Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						JÓLABLAÐ   VÍSIS
Bagodalari
Bagodalari er lítil og þröng
gata, sem liggur frá Ayaz
Pasha niður bratta brekku að
Bosphorus. Hún er er svo brött
að neðst í götunni hefur þurft
aS byggja langati tröppugang. Á
veturna, þegar snjór cr og
hélka, vfrður að gæta fyllstu
varúðar tíl þess að komast leið-
ar sinnar át tveimur fótum.
Bagodalari er skritin og
skemmtilej gata í mínum aug-
um, hún er ms'ra að segja mjög
sérkenmleg. Húsin standa mis-
langt fram í götuna, á nokkrum
þe'.rra slúta svalirnar út yfir
miðja götu, og þau snúa sitt á
hvað, á stöku stað snýr portið út
að götunni. Sum húsin eru göm-
ui og hálfhrunin, önnur alveg ný
af hálínhi.
I augum Tyrkja er Bagodal-
ari aðeins ein af þessum venju-
legu hliðargötum á Ayaz Pasha,
þar sem ríkir útlendingar og fá-
tækir Tyrkir búa hlið við hlið.
Tyrkirnir búa í gömlu, skrítnu,
svörtu timburhúsunum með út-
skorna þakskegginu, útskornum
svölum og kopar- eða járnslegn-
um útidyrahurðum. Það er eng-
inn skorsteinn á þessum húsum
heldur mjótt reykrör alveg utan
á sumum, en á oðrum liggja rör-
in út um gluggana.
Sumar   kvennanna   koma   út
úr húsunum á daginn og setjast
á    dyraþrepin   með • krakkana,
kettina og  hundana.    Þær eru
kátar, ræðast við, hossa krökk-
unum og hlæja mi'kið og hátt.
Óft   eru   þær   reykjandi.    Þær
breiða víðu, svörtu fellingapils-
in  út  yfir  tröppurnar  og  losa i
bjæjumar  frá  andlitinu,   þegar
heitt er I veðri. Ef útlendingur ,
gengur um götuna kippa þær að ¦
sér pilsunum og bregða blæjun- |
um fyrir andlitið, einkum ef það ,
er  karlmaður.  Aðrar  voga  sér
aldrei   lengra   en   bak   við  for-
hengið að glugganum, þar sitja
þær heilu dagana, haJda í horn-
ið á forhenginu og horfa út um
litla rifu. Ef þær verða þess var-
ar að einhver tekur eftir þeim
draga þær alveg fyrir gluggann
og hverfa inn fyrir hengið.
Útlendingarnir búa í stóru,
nýju steinhúsunum, sem byrgja
fyrir útsýnið til Bpsphorus hjá
Tyrkjunum í timburhúsunum.
Eg bý í einu sliku húsi við
Bagodalari númer 8. Hinu meg-
in við götuna, beint á móti, er
]it:ð    tyrkneskt    bænahús,    eða
moska, með einum turni. Þar
býr Hodja með fjölskyldu sinni,
konu og fimm börnum. Þau hafa
eitt herbergi og eldhús. Niðri er
bænahúsið, fyrir ofan er turn-
inn. Hodja er nokkurs konar
húsvðrður í moskunni, en sór
einnig um að kalla msnn til
bænagerðar fimm sinnum á sól-
arliring, eins og kéraninn kenn-
ir.
. Á hverium íöstude-ri er ætlazt
gSKÍSSSSJÍScSsi:*
SNÆKOLM:
Til hægri sést Bosphorus-sund og mynni Gullna hornsins,  en á hinni myndinni  er Leander-
turninn, sem gamlar sagnir eru til um.
til að Hodja flytji stutta ræðu I
moskunni.
Konan hans heitir Fatima, hún
er sanntrúuð og fer aldrei út úr
húsi. Elzta dóttirin heitir Nebia,
næsta Gusin, þriðja Olker. Syn-
irnir heita Selim og Abdullah.
Hodja er samnefni íyrir þá
sem gegna sliku embætti en þó
er Hodja ekki kennimaður.
Hodja nokkur er lifði fyrir
mörgum öldum hét Nasreddin,
en var almennt kallaður Nas-
reddin-Hodja. Hann er nokkurs
konar þjóðarsál Tyrkja og eru
um hann margar skemmtilegar
sögur. Tyrkir segja að sé ein
saga sögð af Nasreddin-Hodja
dugi ekki að hætta fyrr en
komnar eru að minnsta kosti sjö
sögur. Oft tekur þá einn við af
öðrum, í samkvæmum, og segir
sögur af Naisreddin-Hodja, en
það vekur æfanlega hina mestu
kátínu.            ',
i
Vinir mínir á, Bagodalari.
Það var næstum albjart þeg-
ar   eg   vaknaði   og rödd Hodja
P
H
0
K
u
Hodja kallar rétttrúaða til bænagerðar í moskunni við Bagodal-
ari. Ilaiui gerir það fimm sinnum á hverjum dcgi.
hljómaði kunnuglega í eyrum.
Hann var að kalla til fyrstu
bænagerðar og mér heyrðist á
sönglinu að hann mundi vera
búinn aö snúa sér til Mekka,
hinnar heilögu borgar í austr-
inu.
Eg   teygði   mig i rúminu, en
Hodja   kallaði   aftur:    ,„Allah,
Akbar! Allah Akbar!" Eg var
glaðvöknuð og það var tilgangs-
laust að sofna aftur, því að nú
myndi gatan líka vakna og öll
hin undarlegu austrænu hljóð
smátt og smátt berast til eyrna.
Þau hækkuðu og þeim fjölgaði
jafnt og þétt fram undir hádegi,
en þá var sólin orðin svo heit að
enginn nennti lengur að vera á
ferli, ef hann var ekki beinlínis
neyddur til þess.
Labba mjálmar eins og óð
væri á svölunum. Hún er orðin
svöng, litla kisan, og svo vill húh
líka láta klappá sér. Það er bera
verst að eg þori svo lítið að véra
góð við hana, því að húner oft úti
á grasflötinni hjá villiköttunum
og þar kennir nú margra grasa.
Marika segir mér að þeir séu all-
ir með flær og hver veit hvað,'
en það eru nú fleiri með flær en
hundar og kettir i þessari borg.
Labba er sjálf villiköttur, en eg
fór að gefa henni að éta, því
að mér fannst húh hafa svo
fallegt skott. Það er stórt bg loð-
ið, næstum eins og á íkorna.
Hún er svo létt á sér og fljót að
hlaupa að hinir kettirnir hafa
ekki roð við henni. Hún stekkur
upp á gluggakarminn og situr
þar tímunum saman. Stundum
situr hún á handriðinu eins og
fugl. Hún rekur alla ketti burt af
svölunum. Það rísa á henni hár-.
in, skottið stækkar um allan |
helming, hún hvæsir og ef þeir,
ekki fara strax þá stekkur hún |
á þá og klórar beint framan í
þá. Hún uiTar alltaf meðan hún
er að éta, því að kettirnir reyna
sífellt að stela frá henni. Eg gef,
henni úti á svöiunum, til þess að
venja hana ekki á að vera inni,
en eg get ekki gefið öllum kött-
unum, þótt þeir séu svangir grey
in. þeir eru sVo marfrir. Sumir
beirra eru lika svo hræði]e<ra
liótir, eg get varla horft á bá.
Til dæmis bessi svarti, freki kött
ur. sem alltaf er að elta hana
Löbbu. Evrun á honum eru lítil
og böggluð. on hann er stór og
errimmdarletrur. Svo er annar
stór köttur, hvitur ofr svartur.
Hann reynir stundum a.ð komast
upn á svalirnar, en Labba vill
ekki siá þá. Þeir eru óhreinir og
oft bitnir og blóðrisa eftir bar-
daga næturinnar. Labba er grá
með hvíta, bringu, I'lhvítum há-
leistum. Hún er svo þrifin og
snyrtileg, hún þvær sér allan dag
inn. Svo sefur hún líka uppi á
gluggakarminum, en ekki niðri
á rykugu grasinu, eða bak við
öskutunnur eins og flestir hinna
kattanna.
Dúfurnar sem sitja á þakinu
á bænahúsinu hinu megin við
götuna koma allar fljúgandi,
þegar eg opna út á svalirnar.
Þær eru að gá að hrísgrjónun-
um sínum. Eg gef þeim bara
einu sinni á dag, því mér finnst
dúf ur hálf leiðinlegar. Hris-
grjón eru líka ótrúlega dýr hér
miðað við ýmislegt annað, en
þau eru alveg fyrsta flokks. Þau
kosta nærri fjórar lirur kilóið.
Sigarettur kosta til dæmis hálfa
líru, tuttugu stykkja pakki, og
ppttflaska af rauðvíni kostar
eina liru, það er ódýrasta tegund.
Bezta fauðvínið kostar þrjár og
hálfa iiru, þriggja pela fláska.
Það heitir Kavaklidere.
Marika segir, að ég megi ekki
géfa dúfunum, þær verði svo
frekar, þær driti á svalírnar
pg óhreinki þvottinn. Þar að auki
geti Hodja gefið þeim, hann hafi
vanið þær inn i götuna — ann-
ars séu þær ekki í neinum
vandræðum með ;að fá sér að
éta. „Eins pg á þeim má sjá,"
segir hún, „þær eru allar feitar
og íöngulegar. Madame er alltof
géð við dýrin," segir hún oft,
„þau eru full af óþrifum og pest
og  sísníkjandi."
Eg vil ekki láta Mariku halda
að eg taki ekkert mark á henni,
það sem hún segir er í rauninni
mjög skynsamlegt. Þess vegna
fer eg á fætur með fuglunum
og * gef dýrunum mínum
snemma. Eg vakna hvort eð er
á hverjum morgni við bænakall-
ið í Hodja, en Maríka kemur
ekki fyrr en klukkan að verða
níu.
Eg gef kisunni hans Hodja
stundum að borða, hún á tvo
litla kettlinga, sem ennþá eru á
spena. Þau liggja á tröppunum
fyrir utah bænahúsið á daginn,
en inni hjá Abdullah, yngsta
syni Hodja, á nóttunni. Þe«si
kisa er ákaflega góð móðir. Hún
snertir aldrei matinn sjálf fyrr
en kettlingarnir eru hættir afí
éta. Þá er hún viss um að þeir
hafi fengið nægju sina. Húa
gætir   þess   lika   vandlega   að
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36