Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						varir fyrr viö, en þeir kendu hita svá
mikinn, at þeim var eigi [ván braut-
kvámu. Þá sneruz þeir til iöranar fyrir
[glæp sinn ok báöu [frú sanctam
Mariam sér miskunnar ok fyrgefningar.
En þat brióst, er miskunnar brunninn ól,
þá má alldri þorna af miskunn. Ok þat
reyndu þessir þrír riddarar, at en sæla
dróttning sá iöran þeira ok leysti þá or
eldz háska. Ok vóru þeir þá nakkvat
sakaöir. Ok eptir þat er þeir vóru heilir,
þá fóru þeir til byskups ok tóku skriptir
af honum, ok var þeim þat skriptat, at
vápn þau, er þeir höföu haft til at drepa
klerk þennan með, þá vóru slegin af
iárn ok negld á þá, ok skylldu þau á
þeim vera, þar til er þau sprytti siálf af.
Ok eptir þetta þá, fóru þeir menn víöa
[um heim til heilagra staöa. Ok sagöi sá,
er Maríu iartegnir hefir dictat, at hann
fann einn af þessum riddarum ok sá
síöu hans, ok var þá holldit hlaupit upp
yfir iárnit ok þrútit miök, ok sagöi hann
siálfr frá þessum atburö, ok lagði þat
viö, at honum var vitrar, at hann skylldi
fara til Laurentius, ok hann mundi þar
fá bót síns meins.
Nú er hér sýnt, at en sæla María lét
mikla hegning [fyrir koma viö sína
mótgerðarmenn, en þat sama þó leiddi
þá til hiálpsamligrar iöranar. En hvat sé
örvæna, at nökkurir menn undriz, fyrir
hveria sök en sæla María léti eigi þann
mann, er flýit haföi til kirkiu hennar,
undan lífláti komaz. En slíkri þarflausu
hugsan þá svarar svá einn vitr maör:
Guös dómar eru leyndir, ok skal þá eigi
meö ofdirfö rannsaka. En þat má
hverjum manni ifalaust vera, at engi
leitar sá skióls til guös móöur at eigi
muni hjálp af hlióta. En þat er lesit um
heilaga menn, at þeir leysa giarnara
sálur or háska en líkami, fyrir því at eigi
er líkami meira verör hiá önd, en
stundligr lutr hiá eilífum. En sú hin dýra
dróttning, er allt þiggr af sínum syni, þat
er hon biör, þá skulu menn því trúa, at
hon muni þat lífit hafa þegit þessum
manni, er engi deyr ífrá ok biöium vér,
at þat hit sama þiggi hin sæla María
[oss af guoi, sem hon sér at betr gegnir.
tökusjónleikinn sjálfan í íslendínga-
bók, einsog saminn undir áhrifum af
grískri gullöld, ásamt meö sígildri
ræðu Þorgeirs Ljósvetníngagoða ann-
arsvegar, sem síðar gekk aftur í Einari
Þveræíng; en hinsvegar níökviðlíngn-
um um Freyu; aö ógleymdu leiksviðinu
sjálfu, Þíngvöllum við Öxará, sem er
einsog útvaliö af þeim guöi sjálfum
sem þarna er byrjaö að tigna. Og samt
er Ari að sínu leyti eins vondur
rithöfundur og tilamunda guöspjalla-
maöurinn Markús sem þó eftilvill
meiren nokkur annar stendur í ábyrgö
fyrir kristindóminum; kanski slíkir
menn einir skrifi þær bækur sem máli
skifta.
Frá norðmönnum hefur „árið 1000"
varla borist okkur í þessu falli. Norö-
menn uröu leingi aö búa án viöhlítandi
tímatals í sögu sinni fornri, og búa
enn. Meginland Evrópu, var svotil
hinumegin við bæarlækinn hjá þeim,
en lauk ekki upp fyrir þeim eins greiðri
leið að suðlægum mentabrunnum
Evrópu og sjóleiðin okkur íslendíng-
um. Lært tímatal náði seinna fram til
þeirra en okkar; auk þess sem sjóræn-
íngjar virðast hafa kristnað Noreg. Um
seinan feingu þeir léö ártalið 870 sem
íslensk sagnfræði lýsti landnámsár
íslands; sú lántaka geröi þó lítið annað
en rugla bæöi ættfræöi og atburöarás
ísögu norðmanna svo aldrei hefur tam
verið hægt, sem fyr segir, aö finna
Haraidi hárfagra öruggan staö í tíma.
Fyrir bragðiö hángir mart í lausu lofti
hjá þeim góðu frændum vorum, tila-
munda Hafursfjarðarorusta sem virð-
ist standa enn.
MatthíasJohannessen
ítíðinni
SVOFELLD ANNARLEG ORÐ
(OrtáVarðbergsfundiumöiyggismölundirrœðu
ÓlafsJöhannessonar)
Hvar hafa dagar lífs þíns lit sínum glatað
spyr lífsþreytt skáld og vefur íörlög sín
þá hikandi gleöi og allt sem er blóöi ataö
íósköpum þess sem ræður hvort sólin skín.
Þau mistök eru svo mögnuð að enginn skilur
svo margslunginn þátt í sköpunarverki hans
sem byggir upp heim sinn en brýtur svo niöur og mylur
öll beztu fyrirheitin ídraumi hvers manns.
Og að þvíkemur að allt hefur lit sínum glatað
og ekkert er meira virði en flugnasuð.
Og það sem við elskuðum heitast er forsmáð og hatað
og hann sem var djöfullinn sjálfur er nú orðinnguð.
Við höldum samt öll þvístriki sem lífiö lagði
svo látlaust og óþyrmilega á vora þjóð
og hlustum ei lengur á það sem Þorgeir vor sagði
við þá sem kölluðu á dauðann og meira blóö.
En hvað getur verið okkur sem eftir lifum
við ekkert stolt, en þó minni og falskari von
til einhvers frama, þótt margt sem viö skröfum og skrifum
sé skammarlegt hismi um Olaf vorn Jóhannesson.
En þar hafa dagar lífs vors lit sínum glatað
þvílaun þessa heims er frægö sem er upside down,
menn gleyma jafnvel hvern þeir hafa þindarlaust hatað
og það er ísjálfu sér einnig vor stoltasta smán.
KONURMEÐKÖLLUN
Vér skiljum ei hvernig þjóð vor hún fer að því
að þjást svona lítið með hetjum vors steinrunna kerfis
og samt er vor auma samvizka þung eins og blý
og svikult hlutleysið trúlega dálítið pervis.
Hvítökum vér ekki hvunndagshetjurnar þær
sem halla sér einatt að flekklausu mannorði okkar
á orðinu og reynum helzt ekki að troða um tær
þeirri trú aö kvenfólk sé annað en misfeitir skrokkar.
En þær sem eiga eftir að sofa hjá
þegar aðrir hafa dagsverki sínu lokið
þær orna sér við þá ofur mannlegu þrá
að eiga þess von að þeim sé um frjálst höfuð strokið.
Vor hjörtu þau slá meö hetjum þessarar skekkju
og heitust af öllu munu þau krókódílstár
sem felld eru vegna einstæðrar móður og ekkju
sem ætlar að græða sín djúpu og blæöandi sár.
En þarna fór ég víst óvart út fyrir þann
vorn óvissa hátt sem Ijóðið skyldi þó rekja
og jafn auðvelt mun vera að kalla konu ekki mann
eða kúska undir lögmáliö þaö sem vér ætlum að hrekja
ÍOO.ÁRTÍÐ
JÖNS FORSETA
(Ættjarðarljöð)
Eigi víkja. Það var þó
snöggtum verra fyrr á árum,
gömul kona næstum dó.
Næstum því, af naglasárum.
Langt er síðan þú varst þar
sem þreyttur maður gekk á fund
við gamla konu góða stund.
800 ÁRA
AFMÆLI
SN0RRA79
Út vil ek og einnig þú
þótt allt sé að hrynja íkringum oss.
Þeir hjuggu þig og minning þín
er fest aö lokum á fálkakross.
Eigi skal höggva, sagðir þú
síðan eru átta aldir
og enn lifa nokkuð glatt meö oss
gióöir sem þú faldir.
Hvað merkir þetta nú annars,
að eigi skuli höggva?
Spor þín slóð í banagrösum
sem morgunsárin döggva.
ANDÓFSMAÐUR
Enginn maður er eyland, herrar mínir
sagði erlent skáld, að nafni Mr. John
(löngu grafinn liggur skáldið Donne
sem leikfang þess er brýtur allt og týnir)
og Sakarov er sízt af öllu fjarri
siðmenning sem stendur okkur nærri
og kennir sig við Krist og megatonn.
Við heilsumst yfir höf án orðs og kynna
þó hetjan njóti ei lengur drauma sinna
íefnislegri atómveröld manns.
í raun er hver ein skepna eyðieyja
og einn mun sérhver dauöastríð sitt heyja
og enginn vinnur annar styrjöld hans.
J
©
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24