Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Mynd: Daði Guöbjörnsson

Fljótandi

draumar

Dag einn gerðust þau

undur, að Morgunblaðið

birti eftir mig ljóð og

fannst mér sem

hamingjudísirnar hefðu

loksins ákveðið, að röðin

væri komin að mér.

Fullurafeldmóði

krafðist ég þess af

stúlkunni að hún færi

með mér á kaffihús og

það varð úr.

EftirGUÐBERG

AÐALSTEINSSON

Avísum stað stendur skrif-

að að sá einn gefí nokk-

uð sem gefi af sjálfum

sér. Alloft hef ég þegið

sjálfan mig af sjálfum

mér og í þeirri sælu

barnstrú að sælla sé að

gefa en þiggja hef ég

stöku sinnum reynt að gefa sjálfan mig.

Þessi saga er um slíka tilraun sem var gerð

í fúlustu alvöru en einhverju kann að skéika

að hægt sé að kalla hana dagsanna.

Ég var í einu af þeim húsum í borginni

þar sem hægt er að fá drauma keypta í

fljótandi formi, önnum kafinn við að halda

uppá þann stórviðburð í mannkynssögunni

að sléttur aldarfjórðungur var liðinn frá því

ég leit þennan heim fyrst augum.

Þetta kvöld hafði ég drukkið óspart'af

þeim guðaveigum sem fá lyft andanum

uppá hærra plan. Það var heiðvirður ásetn-

ingur minn að drekka mig pöddufullan og

var allt útlit fyrir að mér tækist það og

voru borð, stólar og silfurlitaðar súlur farn-

ar að flækjast fyrir fótum mínum sem

hundsuðu fullkomlega þetta apparat spm

kallað er heili.

Barþjónn með andlit sem líktist sítrónu

með rauða slaufu var að útbúa handa mér

vískíblöndu þegar ég fékk vitrun. Ekki ber

að skilja þetta svo að ég líti á sjálfan mig

sem heilagan mann, í þessa vitrun vantaði

alla gígjutóna, eldglæringar og furðusýnir.

Þarna í hálfmyrkum sal iðandi af sveittu

holdi í sparifötum mættu aldarfjórðungs-

gömul augu mín öðrum augum, augum sem

hafa fylgt mér eftir alla tíð síðan eins og

skugginn minn.

Þetta voru göldrótt augu því þau drógu

mig til sín þrátt fyrir útskeifa brauðfætur

gegnum þvögu sem við fyrstu sýn leit út

fyrir að vera óvinnandi öðrum en berserkjum

og fyrr en varði var ég kominn eins nálægt

þessum augum og var velsæmandi.

Eigandi galdraaugnanna var stúlka með

mjög ákveðinn en þó fallegan svip. Hár

hennar var Ijóst og liðað og virtist lifa nokk-

urnveginn sjálfstæðu lífi, hún var með há

kinnbein og nautnalegar varir og smávaxinn

og fingerðan líkama sem mig langaði sam-

stundis til að halda utanum. Ég ákvað að

gefa sjálfan mig.

— Ég ætla að drekka mig blindfullan í

kvöld, heyrði ég sjálfan mig segja.

Svona eftir á að hyggja sé ég að þessi

yfirlýsing um framtíðaráform mín gat haft

þau áhrif að kynni okkar yrðu ekki lengri,

en það fór á annan veg. Hún sagðist vinna

á bókasafni og mátti heyra á henni að hún

var mikill bókaunnandi. Bækur voru mér

satt best að segja ekki hjartfólgnar og því

erfiðara verður að skilja þá fullyrðingu sem

frá mér kom og ég mun skýra frá hér á

eftir. Ég hef það eitt mér til málsbótar að

ég var þá þegar yfir mig hrifinn af þessari

grannyöxnu stúlku.

—  Ég er skáld, sagði ég. Viltu dansa?

Hún brosti með göldróttu augunum sínum

og stóð upp. Ég elti hana út á dansgólfið

og tók að hreyfa mig í takt við tónlistina.

Ég vil taka það fram að ég hef engin próf-

skírteini í þeirri tegund fótmennta sem kall-

ast dans, því síður leyfi ég mér að kalla

mig náttúrutalent á því sviði. Annað slagið

fann ég að eitthvað mjúkt lenti undir fótum

mínum og stöku dansari rak upp sársauka-

vein en ég lokaði augunum fyrir slíkum

smáóhöppum og hélt ótrauður áfram á hinni

grýttu braut kúnstarinnar.

I miðri hringsveiflu með hælslætti undir

vinstri rasskinnina greip stúlkan í mig og

sagðist þvi miður verða að fara.

— Ég skulda þér dans, sagði hún og hvarf

inní iðandi mannhafíð.

Þannig atvikaðist það að ég átti inni

dans. Sjálfsagt undrar engan þótt ég hafi

frá þeirri stundu sótt heim þennan skemmti-

stað af stakri samviskusemi. Dyragæslu-

menn og barþjónar þekktu mig orðið með

nafni og þegar ég mætti á staðinn heilsuðu

þeir mér kumpánlega sem gömlum og trygg-

lyndum vini. Jafn örugglega og sólin rís 5

austri og sest í vestri birtist ég um hverja

helgi á vínrauðu og klístruðu nælonteppinu

leitandi að hinum göldróttu augum.

I hvert sinn sem við hittumst minnti ég

hana á skuldina en það var sama hversu

oft við dönsuðum, alltaf jókst skuldin. Það

var orðið að einu raunverulegu nautn lífs

míns að dansa við þessa stúlku, halda utan-

um hana, finna hár hennar strjúkast við

vanga minn og fylgja með augunum mjúk-

um hreyfingum hennar um dansgólfið.

Ekki man ég hvenær ég tók fyrst eftir

manninum með lífsþreytta andlitið, helst er

ég á því að ég hafi tekið eftir honum svona

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20