Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						SLITRUR
AF
BORG
Þegar flogið er yfir Reykjavík,
blasir sú staöreynd harla vel við aö
byggðin er ótrúlega gisin, þetta eru
aðeins skæklar og slitrur af borg,
smáhverfi út um hvippinn og
hvappinn en óbyggðar víðáttur um
allar trissur. Hér nægir aö benda á
flugvallarsvæöiö         Vatnsmýrina,
Öskjuhlíðarsvæðið, vesturhluta
Fossvogsdalsins,          Kringlumýri,
Sogamýri, Laugardal, galeyðurnar
meðfram Suöurlandsbraut og Sig-
túni, Laugarnesið, Elliðaárdalinn og
Mjóddina. Á þessum svæðum
mætti ugglaust koma fyrir mörgum
Breiðholtum, en þess í stað eru
viðraðar áætlanir um ennþá meiri
útþenslu og hverfaslitring inn með
öllum sundum, allt til Blikastaða.
Virðist aó því stefnt, að Reykjavík
geti orðið jafn djöfullega erfið til
búsetu og stórborgir heimsins,
enda er hún víðlíka stór að flatar-
máli og sumar milljónaborgir.
Mætti til samanburðar nefna, að
Amsterdam, sem telur milljón íbúa,
kæmist eftir því sem mér sýnist
fyrir á helmingi Reykjavíkursvæðis-
ins. Þar eru enda engar umtals-
verðar vegalengdir til: flestir ferð-
ast um borgina á reiðhjólum eða
með almenningsvögnum.
Hin tilgangslausa staérð Reykja-
, vikur kostar of fjár, hvernig sem á
það er litið. Fólk verður alveg háð
bílum og á fjarlægari útskikunum
fer mjög í vöxt að hver fjölskylda
telji sig ekki geta komizt af með
minna en tvo bíla. Smávægilegar
útréttingar útheimta gífurlegan
akstur, tímaeyöslu og þvílík útlát
fyrir bensín, að miðlungs mánað-
arreikningur tveggja bíla fjölskyldu
getur hæglega hljóðaó uppá 140
þúsund á mánuöi, — og er þá
kannski orðinn einn stærsti út-
gjaldaliðurinn í búskapnum.
En það eraðeins ein hlið málsins.
Samgöngumannvirki, leiöslur og
lagnir í ný hverfi kosta of fjár; til
Bersvæði meðfram Suðurlandsbraut — vestur af Álfheimahverfi.
Þegar Reykjavík er skoðuð úr lofti, kemur í ljós, að allt er í skæklum og bersvæðum,
jafnvel þar sem á að heita að byggt sé.
dæmis hefur nýlega verið upplýst,
að skolpræsið eitt fyrir hugsanlega
byggð í Fífuhvammslandi í Kópa-
vogi, mundi kosta milljarð króna.
Einhver verður að borga þessi
ósköp; húsbyggjendur sjálfir eða
skattborgararnir. Svo reisum við
nýja skóla í stað þeirra eldri sem
standa tómir eöa hálftómir, verzl-
anir og palisanderklædd bankaúti-
bú.
Við höfum kennt bersvæðapóli-
tíkina við „græna byltingu" og sú
bylting byggðist á misskilningi og
aðalkostur hennar er sá, að hún
étur ekki börnin sín eins og sumar
aórar byltingar. Bersvæðin eru
að vísu græn yfir sumarmánuð-
ina, en hverjum kemur það að
gagni? Jafnvel á bersvæðum, þar
sem reynt hefur verið að hola niöur
trjáþlöntum eins og á Klambratúni,
sést yfirleitt ekki sála á ferli; ekki
einu sinni á sólbjörtum sumardög-
um. Þetta er einfaldlega alltof dýr
lúxus,   —  og þó í raun elnskis
manns lúxus, þegar það er ekki
notað. Þá stendur það eitt eftir að
hafa af því útgjöldin. Almennings-
garðar af þessu tagi verða aldrei
notaðir sem neinu nemur héðra og
vegur veðráttan ugglaust þyngst af
ástæöunum. Þýöingarlaust er að
bera þessi svæði saman við al-
menningsgarða í borgum heitari
landa og við höfum sáralítið við
hliðstæóu að gera af þeirri einföldu
ástæöu, aö rétt utan við borgina
eru margfalt unaðslegri reitir, Heið-
mörkin, Bláfjöllin og yfirleitt
Reykjanessvæðið.
Þá segir einhver: Það er bara
„hreyfanlegi hópurinn", sem nýtur
þess; bílfólkið. Hvar eiga hinir að
vera, þegar sólin skín; börn, gam-
almenni og lasburða fólk? Þvíer til
að svara að viö fjöldan allan af
húsum borgarinnar eru yndislegir
garðar, þar sem græna byltingin
heldur vonandi áfram og þar sem
ekkert er síðra að vera ígóou veðri
eri á bersvæðunum; að minnsta
kosti er ekki aö sjá að hinir bíllausu
notfæri sér bersvæðin. Lái þeim
hver sem vill.
Nú er það loksins komið á
umræðustig, að ef til vill væri betra
að tefja eitthvaó fyrir byggöaslitr-
ingi inn með öllum sundum og
byggja þess í stað á flugvallar-
svæðinu og í Vatnsmýrinni. Framá-
menn í flugi viröast eiga bágt með
að kyngja því, að völlurinn geti
þurft að víkja fyrir byggð og víst
hefur það sína kosti — ekki sízt
fyrir utanbæjarmenn — að geta
lent inni í miðri Reykjavík. Miklu
þyngra á metunum hlýtur þó að
teljast að geta komiö fyrir 20—40
þúsund manna byggð á svæðinu;
allt eftir byggingarmáta. Hafa arð-
semisreikningar sýnt og sannað
þjóðhagslega hagkvæmni þessa og
er nú mál að finna flugvellinum
nýjan stað, annaðhvort nyrzt á
Alftarfesi ellegar í Kapelluhrauni.
Ekki er stætt á að halda ber-
svæðastefnunni til streytu lengur;
forsendur hafá endanlega brostið
með margföldun sangöngukostn-
aðar. Mál er aö linni og mál er að
Reykjavík verði annaö en skæklar.
Einn skækillinn átti aö verða svo-
kallaður „miðbær" samkvæmt
löngu úreltu skipulagi, því þá þótti
mestu varða aö geta látið hinn
raunverulega miðbæ Reykjavíkur
deyja alveg. Varla á nokkur höfuð-
borg í víðri veröld eins dapurlegan
miðbæ. Samt hefur hann lagazt til
muna við breytinguna í Austur-
stræti og á Lækjartorgi. En ekki var
von til þess að gamla kvosin
dafnaði á meðan menn trúðu því
aó miðbæjarstarfseminni þyrfti um-
fram allt að dreifa út um allarjarðir.
Þétting byggðar er stórmál í
orkukreppunni og þýðir ekki að
. hlusta á úrtölur þeirra sem væla yfir
skertu útsýni. Það fylgir þvíað búa
í alvöru borg, að útsýnið er ekki
endilega uppá marga fiska. Auk
þess þarf aö hefja skipulagt land-
nám innan gömlu Reykjavíkur. Þar
virðast æði margar óbyggöar lóðir;
ónotaðir skikar og kofarusl, sem
ekkert minjagildi hefur og betur
væri á bak og burt. Án efa yrði
mjög eftirsótt að búa í nánd við
gamla miðbæinn, ef þar yrði byggt
til muna. Kannski yrði þá hægt að
manna gömlu skólana á nýjan leik
og bankarnir þyrftu ekki að byggja
nýpalisanderútibú, þvíþaö erhvort
sem er ekki nema faðmslengd á
milli þeirra neðantil við Laugaveg
og Bankastræti. Kannski yröi þá
fólk á ferli í miðbænum, — jafnvel
eftir klukkan sex, — og ungu
konurnar sem barnavögnum aka
yrðu ekki allar uppi í Breiðholti.
Margfalt fleiri gætu þá ef til vill
gengið úr og í vinnu, — ellegar
hjólað, og þá hægt að tefja eitt-
hvað fyrir þeirri þróun, að fjölskyld-
an þurfl yfirleitt tvo bíla. Þaó eitt
samsvarar kjarabót uppá tvær til
þrjár milljónir á ári og munar um
minna. Þá væri fólk ekki nauðbeygt
til að vinna önnur eins ósköp; það
gæti verið ögn meira með börnun-
umsínum og ef til vill veitt sérþann
munað að bregða sér saman uppí
Heiðmörk, þar sem græna byltingin
verður ástunduð í framtíðinni — á
réttum stað.
Gisli Sigurðsson
©
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24