Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						">s
**"*?
STEFÁN HÖRÐUR
GRÍMSSON
Að
farga
minningu
Sá sem kemur aftur
er aldrei sá sami
og fór
Sú sem heilsar
er aldrei sú sama
og kvaddi
Ævintýri
eru eldfim
bæði lífs og liðin
Sagnir um öskufall
við endurfundi
hefur margur sannreynt
Vegna
Stefáns
Harðar
í byrjun þessa árs kom út ný ljóðabók eftir Stefán Hörð
Grímsson og vakti það nú eins og áður verulega athygli þeg-
ar þetta fágaða skáld gefur út bók. Hann nefnir hana Tengsl
og hér í Lesbók birtist ljóð úr henni seint í janúar með góð-
fúslegu leyfi skáldsins. En Stefán Hörður setti tvö skilyrði
fyrir birtingu ljóðsins, bæði óvenjuleg. í fyrsta lagi mætti
ekki senda honum ritlaun fyrir birtinguna, því peningar væru
oftast til óþurftar. Hitt skilyrðið, sem kannski mátti fremur
líta á sem ósk, var það að undirritaður verkamaður í víngarði
Lesbókarinnar teiknaði eða málaði mynd við annað ljóð úr
bókinni og að það yrði birt síðar.
Nú hef ég reynt að verða við þessari ósk, en það geri ég
þó yfirleitt ekki þótt beðið sé um slíkt. Ég hef valið ljóð, sem
fjallar um sársaukafulla endurfundi, þegar ljóst, er að sá sem
heilsar er ekki sá samí og sá sem kvaddi. Stefán Hörður líkir
því við öskufall eftir eitthvað sem hefur brunnið. Ekki er
ætlunin að myndlýsa ljóðmál skáldsins, heldur finna öðruvísi
og umfram aJlt myndræna lausn til að túlka sömu kennd:
Eitthvað sem brotnar og gengur manneskjunni að hjarta.
GÍSLI SIGURÐSSON
ÚllR
L  A  T   K
I   S   T   U   N   N   I
PIKUSKRÆKUR
Eftir EGGERT ÓLAFSSON
Uppskrift Eiríks Laxdals
Formálsorð eftir Þorstein Antonsson
Handrit það sem eftirfar-
andi ljóð er sótt í er
tæpra tvö hundruð ára
gamalt, lítið (spönn á
langveginn og hálf á
þverveginn), allþykkt. í
því eru eingöngu ljóða-
upgskriftir, einkum rímur.
Á bókinni eru þrjár rithandir, sú fyrirferð-
armesta er jafnframt ljótust og lýkur bókinni
með nokkrum orðum rituðum sömu hendi
og má af þeim álykta um það klór sem á
bókinni or; eigandinn, Björn Magnússon,
gerir grein fyrir snoturi rithendi síðasta rit-
ara: „Þetta hefur monsignor Eiríkur Laxdal
skrifað með eigin hönd fyrir mig, Björn.
Látum svo vera og hjartans þakkir fyrir.
Hann var í tveimur skinnpeysum og... Því
er það svo vel skrífað." Birni var kalt og
svo var oftar er hann skrasetti ljóð annarra
manna í poesíbók sína. Þess vegna klórið.
Eiríkur hefur skráð fyrir hann í bókina
rímnaflokk eftir sjálfan sig, á þær síður,
sem þá voru eftir ónotaðar af bókinni, hefur
hann, lfklega til að hafa hroll úr þeim báð-
um, skrifað afmorsvísur, forvitnilegar. Sum
þeirra kvæða eru kunn, önnur ekki svo sem
það sem hér fer á eftir er sýnir væntanlega
kunnan mann f skemmtilega óvæntu ljósi.
Eiríkur ritar
Kvæðið Píkuskrækur eður samtal munks
og nunnu kveðið af vicelögmanni sáluga
Eggerti Ólafssyni með sinni fögru melodíu.
Formálinn
Munkur og nunna
mannlegar kunna
freistingar fá.
Ef að dænú til kæmi
enginnþá
þessu má
neita, þar er langt i frá.
Bæði karl og kona
kunna að láta svona.
Hér dæmið eitt
hafi það fyrír ekki neitt,
fæstir neistum ná.
Munkurinn
Ó min hjartans ástar baugabrú,
til þín, því að engin er sem þú,
hugtrú, hef ég gefið, heyrðu mig.
Viltu afmá þann sem elskar þig?
Viltu afmá þann sem elskar þig?
Nunnan
Þó ég nei kvæði við ókjassmálig
vil ég ei afmá þann sem clskar mig
samt þín mök, svifa drifa á heljarstig (?)
mín er sök ein ei nein þótt æsir þig,
mín er sök ein ei nein þótt æsir þig.
Munkurinn
Þekkjum vær, kvenna sinni kænlegast.
Hnekktu þær, oft það sem þeim er kærast
Þær brúka stór, brellin undanbrðgð og gums.
Þér cins fór, þú lést sem þér væri drumbs.
Þér eins fór, þú lést sem þér væri drumbs.
Nunnan
Þekki ég meir, ungra drengja eðlishátt,
okkar þeir, einatt reyna veikan mátt.
Iðjan sú, oft viðskiptist aflar vott
Fyrr en nú, vissi ég ei það var svo golt.
Fyrr en nú, vissi ég ei það var svo gott.
Hunknrinn
Hana þá, skemmstu leiðir skal fara.
Ég vil sjá, hvort það er þin alvara.
Nunnan
Skil ég þig, að þú niðist á mér frekt
Að fella mig, það er æði kallmannlegt.
Að fella mig, það er æði kaUmannlegt.
Munknrinn
Stattu við, má ég ekki, mér er annt,
dálítið, ég skal vita hvað þú kannt
ég vil sjá, hvort þér verður við mig bylt.
Nunnan
Hana þá, gerðu við mig hvað þú viit.
Hana þá, gerðu við mig hvað þú vilt
Munkurinn
Sértu fljót, það er ekki að æsa sig,
unga snót, ég þó teygi á þennan stig.
Undrar mig, ef ei leiðast lætur til.
Gimd kvenlig, gjörir þar á greinaskil.
Girnd kvenlig, gjörir þar á grninaskil.
Nunnan
Það er satt, lengur enginn leyni þvi,
með sinnið glatt, kallmannsok ég undir sný.
Mæh' ég um, hrund ef undir okið ber,
stúlkunum öðrum lfki eins og mér,
stúlkunum öðnun lfki eins og mér.
Munkurinn
Fyrir sann, slikar píkur geðjast oss.
Nunnan
Að bera mann, þykkir okkur þykir kross.
Því raunar, hold og blðð er hvert um sig.
Stúlkurnar, aðrar fiðrar eins og mig.
Stúlkumar, aðrar fiðrar eins og mig.
Ljóð þetta var birt með nokkrum orða-
mun í „Kvæðum Eggerts Ólafssonar". Bókin
var gefin út f Kaupmannahöfn 1832 og
sýnir Eggert í öðru ljósi en samtíminn hefur
varðveitt hann. Þann Eggert sem Eiríkur
þekkti.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16