Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						OeflO «t af JLlþýauflolclav
1922
Miðvikudaginn 1.5. febrúar.
38   töiublað
*s £íf sjomannsins.
Hálfur annar tugur hraustra sjó-
manaa hcfir farist
Kátir og glaðir lögðu þeír frá
iandi árla morguns — og komu
aldrei til lands aftur. Bdsa þeirra
%víla í hinum mikla kirkjugafði
.sjótuannastéttarinnar ísleazku, á
msrarbotni úthafsins —hvíla rótt
laagt undir hinum æðandi og
íreiðandi öldum Atlantshafsins.
Hálíur snnar tugur er fallinn af
iiiöu hrausta sjöliði voru, sem
heyir daglegt og látlaust strið við
Ægi og herjar gull úr greipum
iians, okkur til hantía, sem í landi
sitjuut Hálfur annar tugur úr íyr
irvinnuiiði okkar fámecnu þjóðar
Var óhjákvæmilegt að við misfr
um alla þessa mennf Var þstð
óhjákvæmiiegt, að nú skuli sitja
eftír með söknuði ekkjur og mun
aðariaus börn, feður, mæður,íunn-
ustur og aðrir vinir og ættingjarf
Var það óhjákvæmilegt, að þjóðin
^þiði ,það stórtjón, sém leiðir af
því, að missa svosa mikið af því
dýrmætastá sem faún á, af vinnu-
aflinuf
Eg get ekki svarað þessum
spurnieguríi. En eg veit, að fyrir
óoógt eftirlit og iiian óverjandi
útbúaað báta og skipa f*ra mörg
faraust bein í sjóínn.
Látum þetta síðasta mannfall í
sjómannastétt vorri verða okkur
að kenningu, hvort sem það var
óhjákvæmiiegt eða ekki. Lltum
það verða til þcss, að við linumst
ekki á kröfunum, heldur krefjumst
látlaust þess, að eftirliíið með út-
bún&ði skipa vérði eins og það á
að vera. Krefjumst þess látlaust,
<þar til kröfurnar verða uppíyitar.
Og krefjumst að björgunarskip-
ið, sem Vestmannaeyingar útveg-
uðu sér með miklum dugnaði og
af mikilli sjálfsfórn, sé ekki Iátið
¦ifggja aðgerðalaust vegna mis
skildrar sparsemi þeirra, sem ráða
yfir fé landsins.
Gicymum ekki að það er hinn
statfandi lýður f landinu, og fyrst
og fremst sjómenttirair, "sem hafa
áhœttuna af útgerðarrekstrinum
Sjótnaðurinn hættir iðuglega íífinu
Hann héfir stritið og áhættuna,
en ekki arðinn Hann á þó að
minsta kosti heimtiagu á að þessi
áhætta sé gerð eins lítil og föng
eru á.                            •
Sjómannafélagi nr. p.
Bré| úr ^!pa/jSI!Dm.
Eftir Halldór frá Lsxoesi.
Eftir því sem blöðin að heiman
hérma, þá hafa þau tíðittdi orðið
nú á íslandi, sem alira hryggi
legust gátu hugssst, einmitt hið
sorglegasta, sem steéð ;gat, fchefir
átt iér stað meðal þjóðar vorrar.
Jafnvel inflúeuza hefði verið betri,
drepsóttin með alt sitt böl, banka-
hrun heíði verið bátíð, Tyrkjarán
jól, hjá þvf, sem nú hefir gefst;
þótt svo annar hvor íslendingur
fcefði fenglð trschom í augun, hefði
hollvættir íslanda mátt tjá Aiföð
ur þakkir fyrir það, ef sá kaleikur
hefði mftt víkja frá oss, sem vér
þegar höfum %ergt á.
Hugsum okkur þá ffarstæðu,
sem hefir ekki verið nær Islend
ingum þessarar aldar en vítið
sjáift, nú er hun gerð að veruleik;
— þessi lygi, sem oss tslending
um 20. aldar hefir þótt allra Ijót
ust, ftú er %ún gerð að þéim
sannleik, sem allra ljótastur rr,
og í fljótu bragði virðist öllurh
skáldsksp undarlegri: Islendingar
að berjast við sjálfa sigl
Og það hvorki druknir. sjóarar
né fuIHr sveitsmenn, ekki vitlaus
götulýður, heldur hinn bezt sið
mentaði flokkur þjóðar vorrar,
mennirnir, sem sitja við háborð
lifiins, mennirnir, sem eru bétri
en þessir tollheimtumenn, leiðtog
ar lýðsins, þeir sem skrifa blöð
og halda fyrirlestra, og verðandi
leiðtogar lýðsins, ungir uámsmenn,
þeir sem ráða skulu mehnihgu
hinnar   næstu   (slenzku framtíðar.
—  Þessir kunningjar þarna héima
í Reykjavík, þar sem hver þekkir
annan, þessir menn, sem mætast
á götunni hundrað sinnum á dag,
menn, sem allir eiga meira eða
minna saman áð sælda, hvflík firn,
að þeir einn-góðan véðurdág skuli
taka upp á því, 'að lemja hvör á
"óðrutn! — í sömu svipan bæði
hlægilegt og grátlegti
Er þetta þá sannleikurinn um
þá, en úrslitin orðitt þau, að þetta
úrval þjóðar vorrar, sem hefir safn-
ast í hóp á mölinni við Reýkjavík
sé  komið   þangáð   til að hatestf
—  Land vort, þjóð vor, er orðitt
þúsundfalt fátækari en nokkru sicni
fyr, utn álda skeið, því það er
komið á daginn, að ofan á alla
örbyrgðina, svo andlega sem vsr-
aldlega, þá á hún í sér falið nægi-
legt hatur til þess að berjast, til
þess að drepa, — já, ísland á
máske enn eiou sinni að eim hðll-
um örlögum það að þakka, að
ekki skyldu mannvig hafa átt sér
stáð í Reykjavik i nóvemberm.
Á þessum vandatfmum og ýmissra
þrauta, þegar ekki er nema um
eitt hagstætt ráð að kjósa, — að
allir standi samhuga gegn erfið-
leikunum, þá finna íslendingar hjá
sér hvöt ttl þess, að ganga f lið
með hinum tortimanda mætti í
sjálfum sér og berja sig niður. í
stað þess að taka það ráðið, sem
Iiggur nsest og optð fyrir, þá er
hið fjarstæðasta óráðið gripið,
eihmitt það er leitáð uppi, sem
ekki að eins sízt gæti hjálpað,
heldur allra frekast gæti eyðilagt.
Er þetta þá sannleikurinn um ís-
iendinga, að þeir kóróni fátækt
sfna með smánf
ó, voru þeir ekki fléiri en feg,
ungir menn, sem höfðu níestum
guðlégá trú á föðuriandinu, og
hugðu að sú tfð væri f vændum,
að það tæki að vaxa sig völdugt
og stóit. Og verðá þeir ekki fieiri
en eg ungif ménn, sem finst eihs;
og sér  hafi  aldrei verið meiri ó-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4