Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						og ýmsum tegundum af garni. Rúllur á
rúllur ofan af öllu þessu efni minna á
netaverkstæöi, en þar aö auki notar Nína
koparvír í vefinn og haföi saman dregiö
margar rúllur af honum. Þetta er semsagt
ekki neinskonar fínlegt bróderí; veflist af
þessu tagi er alveg sér á parti og meira í
ætt viö höggmyndir en venjuleg vegg-
teppi. Þaö fer þó ekki milli mála, aö Nína
hefur náö góöum tökum á þessari
myndgerö og ofur skiljanlegt, að mynd-
verk hennar hafa reynzt útgengileg.
Veröiö á þeim gæti veriö 350—700
þúsund íslenzkar krónur.
„Ég hef ekkert bísnisvit", segir Nína,
„en ég hef veriö feykilega heppin og
getaö lifaö af listinni uppá síökastiö, eða
skrimt, skulum viö segja. En þess ber aö
gæta, aö ég fer meö mikiö íefniskostnaö.
Ekki er ég í neinum samtökum eöa
félögum. Þó er til veflistafélag hér í París
og ég fór á fund í félaginu, en allt gekk
útá kjaftæöi, sem ég haföi engan áhuga á
og svo fór aö ég sótti ekki einu sinni um
inngöngu. Ekki er ég heldur í sambandi
viö neitt gallerí, en þau eru mýmörg og
misjöfn aö gæöum og taka frá 25—80%
af þvísem selst."
Á þessu nýbyrjaöa ári er fjölgunarvon
hjá þeim hjónum og í samræmi við það
koma nýjar skyldur til sögunnar hjá
húsmóöurinni, nýtt viðfangsefni. Hún er í
raun útivinnandi húsmóöir, þótt vinnan sé
bara á næstu hæð fyrir ofan og hvernig
skyldi hún haga þessari vinnu sinni?
„Alltaf ætla ég mér aö vinna í 8 tíma á
degi hverjum", segir Nína, — „yfirleitt er
ég góð á morgnana; hef fariö á fætur
uppúr klukkan átta eftir aö ég gifti mig og
vinn þá til klukkan eitt. Eftirmiödagurinn
vill verða ódrýgri; þetta er svo miösvæöis
í borginni og þaö hefur veriö mikill
gestagangur hjá okkur, bæöi eru þaö
Islendingar og aörir."
Nína er aö sjálfsögöu byrjuð aö skjóta
rótum í þessu umhverfi. En fólkiö er líka
hluti umhverfisins og ekki sá þýðingar-
minnsti, — og útlendingar bera Frönsur-
um misjafnlega söguna. Nína segir líka,
að hún viti alltaf hvar hún hafi íslendinga,
en þaö sama getur hún ekki sagt um
Fransmenn; jafnvel ekki þá sem hún telur
sig þó þekkja vel. Fransmenn eru öðru-
vísi, segir hún, hugsa öðruvísi og eru
ööruvísi uppaldir.
Enginn er svo að hann sakni ekki
einhvers aö heiman, þótt vel gangi aö
skjóta rótum í nýju umhverfi. Og hvað
skyldi þaö helzt vera, sem Nína saknar
frá ísa köldu landi. Jú, einmitt ísinn og
kuldinn. Hún saknar vetrarins mest af
öllu, — „aö sjá aldrei almennilegan snjó
og aö finna aldrei almennilegt rok. Síöast
þegar ég kom heim, bar þaö uppá janúar.
Þá geröi öskubyl og ég naut þess bara aö
standa úti og láta bylinn leika um mig.
Svo þykir mér heldur miður, aö fá hvorki
nýja ýsu né grásleppu".
Hvort sem Nína Gautadóttir fær að
búa lengur eöa skemur í Latínuhverfinu,
þá hafa mál nú þróast þannig, að
móöuramma mannsins hennar hefur látið
þeim eftir dálítiö Hans og Grétu-hús í
útjaðri Parísar. Þar er ævintýralega
fallegt, segir Nína, en því miöur er húsið
eitthvað utan við skipulagiö og óvíst,
hvort þaö fær aö standa um aldur og ævi.
Nína gæti haft vinnustofu þar plássins
vegna, en býst síöur viö aö gera þaö; kýs
fremur að halda þeirri vinnustofu, sem
hún hefur nú komiö sér upp, enda líklegt
að andinn eftirsótti sé frekar á sveimi í
Latínuhverfinu en úti í úthverfum. Nú
þegar þetta kemur á þrykk, er Nína flutt í
húsið.
Veflist Nínu Gautadóttur er vissulega
þess viröi, aö hún væri kynnt hér meö
sérstakri sýningu. Kannski hefur hún ekki
mjög mikinn áhuga á því og lái henni það
hver sem vill. Hún hefur þó tvívegis rétt út
hendina ívon um vinsamlegar undirtektir,
en hafði ekki erindi af því erfiði. í annað
skiptið haföi hún áhuga á að taka þátt í
hinni árlegu haustsýningu FÍM og í hitt
skiptið í norrænni veflistarsýriingu. í baéði
skiptin sendi hún verk, sem höfðu fengið
verölaun erlendis, — en hér var þáttöku
hennar umsvifalaust hafnaö.
heitir: meiri gróður, meiri tré. Við
erum að stíga inn í ár trésins. Hér
þurfa öll ár að véra ár trésins ef
lífvænlegt á að vera í landinu til
frambúðar. Sá, sem leggur það á
sig að aka hringinn um iandið í
sumarleyfinu — hvar stansar hann,
hvar tjaldar hann? I Vaglaskógi og
Hallormsstaðaskógi. Á helgum
sumarsins safnast fólk saman í
Húsafellsskógi, Galtalækjarskógi
eöa í Þórsmörk eöa annars staðar
þar sem skjól er af trjám. Skógur
bætir loftslag og sálarástand.
Skógrækt erjíka prýðis námskeið í
þolinmæði. Á liónum áratug gekk
enn á skóglendi og annað gróður-
lendi landsins, þrátt fyrir sífellt fjas
Nú — þegar staðið er á mótum
áratuga — er ekki óviðeigandi að
litið sé um öxl og fram á við. Hvað
einkenndi liðinn áratug, hvaða spor
markaði hann í íslandssöguna,
hvað skildi hann eftir sig? Fánýtt
þras, þrætur, illindi. Ef komandi
áratugur verður kópía af hinum
liðna líst mér ekki á blikuna. En ég
vona að hann verði skárri gg legg
því fram dálítinn óskalista: Ég vona
að núverandi fræðslukerfi, þetta
forklúðraða hrófatildur af heimsku
og lögleysu, verði molað mélinu
smærra og upp af því megi rísa
eitthvað sem vit er í. Ég vona
ennfremur að sú tíð renni upp á ný
að nefna megi ættjarðarást og
þjóðhollustu án þess að verða aö
háði og spotti fyrir bragðið. Nú er
þrjú er verðbólgan — að henni
verói sökkt út á sextugt dýpi. En til
að svo megi verða hljótum við,
bæói óbreyttir borgarar og forystu-
lið, aó snúa baki við vígorðum en
horfast íaugu við raunveruleikann.
Eins og nú er komið veröur verö-
bólgan naumast stöðvuö á
skemmri tíma en hálfum til heilum
áratug, jafnvel þó byrjað væri að
spyrna við fótum strax. Talið er aö
lífskjör séu hér tuttugu til þrjátíu
prósent lakari en vera þyrfti —
vegna verðbólgunnar! Hrikalegt.
Fjórða er vegakerfið. Það er
lygileg staðreynd aö vegirnir hafa
verið að versna jafnt og þétt
síöastliðin þrjátíu ár, ef undan eru
skildir smáspottar hér út frá
Reykjavík. Veröi ekki kominn
þokkalega akfær vegur (malbik-
aður, en þó allra helst steyptur)
norður til Akureyrar og austur til
Kirkjubæjarklausturs eftir tíu ár, þá
hefur landinu verið laklega stjórn-
að. Þyki einhverjum þessari ósk í
hóf stillt, þá segi ég og skrifa að ég
slægi ekki hendinni á mótum góð-
um vegi hringinn íkringum landið.
Oska-
listi
níunda ára-
tugarins
Gott og vel, höldum áfram með
samgöngurnar: Innlent eldsneyti er
framtíðin. En er þá nokkru fjar-
stæðara aö íslendingar framleiði
einnig sína eigin bíla? Er nokkru
vandasamara að smíða bíla en til
dæmis að taka eldavélar sem hér
hafa verið framleiddar með góðum
árangri áratugum saman? íslenskir
bílakaupendur eru alltaf að leita að
óskabílnum sem aldrei finnst — bíl
sem henti sérstaklega íslenskum
vegum, staðháttum og loftslagi.
Fólksbílar eru framleiddir fyrir
eggslétta vegi og eru, hingað
komnir, eilífur verkstæðismatur og
sálarháski fyrir eigendur. Jeppar
eru gerðlr fyrir torfærur sem hér
verða að vísu hvarvetna á vegi en
eru of eyðslufrekir í daglegri notk-
un. Mig minnir að fólksbílarnir um
1930 væru á átján tommu felgum,
enda komust þeir um allar trissur.
Þannig þarf íslenski fólksbíllinn að
vera: hár sparneytlnn, vel varinn
fyrir ryði, stilltur fyrir hóflegan
hraða, látlaus en þægilegur. Því
miður yrðum við að vera upp á
aöra komnir með efni í bílinn. Og
líka með þekkinguna! Af hvoru
tveggja er nóg framboð í heimin-
um. Bílaverksmiðja er ekki draum-
ur og ekki fjarstæða heldur vel
hugsanlegur möguleiki — það er
aó segja með þeim fyrirvara að
íslendingar verði að tíu árum liðn-
um hættir að ríða gandreið á
hugmyndafræði einni saman.
Bílaverksmiðjuna kalla ég sem
sagt fimmtu óskina.  Sjötta óskin
um mengunarvarnir og betrí um-
gengni við náttúruna.
Ég enda svo á gömlu helgitölunni
— sjö — og ísjöunda lagi óska ég
lýðveldinu nýrrar stjórnarskrár.
Upplausnin í pólitíkinni á liónum
áratug ætti að veröa okkur lexía.
Unnt er að benda á raunverulega
hliðstæðu annars staðar frá, og
kannski margar. Mér kemur í hug
franska lýðveldið fyrír daga de
Gaulle: Þingræði að nafninu til, ótal
flokkar, ringulreið, upplausn.
Franska þingið átti t.d. að kjósa
landinu valdalausan forseta en var
íraun orðið ófært um að koma sér
saman um svo sjálfsagt mál, hvað
þá það sem méira var. Þaö er
lágkúra af versta tagi að halda því
fram að lýðræöinu stafi hér hætta
afþvíað til að mynda húnvetningar
og skaftfellingar ráði of miklu en
reyknesingar of litlu. Og að nefna
fjölgun þingmanna sem hrossa-
lækningu fyrir lýðveldið finnst mér í
senn hlægilegt og ósvífið. Við
þurfum á styrkri stjórn að halda,
hvað sem hún er kölluð, vinstrí eöa
hægrí, en alls ekki fleirí þingmönn-
um. Hins vegar finnst mér sjálfsagt
að leggja þyngri ábyrgð á herðar
þjóðhöfðingjanum, láta vanda
fylgja vegsemd. Yfirbygging þjóð-
félagsins er orðin alltof þunglama-
leg og dýr. Ef okkur á að farnast
skár á komandi áratug en hinum,
sem liðinn er, veróur aö minnsta
kosti hluti farsældarinnar að koma
ofan frá.
Erlendur Jónsson
®
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16