Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						55

Eftir KRISTIN R.

ÓLAFSSON

Kattarnef

Smásaga

telpufíflið! Það væri sko réttast að koma þessum

króga hennar fyrir kattarnef. Hann á ekki svo

glæsilega framtíð fyrir höndum hvort eð er með

móður sem hana ef maður getur þá kallað hana

Betu svo virðulegu nafni."

Margrét stendur hugsi við kaffivélina og

er að hella vatni í hana úr glærri glerkönnu,

brúnaþung og brjóstaþung, í bleikum slopp,

með ljóst hárið í axlarsíðum svefnflóka.

„Ég er búin að fá mig fullsadda af því

að þurfa alltaf að vera að hugsa um þennan

unga hennar fyrir hana, skipta á honum,

klæða hann úr og í, baða hann, reka uppí

hann snuðið þegar hann grenjar eða standa

í því á þriggja, fjögra tíma fresti að blanda

í pela handa honum og gefa honum í svang-

inn. Ég hef nú bara nóg með hana Mörtu

litlu mína. Og svo lætur Beta aldrei sjá sig

hérna heima nema rétt til þess að sofa úr

sér brennivínsvímuna eða dóprússið, eða hvað

það er nú sem hún gleypir ofaní sig með

þessum kærastaræfli sínum."

Vélin er farin að hitna, það heyrist orðið

lágt hviss í henni og kaffiilmur fyllir smám-

saman eldhúsið jafn mildilega og morgunskí-

man sem smýgur innum gluggann.

„Ég hefði nú bara hugsað mig um tvisvar

áður en ég fór að búa með honum Jóhann-

esi ef ég hefði vitað að ég yrði orðin heima-

þrælandi húsmóðir tuttuguogfimm ára með

tvö ungbörn uppá arminn og sautján ára

stelpufífl sem þykist vera að vinna í sjoppu

öll kvöld en kemur svo heim full eða dópuð

undir morgun við fyrsta hanagal að hrjóta

úr sér vímuna langt frammyfir hádegi. Og

meðan ungfrú Elísabet sefur á sínu græna

eyra einsog prinsessan á bauninni má vonda

fósturmóðirin hennar Mjallhvítar gjöra svo

vel að þrífa óþverrann af dvergnum hennar

og láta hann totta pela því að auðvitað er

6

Margrét tók að brugga

ráð til þess að koma þeim

mæðginum fyrir

kattarnef, eða réttara

sagt, hugur hennar fylltist

allskonar morðórum...

Mynd:BjarniRagnar.

jafnmikil horrengla og hún steingeld og þurr-

brjósta."

Margrét glottir yfir eigin fyndni um leið

og hún grípur báðum höndum undir stór

mjólkurþrungin brjóst sín og lyftir þeim örlít-

ið líktog hún vegi þau í lófum sér. Síðan

opnar hún skáp, tekur fram bolla og undir-

skál og leggur hvorttveggja við hliðina á

kaffivélinni.

„Nei, þetta gengur bara ekki lengur. Ég

verð að segja honum pabba hennar hvernig

hún hagar sér þegar hann er á sjónum; ná

úr honum í eitt skipti fyrir öil þessari fárán-

legu sektarkennd sem speglast í þessu dekri

og eftirlátssemi við dótturina svo að hann

þorir aldrei svo mikið sem að anda á stelpuna

en horfir bara bláum sauðaraugum á hana

og krakkagemlinginn; láta hann einusinni taka

almennilega í lurginn á henni, siða hana til,

koma vitinu fyrir hana. Þótt það sé ef til vill

vonlaust að eggja hann til neins í þeim efn-

um. Hann, þessi naglharði togarajaxl sem

stýrir stærðarinnar frystitogara, stjórnar

margra manna áhöfn styrkri hendi og rær

hvernig sem viðrar, missir allan móð og mynd-

ugleika þegar hann sér hana og gerir ekki

annað en sleikja sig uppvið hana; sér hrein-

lega ekki sólina fyrir henni, litla ljósinu hans

pabba síns, og króganum, afastráknum, svo

að Marta mín verður hálfgerð hornreka."

Margrét er að setja tvær fransbrauðsneiðar

í brauðristina þegar útidyrahurðinni heyrist

skellt. Eftir stutta stund birtist horuð ungl-

ingsstúlka í eldhúsgættinni:

-Hæ!

-Elísabet Jóhannesdóttir! Það er mikið að

þú lætur sjá þig! Ertu nú að koma frá þessum

kærastaræfli þínum? Þér væri nær að sofa

hjá krakkagemlingnum þínum og reyna að

hugsa einusinni um hann í staðinn fyrir að

vera að þvælast með þessum auðnuleysingja.

Elísabet lætur kaldar kveðjur Margrétar

sem vind um eyrun þjóta en opnar ísskápinn,

tekur   fram   mjólkurfernu,

sækir síðan skaftpott uppí

skáp framhjá fósturmóður-

inni,   hellir  mjóikuirsjatta  í

hann, setur hann á eldavél-

arhellu og kveikir undir.

-Eða ertu kannski að

reyna að verða tveggja barna

móðir? Nei, hvernig læt ég?

Þessi kærasti þinn hefur ekki

manndóm í sér til þess. Það

þurfti einhvern huldumann

úr Bænum, einhvern álf útúr

hól, til þess að barna þig um

verslunarmannahelgina í

fyrra.

Stúlkan sækir sér glas í

annan skáp, hellir volgri

mjólkinni úr pottinum í það,

slekkur með snöggri handar-

hreyfíngu á eldavélinni og

sest á koll við matarborðið.

Hún minnir á fugl á priki,

hokin, hvassnefjuð, niðurlút,

hugsi meðan hún fær sér

langan sopa af mjólkinni sem

skilur eftir örfínt garpa-

skegg á efrivörinni. Loks

rekur hún upp stór, brún

augu, ögn þámuð í syfjulegu

og langleitu andliti, tunglfölu

í ógreiddu svartnætti hársins

sem rammar það inn. Og

skyndilega blossar upp eldur

í þeim sem þurrkar burt

þámið einsog gufu af gleri.

Hún segir hvasst:

-Þér ferst nú að vera að

tala um barnanir. Lést þú

ekki pabba barna þig í ferða-

laginu sem þið fóruð þessa

sömu verslunarmannahelgi

og ég varð ófrísk? Og bara

til þess að ná í hann og þessi

rosalaun sem hann þénar á

sjónum því að ég er viss um

að hann hefði aldrei tekið í

mál að þú flyttist hingað inn

til okkar fyrir fullt og allt

nema af því að hann hefur

sómatilfmningu og kann

ekki við að vera að skilja

kasóléttar kerlingar eftir á

götunni. Og hvað ætli þig

muni um að hugsa aðeins

um hann Jóa litla minn meðan ég er í vinn-

unni? Þú þarft hvort sem er að sjá um hana

Mörtu þína. Hún er nú ekki nema þremur

dögum eldri en hann og jafnmikið fyrir henni

haft, ef ekki meira. Og þú hefur nú ekki svo

mikið annað að gera hérna heima, alein með-

an pabbi er í þessum löngu túrum sínum á

togaranum og ég úti að vinna.

Margréti svelgist á svörtu kaffinu við þessi

orð og skellir bollanum á undirskálina við

hlið kaffivélarinnar svo að svartur drykkurinn

slettist í allar áttir. Aftanvið hana gægjast

tvær ristaðar brauðsneiðar feimnislega uppúr

brauðristinni og bíða þess í heitri eftirvænt-

ingu að verða smurðar og etnar:

-Hef ekki svo mikið að gera? Það er nú

bara fullt starf, mín kæra, að sjá um fimm

manna fjölskyldu og þetta stóra hús.

-Stóra hús? Stóra hús? Þú sérð þá eftir því

núna að hafa bolað mömmu burt; að hafa

gabbað pabba uppá þig til þess að ná honum

frá henni. Ég skil sko ekkert í honum áð

hafa látið hana fara frá sér með yngri systur

mínar tvær. Og hvað fær hann í staðinn? Jú,

ókei, unga gellu, helmingi yngri en hann, ljós-

hærða með gráblá augu, kyssilegan munn,

stórar bobbingar, ekkert ólögulegt andlit og

tilbúna í tuskið, en ósköp eitthvað rassbreiða

og klossaða.

-Svona þegiðu, fíflið þitt! Ég skal svo sann-

arlega segja honum pabba þínum hvernig þú

hagar þér; næst þegar hann er í landi; láta

hann koma vitinu fyrir þig. Þótt það væri

kannski réttast að ég gripi til eigin ráða núna

strax og reyndi sjálf að troða einhverju viti í

þinn hænuhaus. Og kannski það lánaðist ef

ég tæki frá þér krógann, kæmi honum fyrir

kattarnef, bikkjan þín!

Síðustu orðin eru sögð skyndilegum haturs-

ofsa og undirstrikuð misheppnuðum kinn-

hesti. Höggið lendir á hönd og hnakka Elísa-

betar sem hefur snúið sér snöggt undan, bor-

ið hönd fyrir höfuð sér, hniprað sig saman

einsog lítill fugl sem bælir sig í roki og verst

því að vindhviða feyki honum burt.

Barnsgrátur kemur í veg fyrir frekari löðr-

unga og orðaskak. Margrét róast nokkuð, lík-

tog gráturinn snerti huldar móðurtaugar:

-Svona, Beta, greyið hugsaðu nú einusinni

um krakkann þinn. Það er kominn pelatími

fyrir hann. Skiptu nú á honum og komdu svo

með hann. Ég skal blanda í pela handa honum

á meðan.

Elísabet hverfur fram og minnir enn á fugl,

vængbrotinn fugl sem dregst burt. Margrét

hirðir óhreint glasið vélrænt af borðinu og

gengur að skáp við hlið eldhúsgluggans, opn-

ar hann og tekur fram pela. Síðan stendur

hún með glas og pela hvort í sinni hendi og

starir hugsi útum gluggann útí föla dagrenn-

inguna sem þreifar blíðum og vaxandi ágúst-

höndum á húsunum í þorpinu í eftirvæntingar-

fullri bið eftir morgunsól á gægjum.

Síðarmeir vissi Margrét ekki hvort það var

þá, þarna við gluggann með glasið og pelann

í höndunum, sem henni flaug fyrst í hug að

gera alvöru úr hótunum sínum: að losa sig

við krógann fyrir fullt og allt. „Og hví ekki

stelpufíflið líka?"

Fyrstu dagana var þetta aðeins óljós grun-

ur, myrkur falið í dimmum hugarfylgsnum,

skuggi í skúmaskotum sálarinnar; svartar

hugsanir sem smámsaman gægðust uppúr

djúpi dulvitundarinnar, skutu upp kollinum

og gáruðu yfirborð hugans. Hún reyndi í

fyrstu að færa þær strax í kaf aftur, kveða

þær niður, stugga þeim burt en þeim óx ás-

megin smátt og smátt eftir því sem sumrinu

þvarr móður, sóttu að henni aftur og aftur,

sí nærgöngfulli, læddust að henni óvarri þegar

hún átti sér einskis ills von, komu skyndilega

á sálargluggann, fylltu uppí hann, þessi kols-

vörtu óskepi, og störðu inn augnlausum tóft-

um. Og stundum urðu þessir draugar nánast

hlutkenndir, áþreifanlegir: stundum á kvöldin

þegar hún sat á náttkjólnum á kolli fyrir fram-

an spegilinn inní hjónaherbergi og greiddi sítt

hárið og virti fyrir sér aðlaðandi ásjónu sína,

fannst henni skyndilega gripið ísköldum hönd-

um um nakinn hálsinn og hert að svo að hún

tók andköf og sá kaldann svita og óttasvip

spretta fram á fölnuðu andliti sínu í speglin-

um. Og það brást ekki að sú litla ókyrrðist í

rúminu, kveinkaði sér örlítið fyrst einsog henni

væri illt, vældi einsog lítill hvolpur en brast

síðan í skerandi grát. Og móðirin stóð uppaf

kollinum, tók telpuna upp, settist á hjónarúm-

ið, brá hlíra af öxl sér, lyfti þungu brjósti

uppúr náttkjólnum og gaf henni að sjúga um

leið og hún sönglaði sefandi rómi:

-Svona prinsessan mín prúða, prinsessan

mín prúða! Vertu ekki hrædd, mamma er hjá

þér! Mamma er hjá þér!

Margrét var hætt að geta sofið á nóttinni.

Eftir því sem leið frammá haust og vetur,

eftir því sem daginn stytti, varð henni erfið-

ara um svefn. Það var einsog þessar aftur-

göngur hefðu sest að í húsinu um leið og

nóttin náði tökum á náttúruhni, smogið innum

gluggana með vetrarmykrinu, þröngvað sér

undir útidyrahurðina. Hún fékk það á tilfinn-

inguna að kjallarinn væri orðinn fullur af

svartmyrkri; svartmyrkri sem skriði upp stig-

L.ESBÓK MORGUNBLAÐSINS     23. SEPTEMBER 1995     9

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12