Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						E.....----------F
i@i@@sææio]sa
Útgefandi: Hf. Árvakur, Reykjavík.
Framkvstj.: Haraldur Sveinsson. Ritstjór-
ar: Matthías Johannessen, Styrmir Gunn-
arsson. Ritstjórnarfulltr.: Gísli Sigurðs-
son. Ritstjórn: Aðalstræti 6. Sími 691100.
Forsíðan
er af myndverki listakonunnar Yoko Ono, sem
nú stendur yfir í Vestursal Kjarvalsstaða og
endar 2. júní. Þetta er konseptlist, eða hugmynda-
list, sem listakonan hefur lagt stund á í 30 ár.
Það var SÚM-hópurinn sem fyrst kynnti Islend-
ingum þessa stefnu um og uppúr 1970. Eftir
1980 virtist hún á hverfanda hveli, en hefur
verið að sækja í sig veðrið aftur uppá síðkastið.
Oft er unnið með skrifaða texta og það gerir
Yoko Ono einnig. Það sem prentað er á fors-
íðuna eru „Helmingar", samstilling hluta, sem
sagaðir hafa verið í tvennt.
borgarstígur
er reykvíksk söguslóð og Guðjón Friðriksson,
sagnfræðingur, heldur áfram að rifja upp sitt-
hvað um húsin þar og fólkið, sem í þeim bjó, t.d
merkishjónin Margréti Sveinsdóttur og Hjört
Jónsson, sem bjuggu í dálitlum steinbæ, Reyni-
mel, ásamt stórum barnahópi.
er ein af perlum íslenzkra fornsagna
og menn halda áfram að undrast
örlögþeirraKjartans ogBolla, svo
og giftuleysi Guðrúnar Ósvífursdótt-
ur. Þegar farið er um Dalasýslu,
minna bæjanöf n eins og Höskulds-
staðir og Sælingdalstunga á þetta
fólk, sem heldur áfram að lifa með
þjóðinni. Um það skrifar Benedikt
Benediktsson.
arnir
mega nú mála næstum eins og þeim
sýnist, en fátt merkilegt þykir fæðast
í myndlist austur þar og ber þeim
mun meira á stælingum á Vestur-
landalist.
GRIMUR THOMSEN
Þorbjörn
kólka
Á áttæríngi einn hann reri,
ávallt sat á dýpstu miðum,
seggur hafði ei segl á knerí,
seigum treysti hann axlaliðum;
enginn fleytu ýtti úr sandi,
ef að Þorbjörn sat í landi.
Vissu þeir, að veðurglöggur
var hann eins og gamall skarfur,
hjálparþurfum hjálparsnöggur,
í hættum kaldur bæði og djarfur;
forustu garpsins fylgdu allir,
en - fiesíirreru skemmra en kallinn.
Spölur er út að Sporðagrunni,
Spákonufell til hálfs þar vatnar,
og hverfur sveit í svalar unnir,
sækja færri þangað skatnar.
Einn þar færi um gildar greipar
í góðu veðrí Þorbjörn keipar.
Sér hann upp að sorta dregur
suður yfir Kaldbakstindi,
hankar uppi, heim er vegur
helzt til langur móti vindi;
tekur Þorbjörn þá til ára,
þykknar loft og ýfist bára.
Á Olnbogamiðerinn hann kemur,
ofsarok af landsynningi
sópar loft og sjóinn lemur
saman og upp í skafla-bingi;
ein þar hrökklast ferðlaus ferja,
fyrðar uppgefnir að berja.
Tók hann skipið í togi á ettir,
tveimur árum hlýddu bæði,
fótinn annan fram hann réttir,
fleyin óðu á bægslum græði;
bólgnar skafl til beggja handa,
bognir menn í austri standa.
Annað skip með ýta þjáða
upp hann tók á Bjargamiði,
fram þá rétti hann fætur báða,
flutu þrjú með sama sniði.
ÖIl þau lentu heil á hófi,
en — heldursár varÞorbjörns lófi.
Margar fórust fískisnekkjur
fyrír Skaga sama daginn,
margar konur urðu ekkjur,
yndi og stoðþær misstu ísæinn.
En —þar var eigi Þorbjörn nærrí,
þær hefðu annars veríð færrí.
Grímur Thomsen, f. 1820, d. 1896, fæddist á Bessastöðum 09 varð stúdent
þaðan 1837. Meistarapróf í samtímabókmenntum tók hann frá Hafnarháskóla
1845 og doktorsgráðu hlaut hann 1854. Hann starfaði um tima f dönsku utanrík-
isþjónustunni, en gerðist bóndi á Bessastöðum eftir 1867 og um tíma átti hann
sæti á Alþingi.
N
B
yju fötin frambjóðan-
dans taka iðulega
miklum stakkaskipt-
um á einni nóttu - og
breytast í gamlan
valdsmannsbúning
þess sem náð hefur
kosningu. Fyrir slíkri
breytingu er nánast söguleg hefð og á ekki
að koma nokkrum manni á óvart. Samt sem
áður finnst mér svolítið gaman að fylgjast
með þeim hamskiptum sem ýmsir frambjóð-
endur taka eftir að þeim hefur verið tryggð
atvinna af stjórnmálum næstu fjögur árin
eftir kosningar. Þeir sem ekki ná að tryggja
sér öruggt sæti hverfa af sjónarsviðinu eins
og dögg fyrir sólu og oftast minnast þeirra
fáir fyrr en þeir skjóta upp kollinum á fram-
boðslistum fyrir næstu kosningar og reyna
enn á ný að klifra upp valdastiga stjórnmál-
anna.
Frambjóðandinn á framboðsgallanum í
kosningabaráttunni síðustu vikurnar fyrir
kosningar er hinn alþýðlegi föðurlands- og
mannvinur, sem af einskærum náungakær-
leik vill hvers manns vanda leysa, til sjávar
sem sveita og að sjálfsögðu einnig í öllum
þéttbýliskjörnum okkar strjálbýla lands.
Frambjóðandinn talar ekki eins og sá sem
valdið hefur, enda er hann aðeins að bjóða
sig fram til þess að ná langþráðum völdum
og áhrifum, eða að fá endurnýjað umboð
kjósandans til þess að halda um valdataum-
inn í eins og fjögur ár enn. Frambjóðandinn
verður því að vera landsföðurlegur, ábyrg-
ur, málefnalegur, stefnufastur, skondinn og
skemmtilegur þegar það á við. Hann leggur
sig líka í líma við að vera vinsamlegur við
Að skipta um ham
fjölmiðlafólkið, sem er að frambjóðandans
mati með þarfari þjóðfélagsþegnum síðustu
vikurnar fyrir kosningar. Frambjóðandinn
er jafnan reiðubúinn til viðtals, að nóttu sem
degi, hvort sem er fyrir dagblöð, tímarit,
sjónvarp eða útvarp. Hann er reiðubúinn til
þess að leggja á sig nánast hvað sem er,
til þess að þjóðin velkist nú ekki í nokkrum
vafa um hvers hún fer á mis, ef hún velur
ekki einmitt hann á valdastól. Hann gerir
sér jafnvel grein fyrir því að hann einn býr
yfir lífssannleik sem engum öðrum er kunn-
ugt um, og því gerir hann það af hreinni
þjónustulund við þjóðina að hafa samband
við fjölmiðil eða fjölmiðla, og hvíslar því
svona eins og af tilviljun að hann/hún muni
á þessum stað og þessari stundu vilja deila
sínum lífsins sannleik með þjóðinni og upp-
sker að minnsta kosti þakklæti fyrir kurteis-
is sakir frá fjölmiðlungnum.
Þá er komið að merkum tímamótum í lífi
frambjóðendanna, kjósendanna og fjölmiðl-
anna - sjálfum kjördegi. Ollum fagurgala
er lokið, áróðurinn hættur, formannaslagn-
um í sjónvarpinu einnig, sem þjóðin hafði
beðið eftir eins og knattspyrnuáhugaþjóð
bíður með óþreyju eftir úrslitaleiknum í fót-
boltanum. Nú er ekkert eftir nema njóta
þess augnabliks, þegar að því kemur að
einstaklingurinn trúir því, eitt andartak, að
hann, með sínu eigin X-i geti haft áhrif.
En hvað svo? Hversu lengi varir sú tilfinn-
ing? Örskamma stund hjá flestum, en
kannski lengur hjá þeim sem nokkrum
klukkustundum síðar komast í sigurvímu
við það að heyra að „þeirra flokkur" fór
með sigur af hólmi. Auðvitað er það líka
túlkunaratriði hver vann, og eðli málsins
samkvæmt reyna flestir að túlka niðurstöð-
ur sér í hag, því sigur er ávallt sætari en
ósigur. Og svo getur viss léttir verið í því
fólginn að geta hugsað: „Úff, éggerði rétt!"
Það er einmitt að loknum þessum tíma-
mótadegi, kjördeginum, sem ákveðinn fjöldi
frambjóðenda, einkum þeirra sem ekki
fengu hraksmánarlega útreið og þurrkuðust
út, skiptir um galla. Sviptir sér úr frambjóð-
andagallanum og klæðist á nýjan leik valds-
mannsgallanum, sem um nokkurra vikna
skeið hefur verið falinn niðri í kistu. En
„nota bene", honum var aldrei fleygt, aðeins
settur til hliðar um stundarsakir, á meðan
reynt var að endurnýja valdaumboðið í nafni
okkar dýrmætasta orðs, Iýðræðis.
Nú eru valdsmennirnir aftur komnir í
uppáhaldsklæðnað sinn, enda fjögur ár í það
að þeir þurfi á nýjan leik að villa um fyrir
kjósendum. Þeir þurfa nú að fá frið til þess
að reka kompaníið ísland hf. og til að svo
megi verða, þurfa þeir að fá frið til þess
að semja leikreglur hlutafélagsins og ákveða
hversu margir og hversu stórir hluthafarnir
verða. Þá horfir dæmið náttúrlega öðru vísi
við, og engin þörf er á að sinna skyldu, sem
margur stjórnmálamaðurinn man einungis
eftir í eins og fjórar vikur á fjögurra ára
fresti - upplýsingaskyldu. Nú er valdsmað-
urinn ekki reiðubúinn til þess að ræða hvað
sem er við fjölmiðlana lengur, ekki nema í
styttingi, skætingi, útúrsnúningi og af hroka
- hroka þess sem valdið hefur. Nú hentar
það ekki lengur valdsmanninum að tjá sig
um hitt eða þetta, upplýsa hitt eða þetta,
vera við og þar fram eftir götum. Valdsmað-
urinn hefur fengið umboð sem gildir í fjög-
ur ár, og minnugur þess að skammtíma-
minni er síður en svo einskorðað við
Steingrím Hermannsson getur hann haldið
út í kjörtímabilið, vitandi það að hann kemst
upp með það eftir tæp fjögur ár að svipta
sér úr valdsmannsgallanum og skella sér í
frambjóðandapússið í nokkrar vikur, án
þess að við á fjölmiðlunum æmtum eða
skræmtum. Hann veit líka að ef hann getur
dregið nógu girnilegar tertur upp úr kosn-
ingakofforti sínu að fjórum árum liðnum,
og veifað framan í okkur á fjölmiðlunum,
þá komum við hlaupandi, tökum myndir,
tökum viðtöl, skrifum fréttir og greinar.
Hvað er þá að óttast? Nákvæmlega ekki
neitt.
Falleg mynd? Nei, hún er ófögur, en sönn,
því miður er hún aiveg dagsönn. Ekki eru
allir valdsmennirnir á þessari ófögru mynd,
sem betur fer! Sumir breytast ekki við það
að öðlast völd og áhrif, aðrir eru nýir og
ferskir í stjórn landsmálanna og hafa enn
ekki tamið sér nýja hlutverkið. Kannski
breytast þeir aldrei, en það er nú fremur
sagt af óskhyggju en raunsæi.
AGNES BRAGADÓTTIR
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS     11. MAÍ 1991
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16