Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						suöur á Reykjanesvita, framhjá
Keflavíkurflugvelli og nýja veginn
til suövesturs, er komiö {friösælt
pláss á ströndinni og heitir Hafnir.
Þar ríkir umfram allt andblær
róseminnar en plássiö er snyrti-
legt þar aö auki og býöur af sér
góðan þokka. Þar var ekki mann
aö sjá úti viö é virkum degi, en
kurteis hundur kom og gekk með
Ijósmyndaranum i kafloönu vall-
lendi og þvílíku blómaskrúöi, aö
þeir mega vara sig, sem hafa
fengið heiöursverölaun fyrir garöa
ársins.
Semsagt; það hvorki datt né
draup af plássinu á þessum síö-
sumardegi, — engu líkara en allir
væru fluttir og hefðu tekið allt
með sór nema húsin. Þau eru flest
lítil, klædd með bárujárni og
vinaleg. Kirkjuvogskirkja var gerö
upp fyrir nokkrum árum, þegar
minnst var 100 ára afmælis henn-
ar; nú skartar hún bikuðu tré
innan hvítra veggja kirkjugarðs-
ins, en þakið rautt og allt er það
myndrænt, sterkt og fer vel á
þessum stað. Hafnir hafa auk
þess á sér það menningarsnið, aö
gatan er malbikuö, en lítiö fer fyrir
trjám eins og víöast annarsstaöar
á Reykjanesskaga. Þegar haldið
er áfram, er komið að Merkinesi,
þar sem Hinrik hreppstjóri ívars-
son býr og lengra er Junkara-
gerði. Ibúatala í Höfnum mun vera
nálægt hundraðinu, en lítið ter þar
fyrir atvinnustarfsemi. Búskap
hafa menn ekki, en vinna allir aö
heiman, flestir á Keflavíkurflug-
velli. Hafnir mega því teljast
svefnbær. Talsvert stór hluti íbú-
anna er fólk á eftirlaunaaldri og
þessvegna ofur eölilegt, að ró-
semin ríki þar innan um hlaöna
garöa, blómgresi og hvalbein.
Eg heillaöist af Morellu vinkonu
minni af óvenjulegri ástúö og hrifn-
ingu. Viö kynntumst af einskærri
tilviljun fyrir mörgum árum. Frá því
ég fýrst sá hana tendraöist sál mín
funa er hún haföi aldrei áöur þekkt.
En það voru ekki logar ástarinnar og
bitur og sár var sú hugarkvöl, er ég
gerði mér smám saman Ijóst aö ég
gat á engan hátt gert mér grein fyrir
þessum annarlegu kenndum né sef-
aö duttlungafullan ofsa þeirra. Hvaö
sem öðru leið giftumst viö og ófum
saman þráö örlaga okkar; og ég
talaöi aldrei af ástríóu né hugsaöi um
ást. Hún dró sig hins vegar út úr
skarkala lífsins og helgaöi mér líf sitt
eingöngu til aö veita mér hamingju.
Það er gaman aö undrast; — þaö er
Ijúft aö dreyma.
Menntun Morellu var frábær. Aö
mér heilum og lifandi voru gáfur
hennar einstæöar og andlegt at-
gjörvi meö ólíkindum. Mér var þetta
Ijóst og geröist lærisveinn hennar í
margri grein. En fljótlega komst ég
aö raun um, að hún kynnti fyrir mér
nokkrar af þeim óskiljanlegu skræö-
um, sem venjulega eru taldar hið
argasta leirhnoö frá árdögum þýzkra
bókmennta. En þær voru af mér
óskiljanlegum ástæöum, eftirlætis
áhugamál hennar og stööugt íhugun-
íhugun— Og þaö skýrist einfald-
lega af áhrifamætti vana og fordæm-
is, aö þær urðu mér þaö einnig er
fram liöu tímar. Ef ég skil rétt haföi
ég þó lítiö til þessara mála að leggja.
Misminni mig ekki, mótuðust skoð-
anir mínar engan vegin af þeim, og
ef mér skjátlast ekki því hrapallegar,
gægöist ekki vottur af þeirri dulúö er
ég las, fram í hugsunum mínum né
athöfnum. Ég gaf mig því grandalaus
leiösögn konu minnar á vald og
sökkti mér af brennandi ákafa í
myrkviði þessara fræða. Og ef ég
braut heilann um torræðar blaösíö-
ur, læddist aö mér válegt hugboö, er
Morella snart mig með kaldri hönd
sinni og skaraöi úr ösku dauörar
heimspeki framandi og nöturleg orö,
sem nístu hug og hjarta með annar-
legri merkingu sinni. Löngum undi
ég henni við hlið og heillaðist af
seiöandi hljómi raddar hennar, unz
kliöurinn varö ótta og lævi blandinn
og ég varð fölur og fár og óaði við
þessum dularfuilu ójarönesku tón-
um. í einni svipan umhverfðist ham-
ingjan þannig í hrylling, hin æösta
fegurö gjörðist hin versta ógn líkt og
Hinnon varð að Ge-Henna.
Ástæöulaust er aö tíunda ná-
kvæmlega innihald þeirra doðranta
er ég hef á minnst og voru um langt
skeiö nær eina umræöuefni okkar
Morellu. Fræðimenn myndu eflaust
nefna þaö eins konar guðf ræðilega
siöspeki, en leikmenn myndu hvaö
sem öllu líöur veröa litlu nær. Hin
ofsafengna algyöistrú Fichtes, meitl-
aöa tölvísi Pýdagórasarsinna; en
fyrst og fremst kenningarnar um
samsemd er Schelling boöaöi af
eldmóöi, voru þær samræöur er
venjulega færðu hinni sveimhuga
Morellu dýpst yndi. Mér skilst, aö
það sem Locke nefndi einstaklings
samsemd, sé fólgiö í heilbrigðri
skynsemi hugsandi veru. Og þar eö
viö skynjum persónulegan vitsmuna-
kjarna í hverri manneskju og úr því
aö meövitund er ávallt hugsun sam-
fara, greinum viö okkur á þennan
hátt frá ööru fólki og upplifum þaö
©

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16