Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 21. Tölublaš - Helgarblaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						vísm
Laugardagur 26. janúar 1980
utgefandi: Reykjaprent h/f
Framkvæmdastjðri: DaviðGuðmundsson
Ritstjórar: olafur Ragnarsson
Höröur Einarsson
Ritstjórnarfulltrúar:  Bragi Guðmundsson. Elías Snaeland Jónsson.
Fréttastjdri erlendra frétta: Guðmundur G. Pétursson.
,Blaðamenn: Axel Ammendrup, Halldor R&ynisson, Jónina Michaelsdóttir. Kafri
Pálsdottir, Páll Magnússon, Sigurveig Jonsdóttir, Sæmundur Guðvinsson.
Iþrottir:  Gylfi Kristjánsson og Kjartan L, Pálsson.
Ljðsmyndir: Gunnar V. André'sson. Jens Alexanrjprsscn.
Utlit og hónnun: Gunnar Trausti Guðbjörnsson. Magnus Olafsson.
Auglýsinga- og sölustjóri: Páll Stefánsson
Oreifingarstjbri:  Sigurður R. Pétursson.    I
Auglysingar og skrifstofur:
Siðumúla 8. Simar 86611 og 82260.
Afgreiðsla: Stakkholti 2-4. simi 86611.
Ritstjðrn: Siðumúla 14, simi 86611 7 linur.
Askrift er kr. 4.500 á mánuði
innanlands. Verð i lausasölu
230 kr. eintakið.
Prentun Blaðaprent h/f
Nauðsynlegur menningarþáttur
Kvikmyndagerð hefur fram á
síðustu ár verið vanrækt listgrein
á Islandi. Afleiðingarnar hafa
verið þær, að innlendir kunnáttu-
menn á þessu sviði 'haf a att örð-
ugt með að nýta sér þennan
tjáningarmáta nútímans.
Brautryjendur íslenskrar kvik-
myndagerðar unnu þrekvirki á
sínum tíma við erf iðar aðstæður,
en í þessu sem ýmsu öðru hefur
fjárskortur verið mönnum fjötur
um fót.
Styrkir Menningarsjóðs til
nokkurra kvikmyndagerðar-
manna voru merki þess að tekið
væri að rofa til á vettvangi kvik-
myndagerðarinnar. Þeir urðu til
þess, að hleypt var af stokkunum
nokkrum kvikmyndaverkefnum,
er annars hefði verla verið ráðist
í.
Þáttaskil urðu svo varðandi
grundvöll íslenskrar kvikmynda-
gerðar er Alþingi samþykkti
f rumvarp um Kvikmyndasjóð og
Kvikmyndasafn vorið 1978. Að-
dragandi þess máls var orðinn
falsvert langur, en er það komst í
höfn var ákveðið á Alþingi að
verja 30 milljónum króna til
Kvikmyndasjóðsins og fimm
milljónum króna til Kvikmynda-
safnsins.
Þótt þessar f járhæðir haf i ekki
verið ýkja háar var afgreiðsla
þessa máls merki þess, að kvik-
myndagerðin   væri   viðurkennd
Kvikmyndin „Land og synir", sem frumsýnd var i gærkveldi er hin fyrsta þriggja
leikinna islenskra kvikmynda, sem geroar voru á síöasta ári.
Sá gleðilegifjörkippur.sem kvikmyndagerOin hefur nú tekio hér á landi ætti að veroa
mönnum hvatning til þess að skapa þessari listgrein nauosynleg vaxtarskilyroi i
landinu.
sem nauðsynlegur þáttur í
menningu þjóðarinnar.
Styrkir Kvikmyndasjóðs urðu
verulega hærri en styrkir
Menningarsjóðs. Sá hæsti, níu
milljónir króna, var einmitt
veittur til framleiðslu á kvik-
myndinni „Land og synir", sem
frumsýnd var í gærkveldi í
Reykjavík og á Dalvík, en hún er
gerð eftir samnefndri skáldsögu
Indriða G. Þorsteinssonar.
Tvær aðrar leiknar kvikmyndir
fyrir kvikmyndahús hlutu einnig
styrki og verða f ullgerðar á f yrri
hluta þessa árs.
Að þessum verkefnum vinna
djarfhuga menn með óbilandi trú
á kvikmyndinni og hafa þeir lagt
eignir sínar að veði til þess að
geta lokið verkefnunum, því að
styrkirnir hrukku einungis fyrir
hluta útgjaldanna þegar til kast-
anna kom.
Kostnaður við kvikmyndina
„Land og synir" er til dæmis á-
ætlaður um 60 milljónir króna en
framleiðendur þeirrar myndar
haf a bent á, að bankakerf ið, sem
yfirleitt hefur ekki fengið sér-
stakt hrós, hafi fleytt því verk-
efni yfir mestu erfiðleikana með
lánum.
Ef vel tekst til með þær þrjár
íslensku kvikmyndir, sem nú eru
að koma fyrir almenningssjónir,
er ekki að ef a, að aðsókn að þeim
verður góð, og fjárhagslegur
grundvöllur þeirra tryggður.
En til frekari átaka á sviði
kvikmyndlistarinnar er þörf á
eflingu Kvikmyndasjóðs, þannig
að hann geti staðið undir stærri
hluta kostnaðar við gerð þeirra
mynda, er styrktar verða, en
verið hef ur á meðan verið er að
koma fótum undir þessa ungu
listgrein. Sömuleiðis er þörf á til-
hliðrunum varðandi greiðslu
söluskatts af kostnaði kvjk-
myndagerðarinnar á þessum að-
lögunartíma, því að öf ugsnúið er
að framleiðendur „Lands og
sona" þurfi að greiða nærri
helmingi hærri upphæð til ríkis-
ins í söluskatt af kostnaðarverði
myndarinnar en sem nam
styrknum  frá   Kvikmyndasjóði.
Sá fjörkippur, sem íslensk
kvikmyndagerð tók síðastliðið
sumar bendir til þess, að endur-
reisn hennar sé hafin.
Með góðum vilja, og stuðningi
jafnt opinberra aðila sem al-
menningser hægt aðskapakvik-
myndagerðinni þau vaxtarskil-
yrði, er hún þarf til þess að verða
snar þáttur ¦ listum og
menningarlífi þjóðarinnar.
Sýnið miskunn - í guðanna
bænum sýnið miskunn
Geysilegur vandi hlýtur
fréttamönnum oft að vera á
höndum, er þeim er gert að
greina frá þvi sem i kringum
okkur skeöur, vega og meta,
hverju beri að halda til haga og
hverju leyfa að sogast burt i
þagnardjúp gleymskunnar. Já,
oft hlýtur vandinn að vera mik-
ill, en sjaldan meiri en þá, er frá
sorgaratburðum skal greint.
Nú, er hraði og taugaveiklun
þjóöfélagsins eykst, standa
fréttamenn oftar og oftar fyrir
framan þennan vanda, æ oftar
reynir á kunnáttu þeirra og
mat, hæfni þeirra t.þ.a. greina
hismi frá kjarna. Þvi minni ég á
þettanií,aðæoftar birtast mérí
fjölmiðlum fréttir, sem vekja
mér viðbjdð, og ég skil ekki,
hverium tilgangi eiga að þjóna.
Tökum dæmi: Umferöarslys
verður og ökumaður og farþeg-
ar láta Hfið. Hvaða fullvita
manni verður þaö til skiln-
ingsauka á þessari frétt að birta
honum mynd af bílflakinu, og
útleggingu á því, hvernig llkam-
ir hinna látnu hafi festst eöa
kramizt í hræi bllsins? Ef slikt
er ætlaö ökumanninum til á-
minningar um gætilegri akstur,
þá m in ni ég á, aö hann er lá tinn.
Ef sllkt er hugsað sem hvatning
til annarra ökumanna um
gætni, þá hygg ég, aö ökuföntum
verði það til litils skilningsauka
þó þeim sé sýnd mynd af Pétri
eða Pálusundur krömdum. Það
helgarpistUl
Séra Sigurður
Haukur
Guðjónsson
skrifar
er of mikil krafa til gáfnafars
ökufantsins, að ætlast til þess af
honum, að hann hafi skilnings
getu til að draga lærddm af því
sem aðra hefir hent. Hefðu slCk-
irmeðalvit, þáhefðu þeir þegar
bætt keyrslulag sitt. Ef ég ætti
mér einhvern kæran, sem yrði
fórnarlamb i slysi, þa bæðistég
undan bvi' að lýsingar á þvi,
hvernig limlestingin varö yröu
tlundaðar I mlneyru eða kæmu
fyrir minar sjónir.
Annað dæmi: Maður verður
sjiikur og ræður öðrum bana.
Sjúkum heila hans veröur það
engin refsing þó fréttamaður tl-
undi I smá atriðum, hvernig
voðaverkiö var unnið. Harmur-
inn ni'stir aðeins brjóst þeirra
sem hinum sjUka unna.Hann á
kannski maka ogbörn, saklaus
eru þausetti plnubekkinn og lif-
andi nöguð þar með oröum, sem
engum tilgangi þjóna öðrum en
þeim að særa þá sem eftir
standa.
Þessi dægrin standa yfir rétt-
arhöld végna voðaverka, sem
unnin vorufyrir nokkrum árum.
Hvaöa tilgangi þjónar sú frétta-
mennska að lýsa I smá atriðum
hvar fornarlömbin voru barin,
hvernig i þau var sparkaö, eða
hvernig með þau var farið eftir
að þau voru látin? Meira að
segja er gefið I skyn, að kannski
hafi einn ekki verið barinn til
dauðs heldur kviksettur.
Hverju þjónar slikur frétta-
flutningur? Vantar eitthvað I
þennan harmleik, til þess að
gera hann æsilegan? Voðaverk-
in verða ekki bætt með þvi að
kjamsaö sé á hugsanlegum að-
ferðum, þegar þau voru framin,
slikur „kjaftakerlingarháttur"
veröur aðeins til þess að tæta
brjóst þeirra er fórnarlömbun-
um unnu, og þeirra, er þeim
sem voðann frömdu unna. Ætti
ég mér einhvern kæran, ööru-
hvoru megin I slíkum harmleik,
þá væribyrði min nógu þung, þó
ég hefði ekki við eyra froöufell-
andi slUður-munna mataða af
fjölmiðlum dag eftir dag. Minn-
ið svikur sjaldan þann er i
brjósti á rúst hruninna vona.
Vist veit ég, að fréttamónnum
er mikill vandi á hóndum. Frá-
sagnir þeirraeigaaðkoma i veg
fyrir að sjUkum slUöursálum
takist að gera hryllingssógur Ur
atburðunum, og jafnvel að
tengja þá saklausu fólki. Þetta
veit ég, en oft mættu þeir spyrja
sig: Geta orðin mln orðið fóður
þeirra sem nautn hafa af þvi að
kvelja náungann, saklausan
náungann sem eftirstendur? Ég
hygg, aðfréttamönnum yrði það
góður skóli, 'ef þeir kynntust
skelfingunni sem gripur um sig,
i hugum sumra manna og
kvenna, eftir lestur eða sjón á
voðaatburðum lífsins, kynnast
þessari skelfingu inná skrifstof-
um presta og lækna. Á veginum
meö okkur er fjöldi manna og
kvenna, sem eru með brjóstin
fu 11 af ótta, ótta við það, a ð þeim
takistekkiað lifa sem heilbrigð-
ar manneskjur.stjórnlaust æðið
gripi þau og leiði þau til voða-
verka. Lýsingar á ööru fólki,
sem æðið náði völdum á, verka
sem sogandi straumur á þau
systkin okkar er með óttann
burðast lífsins stig. Báran er
sjaldan stök, oftast ýtirhún öðr-
um af stað meðan hún er að
lognast útaf sjálf. Sýnið misk-
unn — í guðanna bænum sýnið
miskunn.
Sig.Haukur
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32