Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Levs
6U
1$

atf
V
ie*
æ
|Kveivc
díMívi
UR
J5ÝR.
C-IM4"
LefriK,
-riu
Ífl/M'
HLJ\
HÖFN
skí>h
FAR
ewDws
6lA,T-
flR
gO£ú)
MoRAR
KARl-
KAS5Í
V
5V IK-
#
^
o«e>- „
F/.OKKWKI

í>
V10MR
Kí>*/UR
*
&ÁWg
f/VP/M
Lrof)
Tc>/>
KfYfcfl
R ir
KveK-
fVAFM
-fí/t'A/WO
V
Fr'lHJN
14 R
-fé>'NN
Aa
£ND-
INíóJ
ie
FU&lAR
RJKA
VIND
sveip
URlMty
i-DVR
VISSA
ftftLPI
1=RRB
UR
V*
fl
fc
.<«
úfl
RT-
viMr/u-
6Rani((
\AÍ
#
$#
sa
la
rVUWAE
M l£>
RUlI
8Æ.T-
,L'rtT
/.JoM
^llítC
unN
HAMA
SM-
fMtffl

KULDfM
t-C6.T
5TAK

-V-
^
1«»
//cKK--
WR
>d
kA
Krossgáta
Lesbókar
Morgunblaðsins
Lausn
á síðustu krossgátu
			_^	FlAT-""¦¦ , MH1.Í	RT-OfiKfi	,^	ORKU íiTAr-	ílfíeiM		irén	Cr«i núit	BSB    IffltES					
'AuJ-'l^ŒP-A				f/	£	M	ct	1	p	T*	u	p	P	}	f)i    — i 5		U
&Fb				£	L.	X	A	M	PrfUlK PPHPÍT	£	p	ÝWU	'n	í°		æ:	<X
	f^— sraa jwe,r A/Mfl    T!í.n   i>AMJ)			K	3"	'o	£		B	1	R	<	ívcý-	V		MIK-       ^	
T*í&-	K	A	r	r	A	L	D	r	A	/N	íwh-	A	r	O		M	S
/"	5	£>	T	A	HiuriH*	1	L	i	N		5	r	'A	r		A	
z	S	L-	'O	R	A	¦fóú.	7	L	A	í>	1	Íirrí5 ÍP/i-	^	r		R	'A
IfvlD	r	A	D	A	N K		A	HtíCfl	£>	P£í-V	F	A	A	ÍÍ/NÍ		^	a
ÍU-fLtS	!	£>	U	vf UK-Hi/r,	r	A	V	6,	1	k	)r</ifií	5	N	0		T	Æ
	N	HKDIi ITÓÍ.L	K	£	~P	'£>	ÍKAlFfl fHKAt	A	R	1	r	A	&	L		f/Cffl	r
ffoffl	A	P	íutn '/(->, 7	1	4	L	A	RÓT	mrtf-	F	A	N	T	A		N	A
	WNO	0	r		N	A	P	L.	A	5/1/1-gÖSK	P	/9	u	F		2	t«-ycLt
5rJ-ÍKJfl	|T	N	A	P	A	Tc'nH	L	£>	K	K	A	fiífl	N			Fj	Æ
5P/Í.	X	T	T	A	veiK	i.	A	s	í	N	IÍ./V)-	A	Al	cx		Ai	R
<Su0 r^HÍUlf	R	A	O	R	R	A	R	ffö'i-JO	/?	'A	K:	F	A	cí		R	1
örvænta með andlitiö fólgiö í hönd-
um sér, til þess aö herða sig upp og
byrja aftur þar sem frá var horfiö, eftir
sínum eigin, ströngu, rökréltu aöferö-
um — eins og maöur, sem gerir
skyldu sína til hins ýtrasta, hvaö sem
þaö kostar.
Á leiöinni heim var Pliníus í
ágætu skapi. Þeir tímar sem hann
mátti ráska meö nemanda til þess aö
leiða hann í réttan hugsanagang fylltu
hann yndislegri gleði og lífsorku.
Þannig höföu hinir miklu listamenn
fornaldarinnar og renaissanstímans
barist viö hinn þrjóskufulla efnisheim.
Meö sjálfum sér gat Pliníus vel
fallist á aö hann væri að nokkru leyti
renaissansmaður, en fyrst og fremst
andans jöfur fram í fingurgóma,
auövitaö.
Þegar hann var næstum því
kominn heim, hægði hann ganginn.
Það var eiginlega réttast að hann færði
þetta í tal með hænurnar, og þar fyrir
utan var þaö skylda hans aö gera
hr. Knudsen kennara kunnugt, að
tækifæri sonar hans til sæmilegrar
einkunnar í latínu við stúdentsprófið
væri vægast sagt í lágmarki, ef
strákurinn tæki sig ekki alvarlega á.
Hann opnaöi garöhliðið hjá Knudsen.
Það var frú Knudsen sem opnaöi fyrir
honum viö hringinguna.
—   Ég vildi gjarnarn ræða við
manninn yðar, frú, sagði hann. — Ég
er kannski svo hoppinn aö hitta hann
heima.
—   Gjörið svo vel, hr. doktor,
sagöi frú Knudsen, og Pliníus veitti
athygli meö ánægju aö hún var dálítiö
óstyrk í röddinni.
—   Gjöriö svo vel, vill doktorinn
ekki koma inn í herbergi mannsins
míns.
Knudsen sat viö skrifboröiö og
leiðrétti stíla. Hann var á skyrtunni og
hafði tekið flibbann af, einmitt eins og
maöur gat búist við. Sonur tréskó-
smiðsins hafði víst eytt æskunni við
að gæta kúa, og haföi aldrei vanið sig
við flibba, ytri kennimark hins mennt-
aöa manns. Einnig hinn borgaralegi
klæöaburöur krafðist meöfæddrar
og arfgengrar menningar. Andlit
kennarans var frísklegt og rjótt, eins
og á bónda, og hendur hans voru
stórar og kantaöar eins og á
þorpsverkamanni.
—   Afsakiö aö ég tek á móti
doktornum án þess að vera með
flibba, sagði Knudsen með breiðum
jóskum hreim. — Nú skal ég aö
minnsta kosti fara í jakkann, viljiö
þér ekki reykja vindil.
—   Þökk, ég ætla ekki að reykja,
sagði Pliníus. — Ég kom til þess að
gera yöur kunnugt aö hænsnin yðar
hafa aftur veriö í jurtagaröinum
mínum.
—   Hafa þau nú verið þar aftur,
sagði Knudsen meö góðlátlegu brosi.
— Það getið þið sannarlega ekki látið
viðgangast. Ég er víst neyddur til aö
höggva höfuðið af öllum hópnum.
Maöur hefur ekkert annað en ergelsi
og útgjöld þeirra vegna. En viö höfum
búið í svo mörg ár úti á landi og
konan mín hefur vaniö sig á aö hafa
eitthvað smávegis að sýsla með.
Virkilega menntaður maður
mundi hafa tekiö allt ööruvísi á
málinu, sló Pliníus föstu meö sjálfum
sér. Menntuð manneskja mundi hafa
beöist formlega afsökunar og lofaö
að þetta skyldi ekki endurtaka sig. En
maöurinn hér byrjar á augabragöi aö
tala um hluti sem eru öörum algjör-
lega óviðkomandi. Undir engum
kringumstæöum hafði dr. phil. Pliníus
áhuga á því hvort hænsnahald Knud-
sens kennara svaraði sér fjárhags-
lega og aö kona hans væri eitthvaö
sérlega hrifin af hænsnum.
—   Maður vill nauðuglega eiga í
útistööum viö nábúa sína, bætti
kennarinn við.
—   Ef það er meining yöar, get
ég kannske gengiö útfrá að grammó-
fónspil yðar um miödaginn ætti ekki aö
skiljast sem útbreiðslubrella, sagði
doktorinn og baröi á arminn á
hægindastólnum.
—   Grammófónspil mitt, sagöi
Knudsen undrandi. — Hvað er at-
hugavert við það?
—   Yöur er ekki ókunnugt um
hvar ég stend í stjómmálum, sagöi
Pliníus dimmraddaður. — Við einn af
pólitísku fundunum fýrir bæjarstjórn-
arkosningarnar áttum viö samræð-
ur, þar sem þér hélduð fram að
ræður mínar um tryggð gagnvart
hinum viröulegu siövenjum og hiö
þjóölega væri útslitiö lírukassa-
atriöi. Auövitaö vildi ég ekki svara
innleggi til umræðunnar, sem var
haldiö fram í slíkurn tón, en nú gæti
ég svaraö yður aö yöar stjórnmála-
skoðanir fást greinilega á grammó-
fónplötum.
—   En kæri doktor, sagði kenn-
arinri, jafnvel þótt við séum pólltískir
andstæðingar, getum viö verið friö-
samlegir nágrannar. Ég spilaöi að
vísu eina plötu úti á veröndinni um
miðjan daginn og eitt lagiö var
kannske Sósíalistamarsinn, en þéf
hljótið auövitað að skilja, að þaö var
ekki til þess að angra yður.
Knudsen brosti eins og stór
góðlátlegur drengur, sem verður fyrir
einhverju skrítnu og skemmtilegu, en
er ekki alveg viss um hvort gleður
hann. Ánægja hans ergði Pliníus og
hann reyndi aö lama andstæöinginn
með augnaráðinu. Nístandi, rannsak-
andi augnaráö, sem venjulega fékk
heimilisfólkiö og nemendurna til aö
skjálfa. Knudsen brosti rólega á móti.
Gott, hugsaði Pliníus. Þaö verður verst
fyrir hann sjálfan. Þaö er skylda mín
að gera honum Ijóst, að dugnaður
sonar hans og gáfur eru langt aö baki
hinu æskilega. Hann sat andartak og
hugsaöi hvernig hann ætti að byrja.
Það mátti meö engu móti líta
þannig út eins og þetta væri hefnd-
arráðstöfun. Það hafði ekki minnstu
vitund með þetta sérstaka ósam-
komulag þeirra aö gera. Pliníus
vissi með sjálfum sér aö hann var
gjarn á að pína, að hann var næstum
sjúklega áhugasamur fyrir spurning-
um siöfræðilegrar ættar. Meöan
hann hugsaöi, varö honum af tilviljun
litið á mynd, sem stóö á skrifboröinu.
Hún var í breiðum mahogniramma og
andlitiö kom honum kunnuglega
fyrir sjónir. Hvert þó í logandi, þetta
var þó aldrei...? Hann beygöi sig
fram til aö lesa þaö sem stóö á
myndinni. Þar var ritað, fastri,
greinilegri rithönd: Til míns góöa,
gamla vinar Jens Knudsens.
—   Þetta er víst menntamálaráð-
herrann, sem þér hafiö standandi
þarna á boröinu, sagöi hann og reyndi
aö gera rödd sína hversdagslega.
—   Já, svo er nú það sagöi
Knudsen. — Við höfum verið saman
á námskeiöum og síöan höfum viö
haldiö sambandi eins og framast er
unnt. Þaö er líka skemmtileg tilvilj-
un, að hann er kvæntur frænku konu
minnar.
—   Ákaflega gáfaður maður,
sagöi Pliníus. — Enda þótt viö séum
ekki sammála í stjórnmálum, virði ég
hann mjðg mikils. En eins og ég sagöi
víst áöur eru þaö hvorki hænsnin
eöa þessi raunar ómerkilegi atburöur
meö grammófóninn sem ég er kominn
vegna^ Ég kem sem kennari sonar
yðar. Ég get ekki sagt, að ég sé
ánægður meö frammistöðu hans í
latínutímunum. Ef satt skai segja, veröi
ekki bráðar breytingar á, er ég
alvarlega hræddur um hvernig það
kemur til meö að ganga við stúdents-
prófið hjá honum.
Andlit Knudsens kennara varö
skyndilega alvarlegt.
—   Ég hafði haft það á tilfinning-
unni, aö honum gengi bara vel, sagöi
hann.
—   Ég hafði það einnig á tilfinn-
ingunni, sagöi Pliníus og strauk sér
um hökuna. En þér eruö nú sjálfur
málfræðingur og vitið sjálfur hve
auðveldlega nemandi getur lent út á
röngum brautum. Því verður ekki
neitað aö sonur yöar er kominn út á
villigötur.
—   Þaö þykir mér leitt aö heyra,
®
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16