TÝmarit.is   | TÝmarit.is |
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbˇk Morgunbla­sins

and  
M T W T F S S
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
Click here for more information on 16. t÷lubla­ 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Main publication:

Morgunbla­i­


Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
Lesbˇk Morgunbla­sins

						[N

iT'fcTr

M'.'l

n ® s a a sí bj e s s ® m a a

Útgefandi: Hf. Árvakur, Reykjavík.

Framkvstj.: Haraldur Sveinsson. Ritstjór-

ar: Matthías Johannessen, Styrmir Gunn-

arsson. Ritstjórnarfulltr.: Gísli Sigurðs-

son. Ritstjórn: Aðalstræti 6. Sími 691100.

Steinsteypa

kemur fyrst fram sem byggingarefni á íslandi

1876, en upphaf steinsteypualdar má telja að sé

árið 1903, þegar nokkur steinsteypt stórhýsi rísa

í Reykjavík. Um sögu steinsteyptra húsa skrifar

Páll V. Bjarnason, arkitekt, og bendir á að jafn-

framt var steinsteypan notuð til að móta annað

tímabil nýklassíkur í byggingarlist hér á landi.

Súrssonar er til umfjöllunar og athugunar í grein

eftir Ársæl Friðriksson, kennara. Hann bendir

m.a.á að grái liturinn hafi sérstöku hlutverki að

gegna í sögunni. Sverðið Grásíða ert.d. undirrót

margrar ógæfu og Eyjólfur grái ber nafn með rentu.

Forsídan

í dag opnar Gunnar Örn listmálari sýningu á teikn-

ingum í listasalnum Portinu í Hafnarfirði og stend-

ur hún til 16. mai. Gunnar er einn fárra mynd-

listarmanna, sem flutzt hafa á brott úr höfuðstaðn-

um, en hann býr á Kambi í Holtum og hefur kom-

ið sér upp góðri vinnuaðstöðu þar. Teikningin á

forsíðunni verður á sýningunni og heitir Vorleikur.

¦ 1

Myndlistin

í heiminum hefur orðið fyrir verulegum áhrifum

af samdrætti í kaupmætti og efnahag - einnig hér

á íslandi. Verð á verkum íslenzku brautryðjend-

anna hefur fallið og úti í heimi fá dýrseldustu lista-

mennirnir ekki sama verð og áður. Um þetta skrif-

ar Bragi Ásgeirsson.

ttt—w *  m

KNUT HAMSUN

Sjóferð

Sigurður Sigurðsson frá Arnarholti þýddi.

Um næturstund

ég stefni út fjörð,

og allt er hljótt

á himni og jörð

og allt er huliðs-

húmi vafið.

Nú vaggar ferjan

sér fram á hafið,

á hafið út, fram til eyðiskerja.

Hvað er, sem berst

með bylgjusogum?

Er það ómur

a/ áratogum?

Nei, það er hjartað,

sem hóhó dynur,

og barmur lýftist

sem bylgjan stynur. -

Æ, veslings hjarta, sem aldrei þagnar!

Hér sat hún áður -

nú er hún farin

og ég ræ aleinn

um auðan marinn.

Nú syrtir yfir

og sólin þrýtur

og stjörnur hrapa -

minn hugur flýtur

nú áralaus fyrir öllum vindum.

Knut Hamsun, 1859-1952, var einn af fremstu rithöfundum Norð-

manna á síðasta áratugi 19. aldar og fyrriparti þessarar aldar. Hann

vakti fyrst athygli með skáldsögu sinni, Sulti, en féll í ónáð hjá þjóð

sinni, þegar hann stóð með Þjóðverjum eftir hernám þeirra á Noregi

1940.

R

B

B

Þótt ég sé innfæddur Vík-

ingur, ætla ég ekki að

gerast svo ósvífin að nota

dálksentimetrana hér í

Rabbinu til þess að reka

einhliða áróður fyrir fé-

lagið mitt Víking. En ég

má til með að fara nokkr-

um orðum um stelpurnar í meistaraflokki

kvenna í Handknattleiksdeild Víkings, því

þeirra frammistaða er prýðisgott innlegg í

umræðuna um framsókn og frammistöðu

kvenna í íslensku þjóðfélagi undanfarin ár.

Ég var ung að árum og ekki ýkja há í

lofti (er það reyndar ekki enn) þegar ég

öslaði í gegnum Sogamýrina niður að Há-

logalandi, til þess að fara á handboltaæfing-

ar í gamla, lúna bragganum. Þegar ungl-

ingsstelpur á þessum árum, (svona 1963 til

1967) voru að stíga sín fyrstu skref í þess-

ari keppnisíþrótt, þá voru þær ekki aldeilis

teknar alvarlega, þær fengu svona að vera

með, en engum fannst neitt til um það sem

þær voru að gera, og það var með naumind.-

um að úrslit fengjust birt í fjölmiðlum í

helstu mótum unglinganna, sérstaklega

stelpnanna. Það var ósjaldan sem við stelp-

urnar komum saman á æfíngum á þriðju-

dags- eða miðvikudagskvöldum og bárum

saman bækur okar um það sem hafði birst

í blöðum af „afrekum" okkar frá liðinni

helgi. Þá fórum við með stækkunargleri

yfir íþróttasíður Moggans og Vísis, en urð-

um oftar en ekki fyrir vonbrigðum - því

reglan var nánast sú að ekki birtist orð.

Eftir því sem árin liðu, vandist maður

þessu, „stúlknahandboltinn" og síðar

„kvennahandboltinn" var einfaldlega „svo

lélegur" að það var „ekki í frásögur fær-

andi", þótt einhver mót hefðu verið haldin,

einhverjir úrslitaleikir verið leiknir, og ein-

hverjir sigurvegarar gengið af hólmi, með

örari hjartslátt, sigurbros á vör og þá tilfinn-

ingu að fyrst þetta tókst nú, þá væri ekki

Áf ram stelpur!

útilokað að eitthvað annað og stærra gæti

tekist, svona í fyllingu tímans.

Þetta breyttist nú sem betur fer eitthvað

til batnaðar, mig minnir svona upp úr 1970,

þannig að í Vísi og Morgunblaðinu gátum

við sem vorum í kvennahandboltanum yfír-

leitt séð einhverja umfjöllun um mót helgar-

innar í mánudagsblaði Vísis og þriðjudags-

blaði Moggans, en áfram voru yngri flokk-

arnir afgangsstærð, og þá var algjörlega

undir hælinn lagt hvort nokkrar frásagnir

birtust af keppnum þeirra. Alltaf var karla-

flokkunum gert mun hærra undir höfði og

þótti bæði rétt og sjálfsagt. „Strákarnir

höfðu snerpuna" „stelpurnar ekki". Strák-

arnir höfðu yfir tækninni að ráða" „stelpurn-

ar ekki". „Strákarnir réðu yfir hraða og

krafti" „stelpurnar ekki". „Strákarnir löð-

uðu áhorfendur í Höllina (þá var Hálogaland

liðið undir lok), „stelpurnar ekki". Við vorum

á allan hátt annars flokks verur, sem stund-

uðu íþrótt sína, sjálfum sér til ánægju, en

áttu um leið að gera það á þann veg, að

þeir sem máli skiptu, strákarnir og karlarn-

ir, fengju að vera í friði og óáreittir af þess-

ari tilraunastarfsemi okkar.

Hvað varðaði fjárútgjöld íþróttahreyfing-

arinnar til kvennaboltans var hið sama uppi

á teningnum. Ef stelpurnar endilega vildu

þetta eða hitt; vera með í þessu mótinu eða

hinu. að nú ekki sé talað um að leggja land

undir fót og fara í keppnisferðalag, þá svo

sem máttu þær það, ef þær stóðu sig nógu

vel í fjáröfluninni, til þess að standa straum

af kostnaðinum. Það var því algengt að

íþróttastelpur tækju að sér sölu á einni vöru-

tegund eða annarri með því að ganga í

hús, semdu við mömmu um að baka köku

fyrir kökubasar (þær myndarlegri bökuðu

sjálfar, en ég komst aldrei í þeirra hóp),

seldu happdrættismiða eða söfnuðu áheitum

og svo mætti lengi telja.

Þetta átti ekki bara við um áhugaleysi

félagsliðanna á kvenpeningnum í íþróttinni;

það sama átti við um unglingalandslið og

kvennalandslið. Þær sem voru valdar til

þess að æfa og keppa með landsliðunum

þurftu svo sannarlega að leggja á sig

ómælda vinnu til þess að keppnisferðin sem

framundan var yrði að raunveruleika. Þetta

var gert, að mig minnir, með nokkuð glöðu

geði, og tilhlökkunin og spennan var sá

drifkraftur sem gerði það að verkum að fjár-

söfnun hér og vinna þar var ekkert mál.

En sömu sögu var ekki og er ekki að

segja um strákana, sem jafnan sluppu við

svo til allt svona „vesen" enda þurftu þeir

að æfa svo mikið, til þess að snerpan, kraft-

urinn, hraðinn, tæknin og allt dótaríið, sem

við stelpurnar réðum hvort eð er ekkert

við, yrði enn meiri.

Það er vegna þessarar forsögu, sem ég

gladdist svo innilega þegar meistaraflokkur

Víkings í kvennahandboltanum tryggði sér

nú fyrir skömmu íslandsmeistaratitilinn,

annað árið í röð. En sömu stelpur unnu titil-

inn í fyrsta sinn í sögu félagsins í fyrra,

við ómældan fögnuð kvenna sem karla í

félaginu. Raunar hygg ég að stelpurnar

hafi vart getað fært kynsystrum sínum sem

yngri eru betri gjöf og livatningu en ein-

mitt þennan titil, sem er sá eftirsóknarverð-

asti hér á landi, fyrir þær og þá sem stunda

handknattleik. Það að stelpumar afrekuðu

þetta, og það meira að segja tvö ár í röð,

hefur gert það að verkum að strákarnir og

karlarnir eru farnk að meta kvennahand-

boltann 'og telja hann eiga rétt á sér. Enda

hafa Víkingsstelpurnar sýnt það undanfarin

ár að þær búa yfír þessu öllu, sem karlpen-

ingurinn taldi sig þar til fyrir skömmu hafa*

einkarétt á. Þær ráða yfir snerpu, hraða,

tækni, fallegu samspili, flóknum leikfléttum,

hörðum gegnumbrotum, fallegum línusend-

ingum og snaggarlegum hraðupphlaupum.

Þær eru sem sagt búnar að ná svo góðu

valdi á íþróttinni, að meira að segja karlarn-

ir gætu leitað í smiðju til þeirra, sem er

hreint ekki svo lítið. Nú er öldin önnur hvað

varðar fjölmiðlaumfjöllun um kvennahand-

boltann: Það má meira að segja fjalla nokk-

uð ítarlega um hann í blöðum, útvarpi og

það sem meira er, í sjónvarpi!

Auðvitað hefur kvennaboltanum fleygt

fram á undanförnum árum og stelpurnar

eru orðnar mun snarpari, teknískari, liprari

og skemmtilegri leikmenn, en fyrir segjum

10 til 15 árum. Þess vegna meðal annars

hafa þær unnið sig upp í það að fá þá

umfjöllun sem þær eiga skilið.

Þótt ég hafi einskorðað mig við kvenna-

handbolta í þessu rabbi mínu, þá hygg ég

að heimfæra megi margt af því sem gerst

hefur í kvennaboltanum á íslandi undanfar-

in ár, yfir á annars konar þátttöku kvenna

í íslensku þjóðlífi, í atvinnulífinu, stjórnmál-

um, menningu og listum. Gata kvennanna

hefur ekki verið jafngreið og karlanna, því

það hefur þótt sjálfsagt og eðlilegt að þær

legðu meira á sig, enda hvernig ætti annað

að vera í samfélagi þar sem karlar hafa

verið við stjórnartauminn á öllum sviðum?

En þær hafa sótt fram og haslað sér völl,

um það er óþarft áð deila. Þannig að þótt

hægt miði, miðar þó örugglega í rétta átt.

Því finnst mér full ástæða til þess að hrópa:

Áfram stelpur!

AGNES bragadóttir

LESBÓK MORGUNBLAÐSINS     1.MAÍ1993     3

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
6-7
6-7
Page 8
Page 8
Page 9
Page 9
Page 10
Page 10
Page 11
Page 11
Page 12
Page 12