TÝmarit.is   | TÝmarit.is |
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbˇk Morgunbla­sins

and  
M T W T F S S
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Main publication:

Morgunbla­i­


Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
Lesbˇk Morgunbla­sins

						smámunasöm vildi hún haf a eldhúsið hreint. Hann

hefði átt að bíða svo hún gæti litið eftir...

En þegar hún kom inn í eldhúsið, þá leit það út eins

og það væri nýkomió frá verksmiðjunni.

Hún nam staðar, starði I kringum sig, snerist síðan á

hæl og hafði nærri rekist áTony.

Hún rak upp óp.

„Get ég aðstoðað?" spurði hann.

„Tony," sagði hún og reyndi að dylja reiðiblæinn á

röddinni. „Þú verður að láta heyrast í þér, þegar þú

gengur. Ég þoli ekki að þú læðist á eftir mér, skilurðu

... Notaðir þú ekki eldhúsið?"

„Jú, frú Belmont."

„Það lítur ekki þannig út."

„Ég tók til á eftir, er það ekki venjan?"

Claire varð orðlaus. Hvernig var nú hægt að svara

þessu. Hún opnaði pottaskápinn og leit sem snöggvast

á alla gljáfægðu pottana og sagði, dálitið skjálfrödduð.

„Þettaermjög gott. Mjög gott."

Ef hann hefði á þessari stundu ljómað,ef hann hefði

brosað, ef hann hefði aðeins lyft munnvikjunum lítið

eitt, þá hefði henni geðjast betur að honum.

En lávarðarsvipurinn á honum haggaðist ekki þegar

hann sagði: „Þakka yður fyrir, frú Belmont. Viljið þér

nú ekki líta inn í dagstofuna?"

Hún gerði það og tók undir eins eftir því. „Þú hefur

bónað húsgögnin?"

„Er þetta gott, frú Belmont?"

„En hvenær? Þú gerðir það ekki i gær?"

„Siðastliðna nótt auðvitað?"

Léztu ljósin loga alla nóttina?"

„Nei, það var óþarfi. Ég hef innbyggðan ljósgjafa,

sem sendi frá sér útf jólublátt ljós, og með þvl get ég

séð. Ég þarfnast ekki svefns að sjálfsögðu."

En hann þarfnast aðdáunar, það skildi hún þá. Hann

varð að vita, hvort hann gerði svo henni likaði. En hún

gat ekki fengið sig til að veita honum þá ánægju aftur.

Hún sagði aðeins, heldur önuglega: „Þið munuð

taka störfin frá venjulegu þjónustufólki."

„Það eru miklu mikilvægari störf, sem bíða þess,

þegar það er laust við svona strit. Hluti eins og mig er

hægt að framleiða. En ekkert hefur verið fundið upp,

sem getur komið i stað sköpunargáfu og f jölhæfni

mannsheila eins og yðar."

Þó engin svipbrigði sæjust á andlitinu virtist röddin

gef a til kynna aðdáun og lotningu, svo Claire roðnaði

og tautaði: „Minn heili. Hann er nú ekki merkilegur."

„Tony gekk skrefi nær og sagði: „Þér hljótið að vera

óhamingjusamar fyrst þér segið slíkt. Er nokkuð sem

ég get gert?"

Sem snöggvast lá Claire við hlátri. Þetta var

raunverulega hlægilegt. Hér var þessi heimilisvél,

nýkomin af færibandinu, að bjóða þjónustu sína sem

huggari. En skyndilega brutust fram niðurbældar

áhyggjur og hún sagði: „Hr. Belmont heldur að ég hafi

engan heila skal ég segja þér ... og ég býst við að það

sé rétt." Hún gat ekki grátið fyrir framan hann. Henni

f annst einhvern veginn, að hún yrði að halda uppi

heiðri mannkynsins gagnvart þessari framleiðslu

þess. „Það er þó aðallega nú í seinni tið," bætti hún

við. „Það var allt I lagi á meðan hann var að læra,

þegar hann var rétt að byrja. En mér gengur illa að

vera eiginkona manns á framabraut, og hann er að

komast til metorða. Hann vill að ég verði góóur

gestgjafi og opni honum leið I samkvæmislifið, eins og

G-G-Gladys Claff ern gæti."

Hún var rauð á nefinu og leit undan.

En Tony var ekki að horf a á hana. Hann leit I

kringum sig I herberginu.

„Ég get aðstoðað yður við heimilishaldið."

„En það er ekki nóg," sagði hún áköf. Það þarfnast

einhvers svipmóts sem ég get ekki skapað. Ég get

aðeins gert það þægilegt, ég get aldrei gert það eins og

á myndunum I innréttingatimaritunum."

„Viljið þér eignast þannig heimili?"

„Er það til nokkurs — aðlanga?"            '

Tony leit beint á hana. „Ég get hjálpað."

„Veizt þú nokkuð um híbýlaskreytingu?"

„Er það eitthvað sem góður þjónn ætti að vita?"

„Já, vissulega."

„Get ég f engið bækur um þetta ef ni?"

Claire hafði borði heim tvö þykk bindi um hibýla-

fræði, sem hún fékk lánuð á bókasafninu. Hún horfði

á Tpny þegar hann opnaði annað þeira og fletti

blöðunum. Þettavarifyrstaskipti sem hún hafði horft

á hendur haiis við fingerð störf.

Ég skil ekki hvernig þeir f ara að þessu, hugsaði hún

og ósjálfrátt greip hún hönd hans og dró hana til sín.

Tony streittist ekki á móti, hann lét höndina liggja

máttlausa svo hún gæti skoðað hana.

Hún sagði: „Þetta er merkilegt, jafnvel neglurnar

lftaeðlilegaút."

„Það er af ásettu ráði, auðvitað," sagði Tony.

Siðan hélt hann áfram í viðræðutón: „Húðin er úr

mjúku plasti og innri grindin er úr léttri málmblöndu.

Finnst yður þetta skemmtilegt?"

„Nei." Hún leit upp rjóð i f raman. „Það kemur mér

ekkert við. Þú spyrð heldur ekki þannig um mig."

„Ég er ekki þannig gerður, að haf a þannig forvitni

til að bera. Ég get aðeins hegðað mér á ákveðinn hátt."

Claire fannst eitthvað herpast saman innra með sér,

I þögninni sem á eftir fylgdi. Hversvegna gleymdi hún

sí og æ að hann var bara vél.

Nú varð hluturinn sjálfur að minna hana á það.

Þráði hún svo mjög samúð að hún jafnvel gat litið á

vélmann sem jafningja — vegna þess að hann sýndi

samúð?

Hún sá að Tony var enn að fletta blöðunum — að því

er virtist vandræðalega — og hún fann skyndilega og

með létti til yfirburða gagnvart honum. — „Þú getur

ekki lesið, er það?"

Tony leit upp og röddin var róleg. „Ég er að lesa, frú

Belmont."

„En — „Hún benti á bókina, og vissi ekki hvað hún

átti áð segja.

„Eg renni augun yfir blaðsiðurnar, ef það er það

sem þú átt við. Lestrarskyn mitt er líkt og ljósmynd

væri tekin."

Það var komið kvöld, og þegar Claire loks gekk til

hvilu, var Tony þegar langt kominn með siðara bindið

sitjandi I myrkrinu eða að minnsta kosti fannst Claire,

með sitt takmarkaða sjónskyn, að það væri myrkur.

Siðasta hugsun hennar áður en hún féll I svefn, var

undarleg. Hún mundi eftir hendi hans, snertingu

hennar. Hún hafði veriðhlý og mjúk, eins og manns.

En snjallt hjá framleiðandanum, hugsaði hún og

sofnaði vært.

Næstu daga var bókasafnið efst á blaði. Tony stakk

upp á rannsóknarsviðum, sem fljótlega fjölgaði. Það

voru bækur um samval lita, um andlitsnyrtingu, um

trésmiðar og um tlzku, um listir og sögu klæðagerðar.

Hann fletti blöðum hverrar bókar alvarlegur á svip, og

jafnskjótt og hann fletti var hann búinn að lesa, og

aldrei virtist hann gleyma neinu.

Aður en vikunni lauk, hafði hann fengið hana til að

klippa hárið og kennt henni nýja aðferð við að leggja

það, einnig að breyta lögun augnabrúna Htið eitt og

skipta um lit á púðri og varalit. Hún hafði titrað I

hálf a klukkustund á meðan hann fór fimum,

ómennskum höndum um andlit hennar, en leit að þvi

búnu I spegilinn.

„Meir er hægt að gera," sagði Tony, „sérstaklega

varðandi fötin.

Hvernig finnst yður þetta sem byrjun?"

Drykklanga stund sat hún þögul. Hún varð fyrst að

venjast útliti þessarar fögru ókunnu konu, sem horfði

á hana i speglinum. Þá sagði hún hrærð, og horf ði

stöðugt að mynd slna: „Já, Tony, þetta er ágætt — til

að byrja með."

Hún sagði ekkert um þetta I bréfum sínum til Larry.

Bezt væriaðláta hann sjá þetta allt i senn. Hún f ann að

hún mundi ekki aðeins njóta þess að koma honum á

óvart, heldur yrði þetta einnig nokkurskonar hefnd.

Morgun nokkurn sagði Tony: . „Nú þurfum við að

kaupa ýmislegt, en ég má ekki fara úr húsinu. Getið

þér keypt það ef ég skrif a nákvæmlega hvers við

þörf numst? Okkur vantar gluggatjöld, húsgagna-

áklæði, veggfóður, smíðavið, málningu, fatnað — og

heilmargt annað."

„Þú getur ekki fengið þessa hluti eins og þú vilt

haf a þá á augabragði," sagði Claire ef ablandin.

„Það er hægt að f ara nálægt því ef þér f arið um

borgina og ekki stendur á peningum."

„En Tony, við höfum ekki peninga."

„Jú, vissuiega. Þér skuluð fyrst koma við hjá Amer-

íska vélmennafyrirtækinu. Ég skrifa orðsendingu

fyrir yður. Talið við dr. Calvin og segið henni að þetta

sé hluti af tilrauninni."

Einhvern veginn fannst henni dr. Calvin ekki eins

fráhrindandi eins og fyrsta kvöldið.

Með nýju andlitssnyrtinguna og nýja hattinn f annst

henni sem hún væri ekki hin gamla Claire.

Sálfræðingurinn hlutaði með athygli, bar framnokkr-

ar spurningar, kinkaði kolli — og Claire var á leið út

aftur með ótakmarkaðan ávisanareikning I nafni

Ameriska vélmennafyrirtækisins.

Það er undursamlegt hverju peningar geta áorkað.

Þegar hægt er að kaupa upp heila verzlun, þá eru

svör afgreiðslustúlku ekki eins og rödd af himnum,

svipur hlbýlafræðings ekki eins og ásjóna Seifs.

Eitt skipti, þegar f eitur og virðulegur af-

greiðslumaður I einu finasta tízkuhúsinu hafði hrist

höf uðið yfir f atapöntun hennar hafði hún hringt i

Tony og siðan rétt herranum símtólið.

„Viljið þér gera svo vel," — sagði hún ákveðinni

röddu — „og tala við ritara minn."

Sá feiti gekk að símanum með annan handlegginn

hátíðlega fyrir aftan bak. Hann lyfti heyrnartólinu

með tveim fingrum og sagði settlega: „Já." Siðan kom

stutt þögn og aftur „já," siðan kom miklu lengri þögn,

byrjun á veikum mótmælum, sem fljótlega þögnuðu,

önnur þögn, og loks undirgefið, „já," og hann lagði á

heyrnartólið.

„Ef frúin villkomameð mér," sagði hannkuldalegaog

móðgaður, „þá skal ég reyna að afgreiða yður."

„Augnablik," Claire hljóp aftur að simanum,

hringdi og sagði: „Halló, Tony, ég veit ekki hvað þú

sagðir, en það hafði sin áhrif. Þakka þér fyrir. Þú ert

Framhald ábls. 14

Þorgeir Sveinbjarnarson

MAÍHRET

Vor

spáði landið

búið I klaka

með kuldatrefil um hálsinn.

Vor

fullyrti Ijósið

og læddist krókloppið

um hráslagann.

Vor

stamaði lambagrasið.

En norðannæðingurinn

sagði þvíaðþegja.

Það var ekkert vor.

Richard Beck

HAUSTHARMUR

OGVORDRAUMUR

Svipmynd frá sævarströnd < Victoria, British

Columbia, heimaborg  höfundar.

Strokið kaldri haustsins hönd

haf á flúðum drynur,

beygð af árum björk á strönd,

blöðum' rúin, stynur.

Hnfpin skógar háreist eik

höfuð drúpa lætur

sumarlaufin syrgir bleik

sér við kaldar fætur.

Húmköld þótt sé haustsins fold,

héluð blómasporin

dreymir fræin djúpt í mold

döggum perlað vorið.

Björn B. Bjömsson

AÐLEIÐAR-

LOKU'M

hvað er fegurra en sólsetrið

aðsjá olíubrákina

slegna geislum sólarinnar

að sjá líflega gamma líða um reykinn

Heik

að sjá þá gæða sér á gömlum völskum

og gantast við þær ungu

—  hlustið —

hugljúfur hávaði dynur í eyrum

hvíllk fegurð

— sjá —

fagurlitaðirfiskar

fylgja hreyfingum sjávarins

ósjálfrátt

hver er hinn tígulegi maður

sem horfir út yfir hafið

eins og virðulegur verksmiðjueigandi

og það er eins og augu hans segi

í dag get ég dáið glaður


J

©

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
Page 6
Page 6
Page 7
Page 7
Page 8
Page 8
Page 9
Page 9
Page 10
Page 10
Page 11
Page 11
Page 12
Page 12
Page 13
Page 13
Page 14
Page 14
Page 15
Page 15
Page 16
Page 16