þekkt
hér i borg, og margir munu hafa
átt þangað erindi, þegar útvega
skyldi eitthvað, sem að vefnaði
eða hannyrðum laut.
Þangað brugðum við okkur á
dögunum og hittum að máli Elínu
Björnsdóttur, sem tók við rekstri
stofnunnar. frá áramótunum
1972—73 af frænku sinni.
,,Ég lærði vefnað hjá Karóllnu,"
segir Elín, „byrjaði fyrir 30 árum,
þegar ég kom sem unglingur til
bæjarins og vann þá á sumrin, en
hef síðan unnið hér samf leytt f rá
árinu 1952.
Nú vinnum við hér tvær, við
Uulda Gunnlaugsdóttir, sem er
búin að vera hér lengi og er mjög
góður vefari.
Starfið er bæði fjölbreytt og
skemmtilegt, en oft erfitt. Við
erum stundum að slá sömu höggin
allan daginn. Sérstaklega þurfum
við að taka á, þegar við erum að
vefa áklæði, því það þarf að vera
þétt. En þegar maður er búinn að
sitja við stólinn, er oft eins og
maður komist í „stuð" og getur
ekki hætt.
Ég hef Ifka oft orðið vör við það,
þegar fólk kemur toingað, sem
hefur ofið eitthvað á yngri árum,
þá langar það til að komast aftur I
stólinn — líklega bua þessir vef-
stólar yfir einhverju seiðmagni,
sem við kunnum ekki skil á. Áður
fyrr tiðkaðist það mjög, að karl-
menn sæju um vefnað á heimil-
unum, enda þótti vaðmálsvefn-
aður erfiður, en nú er siikt held
ég óþekkt hér. Ég man þó eftir
einum manni frá Vestmanna-
eyjum, sem tók að sér vefnað hér í
Reykjavík, en það er nú liðin tíð."
Við sitjum í afgreiðslunni og í
kringum okkur getur að líta
margt fallegra muna. Þarna eru
veggteppi og útsaumaðar myndir
á veggjum, púðaborð, reflar af
ýmsum stærðum og gerðum,
værðarvoðir, treflar, tuðrur,
kjölaefni, áklæði og digrir strang-
ar af java. Allt er þetta handofin
vara úr íslenzku ullinni okkar
rómuðu.
„Við vefum mikið úr java fyrir
skóla og útvegum í hann mynztur
og garn til útsaums, sömuleiðis
ýmsar vörur I minjagripa-
verzlanir og alltaf ermeira en nóg
að gera, þar sem við erum bara
tvær, en það er erfitt að fá vefara
til starfa. Garnið, sem við notum
til sauma, er mest f jórþætt kamb-
garn frá Gefjun, sem sérstaklega
er unnið fyrír okkur, en við
vefum oftast úr því þríþættu.
Við vefum Ifka rya-botna og
notum Grettisgarn til að sauma í
þá. Sömuleiðis vefum við áklæði
eftir pöntun. Fólki finnst oft
gaman að velja liti og mynztur
sjálft." „Hvaðan fáið þið hug-
myndir í mynztrin?".
„Þau eru bæði fengin úr Þjóð-
minjasafninu og af gömlum
myndum og svo fikrum við okkur
áfram með eigin mynsturgerð. i
reflunum er salúnvefnaður og
rósaband, sem gefa tilefni til
mikillar fjölbreytni. Og svo erum
við svolítið að breyta til frá
gömlum hefðbundnum mynstrum
fyrir ungt fólk. Það er skemmti-
legt að reyna eitthvað nýtt, þegar
tími gefst til. í tilefni af 11
hundruð ára afmælinu erum við
t.d. að vefa svuntur við fslenzka
þjóðbúninginn úr tvisti og ull, og
ég hef satt að segja mestan áhuga
á þeim núna."
Ég minnist þess, að fyrir löngu
heyrði ég, að Júliana Sveins-
dóttir, sú ágæta lista- og vefnaðar-
kona, gæti ofið allt að 8 metra á
dag ogfannstmikið tilþesskoma,
jafnvel svo að ég átti bágt með að
trúa og spyr þvi Elínu, hvort það
sé mögulegt.
Hún hlær við og segir: „Jú, jú,
og jafnvel meira. Það fer eftir
því, hvað breitt er í stólnum og
hversu þétt er ofið." Og þá
kemur á daginn, að Sigurveig
Sveinsdóttir, móðir Elínar, var
systir Júliönu, svo að hún á vissu-
lega ekki langt að sækja fimi sína
og hæfileika við vefnaðinn.
„Mér finnst það tilvalið," segir
Elín, „að endurvekja áhuga fólks
á íslenzka þjóðbúningnum á
þessu ári, ég hef reyndar heyrt,
að Heimiíisiðnaðarfélagið ætli að
gangast fyrir námskeiði, þar sem
gefnar verða leiðbeiningar við
gerð hans, og er vissulega ástæða
til að fagna því. Það er ekki sama,
hvernig á þessu er haldið.-Ekki
má vikja of mikið frá gamalli
hefð í þessum efnum, þótt gaman
væri að breyta svolítið til. Eg man
t.d. eftir því, að móðir mín og
Júliana áttu mislita upphluti,
önnur átti rauðan og hin bláan, —
sem sé fánalitirnir. Þetta var í
kringum 1907 og þá voru slíkir
búningar töluvert algengir."      H
©
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16