Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						smátt og smátt. Hann var alltaf til staðar.

Þetta var meðalmaður á hæð á sextugs-

aldri með djúpar skorur í andlitinu sem

líktust blýantsstrikum. Hann var með þunnt,

rauðleitt hár og undarlega litlaus augnhár,

augun djúpt sokkin inní höfuðið, varirnar

þunnar og teprulegar.

—  Þú ert að bíða, sagði hann við mig

eitt sinn uppúr þurru þar sem ég sat og var

að svipast um eftir stúlkunni. Sjálfur er ég

að bíða, bætti hann við og deplaði augunum

ákaft. Ég er búinn að bíða lengi.

—  Eftir hverju? spurði ég.

Hann hugsaði sig lengi um áður en hann

svaraði, horfði uppí loftið og togaði í undir-

hökuna sem slapti eins og á horaðri kú.

Loks leit hann á mig og sagði:

—  Engu.

Á vinnustaðnum þar sem ég vann við að

ryðverja hýja bíla fann ég að farið var að

líta mig hornauga. Þegar hlé gafst frá vinnu

dró ég uppúr vasa mínum litla bók og fór

að skrifa upp eitthvað sem ég hélt að gæti

allt eins verið ljóð. Nú var svo komið mínum

tilfinningamálum að ég vildi ekki heita lyga-

laupur og lét ég mig engu skipta þótt vinnu-

félagarnir skotruðu til mín augunum undur-

furðulegir á svipinn. Ástin getur gert

hvunndagsmenn að hetjum og þegar það

er haft í huga að ég átti jafnvel í erfiðleik-

um með að stafsetja nafnið mitt rétt verður

að líta á hverja setningu sem ég hripaði í

þessa bók sem hetjudáð.

Dagarnir liðu og urðu að mánuðum. Grát-

lega lítill árangur minn í þá átt að vinna

hug stúlkunnar varð til þess að mig fór að

dreyma hana á næturnar þar sem árangur-

inn var stórbrotinn, svo stórbrotinn að ég

mætti dag eftir dag of seint til vinnu sökum

þess að ég vildi treina drauminn aðeins leng-

ur.

Dag einn gerðust þau undur að Morgun-

blaðið birti eftir mig ljóð og fannst mér sem

hamingjudísirnar hefðu loksins ákveðið að

röðin væri komin að mér. Fullur af eldmðði

krafðist ég þess af stúlkunni að hún færi

með mér á kaffihús og það varð úr. Ég

hafði hugsað mér að blaða í Morgunblað-

inu, svona eins og af tilviljun og reka augun

fullkomlega óvart í ljóðið eftir sjálfan mig

og benda henni á það.

Þegar á hólminn var komið kom ég varla

upp orði. Hún hafði aldrei verið fallegri og

tilfinningar mínar til hennar helltust yfir

mig eins og flóðbylgja og ég fann og vissi

að andlit mitt var rautt af hita. Samveru-

stundin á kaffihúsinu leið hjá án þess að

ljóðið mitt næði að komast útúr saman-

brotnu blaðinu.

Næsta kvöld beið ég á skemmtistaðnum

eftir stúlkunni tilbúinn til þess að innheimta

hina óborganlegu skuld. Maðurinn með

hrukkótta andlitið og litlausu augnhárin sat

við sama borð og hann var allur á iði líkt

og eitthvað angraði hann stórkostlega.

—  Það dugar ekki að bíða lengur, sagði

hann og deplaði augunum ákaft. Katastróf-

an er ekki langt undan. Skjálftarnir, bætti

hann við þegar hann mætti skilningsvana

augum mínum. Það eru allir steinsofandi

yfir þessu. Jörðin á eftir að opna munninn

og gleypa þessa borg. Einu sinni var ég í

útlendri borg og hún hrundi meðan ég

skrapp í sturtu. Skjálftarnir eiga eftir að

koma, það er engin spurning. Nei, nú dugar

ekki að bíða lengur.

Hann stóð hvatlega upp og gékk hratt í

burtu, drifinn áfram af einhverri innri sýn.

Stúlkan með göldróttu augun kom ekki

þetta kvöld og heldur ekki það næsta. Mér

leið orðið eins og prinsinum í ævintýrinu

um Öskubusku og fannst sem tíminn hefði

numið staðar á miðnætti um alla framtíð.

Mánuðir liðu hjá. Ég sat í biðskýli í

gamla, slitna rykfrakkanum mínum og

gluggáði í Spámanninn eftir Kahlil Gibran

meðan ég beið eftir strætisvagni. Annað

slagið leit ég upp og virti fyrir mér bílana

sem þutu hjá sem leiftur: inní hverjum bíl

prívat heimur, prívat hugsanir. Skyndilega

sá ég bflana ekki lengur, augu mín störðu

yfir götuna og Spámaðurinn féll úr höndum

mínum niðrí rykið.

Hinumegin götunnar ýtti stúlkan með

galdraaugun á undan sér barnavagni. Við

hlið hennar gekk maðurinn með gamla and-

litið og litlausu augnhárin og hann steig

varlega til jarðar líkt og hann óttaðist að

jörðin gæti þá og þegar opnað munn sinn

og gleypt hann með húð og 'hári.

Höfundur er rithöfundur.

Ljóð vikunnar í Sjónvarpi 8. janúar

Gunnarshólmi

eftirJÓNAS HALLGRÍMSSON

Skein yfir landi sól á sumarvegi —

og silfurbláan Eyjafjallatind

gullrauðum loga glæsti seint á degi.

Við austur gnæfir sú hin mikla mynd

hátt yfir sveit og höfði björtu svalar

á himinblámans fagurtæru lind.

Beljandi foss við hamrabúann hjalar

á hengiflugi undir jökulrótum,

þar sem að gullið geyma Frosti og Fjalar.

En hinum megin föstum standa fótum

blásvörtum feldi búin Tindafjöll

og grænu belti gyrð á dalamótum.

Með hjálminn skyggnda, hvitrilíkan mjöll,

horfa þau yfir heiðarvötnin bláu,

sem falla niður fagran RangárvöII,

þar sem að una byggðar býlin smáu,

dreifðyfir blómguð tún og grænar grund-

ir.

Við norður rísa Heklu tindar háu.

Svell er á gnípu, eldur geisar undir.

I ógna djúpi, hörðum vafin dróma,

skelfing og dauði dvelja langar stundir.

En spegilskyggnd í háu lofti Ijðma

hrafntinnuþökin yfir svörtum sal.

Þaðan má líta sælan sveitarblóma,

því Markarfljót í fögrum skógardal

dunar á eyrum, breiða þekur bakka

fullgróin akur, fegurst engjaval

þaðan af breiðir hátt í hlíðar slakka

glitaða blæju, gróna blómum smám.

Klógulir ernir yfir veiði hlakka,

því fiskar vaka þar í öllum ám.

Blikar í laufi birkiþrasta sveimur,

og skógar glymja, skreyttir reynitrjám.

Þá er til ferðar fákum snúið tveimur

úr rausnargarði hæstum undir Hlíð,

þangað sem heyrist öldufalla eimur,

því hafgang þann ei hefta veður blíð,

sem voldug reisir Jtán á Eyjasandi,

þar sem hún heyir heimsins langa stríð.

Um trausta strengi liggur fyrir landi

borðfögur skeið með bundin segl við rá,

skínandi trjóna gín mót sjávar grandi.

Þar eiga tignir tveir að flyljast á

bræður a/ fögrum fósturjarðarströndum

og langa stund ei litið aftur fá,

fjarlægum ala aldur sinn í löndum,

útlagar verða vinar augum fjær,

svo hafa forlögfærtþeim dóm aðhöndum.

Nú er á brautu borin vigur skær

frá Hlíðarenda hám, því Gunnar ríður,

atgeirnum beitta búinn. Honum nær

dreyrrauðum hesti hleypir gumi fríður

og bláu saxi gyrður yfir grund, —

þar mátti kenna Kolskegg allur lýður.

Svo fara báðir bræður enn um stund,

skeiðfráir jóar hverfa fram að fijóti.

Kolskeggur starir út á Eyjasund,

en Gunnar horfir hlíðarbrekku móti.

Hræðist þá ekki frægðarhetjan góða

óvina fjöld, þó hörðum dauða hóti.

„Sá ég ei fyrr svo fagran jarðar gróða,

fénaður dreifir sér um græna haga,

við bleikan akur rósin blikar rjóða.

Hér vil ég una ævi minnar daga

aila, sem guð mér sendir. Farðu vel,

bróðir og vinur!" — Svo er Gunnars saga.

Því Gunnar vildi heldur bíða hel

en horfinn vera fósturjarðar ströndum.

Grimmlegir fjendur, flárri studdir vél,

fjötruðu góðan dreng í heljar böndum.

Hugljúfa samt ég sögu Gunnars tel,

þar sem ég undrast enn á kóldum söndum

lágan að sigra ógna bylgju ólma

algrænu skrauti prýddan Gunnarshólma.

Þar sem að áður akrar huldu völl,

ólgandi Þverá veltur yfir sanda.

Sólroðin líta enn hin öldnu fjöll

árstrauminn harða fögrum dali granda.

Flúinn er dvergur, dáin hamra tröll,

dauft er í sveitum, hnípin þjóð í vanda.

En lágum hlífir hulinn verndarkraftur

hólmanum, þar sem Gunnar sneri aftur.

Listaskáldið góða er óþarft að kynna fyrir landsmönnum og fá kvæði hafa orðið þeim eins hjart-

fólgin. Þess mun fjöldi íslendinga minnast við flutning Gunnarshólma, þegar þeir lærðu kvæðið

utanbókar í barnaskóla. Nú er gott að rifja upp, hvort það tollir enn í minni.

VILBORG

HALLDÓRSDÓTTIR

Líf

Svo undurhægt

upp úr portinu

læðist

um dimma gangana

konan

með farm sinn dýrmætan

barnið.

Alein

alein alein í fólksmergðinni

leiknum

og öfundin hnitar hringi

kringum hana

eins og slímug leðurblaka

blái fuglinn í brióstinu

titrar

hann er að kafna

ljósið í augunum að slökkna

í stað þess að leiftra

skærar verða að geislasverði

svo vanmáttug er hún orðin

lítil

lítil lítil

langar að öskra

deyja

til hvers að vera að þessu

fyrir hvern fyrír hvern

ekki fyrir hana lengur.

En hvað verður um bláa logann íbrjóst-

inu.

eða barnið?

Höfundurinn er leikkona.

TRYGGVIV. LÍNDAL

Hjáfé-

lagsráð-

gjafanum

Hann:

Ég heiti Jón Jónsson.

Ég er gangandi tímasprengja.

Eg er með félagslegan herðakistil.

Hún:

Eigum við að tala um það?

Sitjum, tölum,

slappaðu af.

Hver hefur sína rödd.

Mér h'kar glannalegur hattur þinn.

Mér fmnst ekkert hlægilegt

við handleggsstúfinn þinn.

Hann:

Ég fór í víking

og ég kom aldrei heim.

Eg er afskræmdur

einsog flött byssukúla

sem enginn vill bræða upp.

Hún:

Langar þig að ræða um það?

Öll höfum við frumþarfir

fyrír ást, virðingu, öryggi.

Hann:

Ég hef spilað á trompet

og beðið eftir englunum.

Eg er að rifna að innan.

Hún:

Sestu niður og segðu mér frá því.

ÖII höfum við týnt svo miklu.

Höfundur er þjóðfélagsfræðingur.

PALMI EYJOLFSSON

í Fjalla-

sandi

Daglangt og náttlangt brimið byltist

við land

hver bára með sog og dulúð hinn fram-

andi kraftur,

en Ijósgrá froðan sleikir hinn svarta

sand

og selirnir lyfta upp hausnum og stinga

sér aftur.

Með kvíða í augum, jafnt um fjöru og

flóð

þeir forðast manninn, — 6 vara þig

saklausi kópur,

en utan við brimið er bátur á fiskislóð

á breiðum vængjum sveimandi fugla-

hðpur.

Hér týndust mannslíf, sorgin á bæjum

var sár

og seint komu vorin, með undrin og

kvak í runni, .

með sólstafi í fjallið, — en brimgnýrinn

aldir og ár

undirspil dagsins, samgróið tilverunni.

Og fjaran er hluti þess lands, sem Guð

okkur gaf

menn glímdu við brimið ogýttu skipum

frá landi.

En suður í löndum er ylvolgt hið opna

haf

og afkomendurnir brúnir á hvítum

sandi.

GuIIbrydduð hafsbrún, vorbjört í vest-

urátt

það er værð yfir byggð, er rauðu

logarnir deyja.

Svo fellur að aftur og fuglarnir garga

hátt

er fiskibáturinn leggur afstað til Eyja.

Höfundur býr á Hvolsvelli.

LESBÓK MORGUNBLAÐSINS    7. JANÚAR 1989    9

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20