TÝmarit.is
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbˇk Morgunbla­sins

and  
M T W T F S S
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Main publication:

Morgunbla­i­


Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
Lesbˇk Morgunbla­sins

						smámunasöm vildi hún haf a eldhúsið hreint. Hann
hefði átt að bíða svo hún gæti litið eftir...
En þegar hún kom inn í eldhúsið, þá leit það út eins
og það væri nýkomió frá verksmiðjunni.
Hún nam staðar, starði I kringum sig, snerist síðan á
hæl og hafði nærri rekist áTony.
Hún rak upp óp.
„Get ég aðstoðað?" spurði hann.
„Tony," sagði hún og reyndi að dylja reiðiblæinn á
röddinni. „Þú verður að láta heyrast í þér, þegar þú
gengur. Ég þoli ekki að þú læðist á eftir mér, skilurðu
... Notaðir þú ekki eldhúsið?"
„Jú, frú Belmont."
„Það lítur ekki þannig út."
„Ég tók til á eftir, er það ekki venjan?"
Claire varð orðlaus. Hvernig var nú hægt að svara
þessu. Hún opnaði pottaskápinn og leit sem snöggvast
á alla gljáfægðu pottana og sagði, dálitið skjálfrödduð.
„Þettaermjög gott. Mjög gott."
Ef hann hefði á þessari stundu ljómað,ef hann hefði
brosað, ef hann hefði aðeins lyft munnvikjunum lítið
eitt, þá hefði henni geðjast betur að honum.
En lávarðarsvipurinn á honum haggaðist ekki þegar
hann sagði: „Þakka yður fyrir, frú Belmont. Viljið þér
nú ekki líta inn í dagstofuna?"
Hún gerði það og tók undir eins eftir því. „Þú hefur
bónað húsgögnin?"
„Er þetta gott, frú Belmont?"
„En hvenær? Þú gerðir það ekki i gær?"
„Siðastliðna nótt auðvitað?"
Léztu ljósin loga alla nóttina?"
„Nei, það var óþarfi. Ég hef innbyggðan ljósgjafa,
sem sendi frá sér útf jólublátt ljós, og með þvl get ég
séð. Ég þarfnast ekki svefns að sjálfsögðu."
En hann þarfnast aðdáunar, það skildi hún þá. Hann
varð að vita, hvort hann gerði svo henni likaði. En hún
gat ekki fengið sig til að veita honum þá ánægju aftur.
Hún sagði aðeins, heldur önuglega: „Þið munuð
taka störfin frá venjulegu þjónustufólki."
„Það eru miklu mikilvægari störf, sem bíða þess,
þegar það er laust við svona strit. Hluti eins og mig er
hægt að framleiða. En ekkert hefur verið fundið upp,
sem getur komið i stað sköpunargáfu og f jölhæfni
mannsheila eins og yðar."
Þó engin svipbrigði sæjust á andlitinu virtist röddin
gef a til kynna aðdáun og lotningu, svo Claire roðnaði
og tautaði: „Minn heili. Hann er nú ekki merkilegur."
„Tony gekk skrefi nær og sagði: „Þér hljótið að vera
óhamingjusamar fyrst þér segið slíkt. Er nokkuð sem
ég get gert?"
Sem snöggvast lá Claire við hlátri. Þetta var
raunverulega hlægilegt. Hér var þessi heimilisvél,
nýkomin af færibandinu, að bjóða þjónustu sína sem
huggari. En skyndilega brutust fram niðurbældar
áhyggjur og hún sagði: „Hr. Belmont heldur að ég hafi
engan heila skal ég segja þér ... og ég býst við að það
sé rétt." Hún gat ekki grátið fyrir framan hann. Henni
f annst einhvern veginn, að hún yrði að halda uppi
heiðri mannkynsins gagnvart þessari framleiðslu
þess. „Það er þó aðallega nú í seinni tið," bætti hún
við. „Það var allt I lagi á meðan hann var að læra,
þegar hann var rétt að byrja. En mér gengur illa að
vera eiginkona manns á framabraut, og hann er að
komast til metorða. Hann vill að ég verði góóur
gestgjafi og opni honum leið I samkvæmislifið, eins og
G-G-Gladys Claff ern gæti."
Hún var rauð á nefinu og leit undan.
En Tony var ekki að horf a á hana. Hann leit I
kringum sig I herberginu.
„Ég get aðstoðað yður við heimilishaldið."
„En það er ekki nóg," sagði hún áköf. Það þarfnast
einhvers svipmóts sem ég get ekki skapað. Ég get
aðeins gert það þægilegt, ég get aldrei gert það eins og
á myndunum I innréttingatimaritunum."
„Viljið þér eignast þannig heimili?"
„Er það til nokkurs — aðlanga?"            '
Tony leit beint á hana. „Ég get hjálpað."
„Veizt þú nokkuð um híbýlaskreytingu?"
„Er það eitthvað sem góður þjónn ætti að vita?"
„Já, vissulega."
„Get ég f engið bækur um þetta ef ni?"
Claire hafði borði heim tvö þykk bindi um hibýla-
fræði, sem hún fékk lánuð á bókasafninu. Hún horfði
á Tpny þegar hann opnaði annað þeira og fletti
blöðunum. Þettavarifyrstaskipti sem hún hafði horft
á hendur haiis við fingerð störf.
Ég skil ekki hvernig þeir f ara að þessu, hugsaði hún
og ósjálfrátt greip hún hönd hans og dró hana til sín.
Tony streittist ekki á móti, hann lét höndina liggja
máttlausa svo hún gæti skoðað hana.
Hún sagði: „Þetta er merkilegt, jafnvel neglurnar
lftaeðlilegaút."
„Það er af ásettu ráði, auðvitað," sagði Tony.
Siðan hélt hann áfram í viðræðutón: „Húðin er úr
mjúku plasti og innri grindin er úr léttri málmblöndu.
Finnst yður þetta skemmtilegt?"
„Nei." Hún leit upp rjóð i f raman. „Það kemur mér
ekkert við. Þú spyrð heldur ekki þannig um mig."
„Ég er ekki þannig gerður, að haf a þannig forvitni
til að bera. Ég get aðeins hegðað mér á ákveðinn hátt."
Claire fannst eitthvað herpast saman innra með sér,
I þögninni sem á eftir fylgdi. Hversvegna gleymdi hún
sí og æ að hann var bara vél.
Nú varð hluturinn sjálfur að minna hana á það.
Þráði hún svo mjög samúð að hún jafnvel gat litið á
vélmann sem jafningja — vegna þess að hann sýndi
samúð?
Hún sá að Tony var enn að fletta blöðunum — að því
er virtist vandræðalega — og hún fann skyndilega og
með létti til yfirburða gagnvart honum. — „Þú getur
ekki lesið, er það?"
Tony leit upp og röddin var róleg. „Ég er að lesa, frú
Belmont."
„En — „Hún benti á bókina, og vissi ekki hvað hún
átti áð segja.
„Eg renni augun yfir blaðsiðurnar, ef það er það
sem þú átt við. Lestrarskyn mitt er líkt og ljósmynd
væri tekin."
Það var komið kvöld, og þegar Claire loks gekk til
hvilu, var Tony þegar langt kominn með siðara bindið
sitjandi I myrkrinu eða að minnsta kosti fannst Claire,
með sitt takmarkaða sjónskyn, að það væri myrkur.
Siðasta hugsun hennar áður en hún féll I svefn, var
undarleg. Hún mundi eftir hendi hans, snertingu
hennar. Hún hafði veriðhlý og mjúk, eins og manns.
En snjallt hjá framleiðandanum, hugsaði hún og
sofnaði vært.
Næstu daga var bókasafnið efst á blaði. Tony stakk
upp á rannsóknarsviðum, sem fljótlega fjölgaði. Það
voru bækur um samval lita, um andlitsnyrtingu, um
trésmiðar og um tlzku, um listir og sögu klæðagerðar.
Hann fletti blöðum hverrar bókar alvarlegur á svip, og
jafnskjótt og hann fletti var hann búinn að lesa, og
aldrei virtist hann gleyma neinu.
Aður en vikunni lauk, hafði hann fengið hana til að
klippa hárið og kennt henni nýja aðferð við að leggja
það, einnig að breyta lögun augnabrúna Htið eitt og
skipta um lit á púðri og varalit. Hún hafði titrað I
hálf a klukkustund á meðan hann fór fimum,
ómennskum höndum um andlit hennar, en leit að þvi
búnu I spegilinn.
„Meir er hægt að gera," sagði Tony, „sérstaklega
varðandi fötin.
Hvernig finnst yður þetta sem byrjun?"
Drykklanga stund sat hún þögul. Hún varð fyrst að
venjast útliti þessarar fögru ókunnu konu, sem horfði
á hana i speglinum. Þá sagði hún hrærð, og horf ði
stöðugt að mynd slna: „Já, Tony, þetta er ágætt — til
að byrja með."
Hún sagði ekkert um þetta I bréfum sínum til Larry.
Bezt væriaðláta hann sjá þetta allt i senn. Hún f ann að
hún mundi ekki aðeins njóta þess að koma honum á
óvart, heldur yrði þetta einnig nokkurskonar hefnd.
Morgun nokkurn sagði Tony: . „Nú þurfum við að
kaupa ýmislegt, en ég má ekki fara úr húsinu. Getið
þér keypt það ef ég skrif a nákvæmlega hvers við
þörf numst? Okkur vantar gluggatjöld, húsgagna-
áklæði, veggfóður, smíðavið, málningu, fatnað — og
heilmargt annað."
„Þú getur ekki fengið þessa hluti eins og þú vilt
haf a þá á augabragði," sagði Claire ef ablandin.
„Það er hægt að f ara nálægt því ef þér f arið um
borgina og ekki stendur á peningum."
„En Tony, við höfum ekki peninga."
„Jú, vissuiega. Þér skuluð fyrst koma við hjá Amer-
íska vélmennafyrirtækinu. Ég skrifa orðsendingu
fyrir yður. Talið við dr. Calvin og segið henni að þetta
sé hluti af tilrauninni."
Einhvern veginn fannst henni dr. Calvin ekki eins
fráhrindandi eins og fyrsta kvöldið.
Með nýju andlitssnyrtinguna og nýja hattinn f annst
henni sem hún væri ekki hin gamla Claire.
Sálfræðingurinn hlutaði með athygli, bar framnokkr-
ar spurningar, kinkaði kolli — og Claire var á leið út
aftur með ótakmarkaðan ávisanareikning I nafni
Ameriska vélmennafyrirtækisins.
Það er undursamlegt hverju peningar geta áorkað.
Þegar hægt er að kaupa upp heila verzlun, þá eru
svör afgreiðslustúlku ekki eins og rödd af himnum,
svipur hlbýlafræðings ekki eins og ásjóna Seifs.
Eitt skipti, þegar f eitur og virðulegur af-
greiðslumaður I einu finasta tízkuhúsinu hafði hrist
höf uðið yfir f atapöntun hennar hafði hún hringt i
Tony og siðan rétt herranum símtólið.
„Viljið þér gera svo vel," — sagði hún ákveðinni
röddu — „og tala við ritara minn."
Sá feiti gekk að símanum með annan handlegginn
hátíðlega fyrir aftan bak. Hann lyfti heyrnartólinu
með tveim fingrum og sagði settlega: „Já." Siðan kom
stutt þögn og aftur „já," siðan kom miklu lengri þögn,
byrjun á veikum mótmælum, sem fljótlega þögnuðu,
önnur þögn, og loks undirgefið, „já," og hann lagði á
heyrnartólið.
„Ef frúin villkomameð mér," sagði hannkuldalegaog
móðgaður, „þá skal ég reyna að afgreiða yður."
„Augnablik," Claire hljóp aftur að simanum,
hringdi og sagði: „Halló, Tony, ég veit ekki hvað þú
sagðir, en það hafði sin áhrif. Þakka þér fyrir. Þú ert
Framhald ábls. 14
Þorgeir Sveinbjarnarson
MAÍHRET
Vor
spáði landið
búið I klaka
með kuldatrefil um hálsinn.
Vor
fullyrti Ijósið
og læddist krókloppið
um hráslagann.
Vor
stamaði lambagrasið.
En norðannæðingurinn
sagði þvíaðþegja.
Það var ekkert vor.
Richard Beck
HAUSTHARMUR
OGVORDRAUMUR
Svipmynd frá sævarströnd < Victoria, British
Columbia, heimaborg  höfundar.
Strokið kaldri haustsins hönd
haf á flúðum drynur,
beygð af árum björk á strönd,
blöðum' rúin, stynur.
Hnfpin skógar háreist eik
höfuð drúpa lætur
sumarlaufin syrgir bleik
sér við kaldar fætur.
Húmköld þótt sé haustsins fold,
héluð blómasporin
dreymir fræin djúpt í mold
döggum perlað vorið.
Björn B. Bjömsson
AÐLEIÐAR-
LOKU'M
hvað er fegurra en sólsetrið
aðsjá olíubrákina
slegna geislum sólarinnar
að sjá líflega gamma líða um reykinn
Heik
að sjá þá gæða sér á gömlum völskum
og gantast við þær ungu
—  hlustið —
hugljúfur hávaði dynur í eyrum
hvíllk fegurð
— sjá —
fagurlitaðirfiskar
fylgja hreyfingum sjávarins
ósjálfrátt
hver er hinn tígulegi maður
sem horfir út yfir hafið
eins og virðulegur verksmiðjueigandi
og það er eins og augu hans segi
í dag get ég dáið glaður

J
©
					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
Page 6
Page 6
Page 7
Page 7
Page 8
Page 8
Page 9
Page 9
Page 10
Page 10
Page 11
Page 11
Page 12
Page 12
Page 13
Page 13
Page 14
Page 14
Page 15
Page 15
Page 16
Page 16