Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						í Laugarási voru byggð fyrir ágóða af

happdrættinu og Laugarásbíói, ?og

það var mikilvægt að nýta peningana

vel til byggingarinnar og ná sem

bestri nýtingu á húsnæðinu,? segir

Sveinbjörn, sem ávallt hefur verið

þekktur fyrir nýtni og útsjónarsemi.

Stuttu eftir að Sveinbjörn og

teymi hans lauk við byggingu Hrafn-

istu bauð hann í byggingu stórhýsis,

eitt punkthúsanna við Austurbrún.

?Við réðumst í þetta stórvirki, að

byggja eina af hæstu blokkum

Reykjavíkur til þess tíma. Við smíð-

uðum flekamót á jörðu niðri og hífð-

um upp. Þetta var óskaplega mikið

fyrirtæki, en hafðist allt. Við skiluð-

um nær 70 íbúðum frágengnum og

það var mikil vinna að hafa svo marg-

ar íbúðir á sinni könnu.?

Meðan á öllum stórframkvæmd-

unum stóð sá eiginkona Sveinbjörns,

Helga Kristinsdóttir, um mat handa

öllum og var hægri hönd eigin-

mannsins í starfseminni. ?Oft var

unnið fram eftir og engir skyndibita-

staðir komnir, svo að Helga sá um að

færa okkur mat. Ég fór alltaf heim í

hádeginu í mat og keyrði marga sam-

starfsmenn með mér til síns heima.?

Erillinn stóð sem hæst í hádeginu, öll

spjót stóðu á Sveinbirni varðandi

ákvarðanatöku og afborganir. ?Ég

sat í símanum í hádeginu að leysa úr

málum og einnig komu rukkarar

heim að ganga frá hinu og þessu.

Helga hélt á heftinu og afgreiddi þá.

Þrátt fyrir allan erilinn náði maður

nú samt að fá sér kríu áður en störfin

hófust að nýju.?

Farsælt starf í þágu borgarinnar

Sveinbjörn Sigurðsson hefur

byggt fjölda bygginga fyrir Reykja-

víkurborg frá um 1960, þegar hann

sendi inn tilboð í byggingu fjölbýlis-

húsa við Álftamýri, sem borgin bauð

út. ?Ég hafði ekki byggt fyrir borg-

ina áður, ákvað þó að senda inn tilboð

í verkið. Eftir að lægsta tilboðið var

dregið til baka kom það í minn hlut

að byggja blokkirnar. Eftir það fór

ég að senda inn fjölda tilboða til

borgarinnar. Ég hef reist á þriðja tug

leikskóla um alla borg og einnig í

Hafnarfirði.? Sagt er, að Sveinbjörn

hafi búið yfir sérstakri leikni við að

slumpa á kostnað við byggingarnar

eftir þyngd útboðsgagnanna, svo sjó-

aður var hann orðinn í ferlinu. Svein-

björn byggði einnig verkstæði 

strætisvagna á Kirkjusandi, Vestur-

hlíðarskóla, viðbyggingu við

Vogaskóla og Fjölskyldu- og hús-

dýragarðinn fyrir borgina, svo nokk-

ur verk séu nefnd, en stærsta opin-

bera verkefnið var tvímælalaust

Borgarleikhúsið við Listabraut.

?Borgarleikhúsið var mikið verk,

og það þurfti mikla útsjónarsemi við

byggingu þess. Til dæmis eru engin

grunnform hornrétt, alltaf 60° horn í

útveggjunum.? Framkvæmdin tók

langan tíma, enda var fjármagnið

mismikið. ?Reykjavíkurborg og

Leikfélag Reykjavíkur reyndu eftir

megni að halda verkinu í gangi, en

fjármagnið dugði stundum ekki til

framkvæmda,? segir Sveinbjörn, en

þetta hafðist og var húsið vígt 13 ár-

um eftir fyrstu skóflustunguna, árið

1989. Þess má geta að fyrirtækið sá

einnig um framkvæmdir innandyra

við nýtt svið leikhússins, sem tekið

var í notkun á síðasta ári.

?Ég lagði ávallt mikla áherslu á

það að leita fyrst og fremst verkefna

innan Reykjavíkur. Með því móti

sparaðist mikill ferðakostnaður,

bæði með menn og tæki. Af því leiðir

að verk mín standa nær eingöngu í

Reykjavík,? bætir Sveinbjörn við.

Athyglisvert er hve Sveinbjörn

hefur verið lánsamur í útboðum á

ferli sínum. Ótalin skipti hefur hann

verið með lægsta tilboðið. Hvernig

fór hann að þessu? ?Ég vann svo

mikið,? svarar Sveinbjörn að bragði.

?Mér féll aldrei verk úr hendi. Eftir

að samverkamenn mínir voru farnir

heim dvaldi ég enn um stund að ljúka

verki. Helgarnar fóru einnig í þetta,

ég gaf mig á allan hátt starfinu. Mér

var spáð gjaldþroti í sífellu, en ég

hélt mér á floti. Aðeins einu sinni hef

ég tekið lán. Nú á dögum gera menn

ekkert án þess að steypa sér í skuldir

með lántökum.?

Rólegt ævikvöld hjá Maó

Sveinbjörn hætti störfum um sjö-

tugt og í tilefni starfslokanna hefði

sannarlega mátt halda stórveislu.

?Ég afþakkaði allar veislur mér til

heiðurs, ? segir Sveinbjörn, ?en þess

í stað óskaði ég mér að stofnaður yrði

sjóður til skógræktar.? Sveinbjörn

hefur alla tíð verið ákafur

skógræktarsinni, enda umhugað um

að skila til baka öllu timbrinu sem

hann hefur notað við uppsláttinn.

Fjöldi birgja og heildsala, sem Svein-

björn hafði skipt við, tóku sig saman

og bjuggu til skógræktarsjóð. Plant-

að var í nágrenni Korpúlfsstaða og

var lundurinn meðal annars heim-

sóttur þegar alþjóðlegt verktakaþing

var haldið hér á landi árið 1990.

?Mér hefur samið við alla menn,?

svarar Sveinbjörn þegar spurt er um

samstarfið við alla viðskiptavinina

undanfarna áratugi. ?Aldrei hefur

komið til málaferla, leiðinda eða

greiðsluerfiðleika. Það finnst mér af-

skaplega gott að vita og ég er mjög

sáttur við ævistarfið. Það hefur alltaf

gengið svo vel og góðir menn verið í

vinnu hjá mér.? Greinilegt er að

Sveinbjörn er sáttur maður, en að

lokum leyfir blaðamaður sér að for-

vitnast um gælunafnið sem fest hefur

við Sveinbjörn, Maó. Hvernig kom

það til? ?Það var alltaf sagt Maó er að

koma! þegar ég birtist á vinnustað.

Þetta átti víst að vísa til þess að það

væru tveir formenn í heiminum, ann-

ar í Kína, hinn á Íslandi! Ég mót-

mælti því ekkert, en þegar fyrrver-

andi starfsmenn mínir gáfu mér

einkanúmerið MAÓ á bílinn í áttræð-

isafmælisgjöf var nafnið endanlega

hengt á mig,? segir Sveinbjörn að

lokum og hlær.

borg

Morgunblaðið/Ólafur K Magnússon

bjarniben@mbl.is

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 28. JÚLÍ 2002 17

góða mannvali sem þeir hafa.

Íbúðirnar henta 

ekki markaðnum

Þegar talið berst að íbúðarhúsum

þyngist á þeim bræðrum brúnin.

?Markaðurinn þarf fleiri litlar íbúð-

ir, en það hefur verið erfitt að fá leyfi

til að byggja þær,? segir Sveinbjörn.

Erfiðlega gengur að selja stórar og

dýrar íbúðir. ?Sumir verktakar, til

dæmis í Grafarholti, minnkuðu íbúð-

irnar sem þeir byggðu og seldu

ágætlega. Aðrir sitja uppi með 

stórar eignir óseldar,? bætir Sig-

urður við. 

Mun minna er nú um að fólk

standi í húsbyggingum sjálft.

?Markaðurinn hefur beinst inn á

þessa braut, að verktakar byggja og

selja síðan fólki í húsnæðisleit,? seg-

ir Sveinbjörn. Að sama skapi eru fé-

lög húsbyggjenda liðin tíð. ?Hér áð-

ur fyrr var algengt að fólk tók sig

saman um að byggja til dæmis

blokk, en nú sést það ekki lengur,

enda skoðanir oft skiptar um hvern-

ig húsin eiga að vera,? útskýrir Árni.

Stórframkvæmdir bjarga miklu

Margir verktakar eru starfandi á

höfuðborgarsvæðinu og slagurinn

harður um verkin. ?Meðan ekki eru

stórframkvæmdir, til dæmis bygg-

ing virkjunar eða þess háttar, er

markaðurinn yfirfullur af verktök-

um,? segir Árni. Greinilegt er að

mikla hörku þarf til að halda fyr-

irtækinu á floti og verða sér úti um

verkefni. ?Við lifum á reynslunni og

traustum viðskiptum byggðum á

góðu orðspori fyrirtækisins,? segja

þeir að lokum og drífa sig á vettvang

á ný til að stjórna aðgerðum.

TENGLAR

..............................................

Sveinbjörn Sigurðsson ehf.:

www.verktaki.is

Ljósmynd/Þórarinn Einarsson

Víkurskóli í Borgarholti, sem nú er í byggingu.

?ÞAÐ eyðist sem af er tekið,? segir

gamalt máltæki. Líklega á þetta við

um flest nema þá kannski ástina ?

hún er sögð eins og móðurmjólkin

sem eykst víst því meira sem barnið

sýgur.

Víst er að flestir hlutir hafa til-

hneigingu til þess að slitna og við það

minnkar gildi þeirra í margra augum,

ekki síst meðal Íslendinga nútímans.

Þeir hinir sömu reyna að komast

fram hjá slitinu og hverfulleikanum

með því t.d. að

henda hlutum jafn-

skjótt og fer að sjá

á þeim - en það eru

til ýmsar aðrar að-

ferðir til að takast á

við forgengileik-

ann.

Einu sinni átti ég

tal við myndarlega

eldri listakonu sem um margra ára

skeið hafði tekið á móti fyrirfólki og

erlendum gestum á heimili sínu. Hún

átti gamalt og afar fallegt gólfteppi

sem farið var talsvert að slitna þar

sem mest hafði verið gengið á því.

?Synd að þetta fallega teppi skuli

vera orðið svona slitið, þú verður að

fara að endurnýja,? sagði ég, þar sem

ég sat í stofunni og horfði á umrætt

teppi.

?Mér er alveg sama þótt teppið sé

slitið, mér finnst það bara betra fyrir

vikið,? svaraði konan.

?Jaá,? sagði ég, sennilega með

nokkurri vantrú í röddinni.

?Ég get ekki skilið af hverju hlutir

mega ekki verða slitnir. Fólk hér

hendir öllu um leið og sagan fer að

setja mark sitt á það,? sagði konan.

Mér urðu þessi orð hennar hrein

opinberun. Áður hafði mér einsog

ýmsum öðrum fundist það eðlileg af-

staða að reyna að skipta því út sem

fyrst sem farið var að sjá eitthvað á.

?Sjáðu til, þetta teppi hefur slitnað

með mér, mínir gestir hafa gengið á

því og ég hef sjálf slitið því með því að

ganga fram og aftur á því, bæði þegar

vel og illa hefur legið á mér. Mér

finnst vænt um þetta slit, mér finnst

það beinlínis fallegt,? hélt konan

áfram.

Ég hugsaði um öll þau teppi sem

við Íslendingar höfum fleygt undan-

farna áratugi ? mun heillegri teppi en

þetta munstraða og handhnýtta teppi

var.

Hvar skyldu þau teppi vera nú?

Líklega hjá öllum innréttingunum,

húsgögnunum og fötunum sem kast-

að er í haugum daglega.

Við höfum sannarlega verið dugleg

að fleygja. Ekki aðeins höfum við

fleygt húsmunum og fatnaði,við höf-

um líka kastað yfir öxlina ýmsum

dyggðum, skoðunum og hugmyndum

sem eftirsjá er að, af því að þær gáfu

okkur jarðsamband.

Það var til dæmis álitið eftirsókn-

arvert að vera veitandi fremur en

þiggjandi í lífinu, vera heiðarlegur og

borga út í hönd fremur en fá lánað og

bera ekki einkamál sín á torg. Slík

viðhorf sýnast á undanhaldi.

Allt þetta flaug í gegnum huga mér

meðan ég horfði á slitna teppið. Í

huganum sættist ég við gólfteppi sem

ég keypti fyrir nokkrum árum og er

strax farið aðeins að slitna, við gamla

borðið sem ég erfði eftir mömmu

mína og er fremur riðandi á fótunum,

við gamla silfurskál sem þyrfti sam-

kvæmt ýtrustu kröfum að fá nýja

húðun og þannig mætti telja.

Orð umræddrar konu breyttu við-

horfi mínu varanlega, ég hef hætt að

ergja mig eins mikið og ég gerði yfir

svona hlutum. Ég horfi bara á þá, þó

nokkuð ástúðlega, og hugsa með

mér:

?Það getur vel verið að þú sért ekki

lengur eins fín eða fínn og þú varst en

það er bara allt í lagi. Aldurinn hefur

gefið þér aðra vikt.?

Og þannig er þetta líka með fólkið í

umhverfinu. Einnig það sé ég með

svolítið öðrum augum ? rétt eins og

gamla teppið. Gallar þess og sjálfrar

mín fara ekki lengur eins mikið í

taugarnar á mér, ég hugsa þá með

mér, heldur umburðarlyndari en ég

var, að viðkomandi persóna sé að vísu

orðin nokkuð hvefsin eða þung á bár-

unni með aldrinum, en á hinn bóginn

hafi hún líka öðlast nýja vídd, eins-

konar harmsögulegt slit hafi orðið á

persónuleikanum, en það geri hana

einmitt mér kærari og kunnuglegri ?

ég hef jú séð þetta allt saman gerast.

Þessi leið konunnar til þess að gera

sér slit og hverfulleika lífsins bæri-

legri er að sínu leyti ekkert verri að-

ferð en sú vinsæla fyrrnefnda leið Ís-

lendinga að skipta öllu út strax og fer

að sjá á því. Á hinn bóginn er líklega

varasamt að ganga of langt í þessum

efnum, hóf er best í öllu, bæði því að

sætta sig við slitið og að kaupa allt

nýtt ? og ef út í það er farið er jafnvel

heppilegt að hafa hóf á sjálfu hófinu

líka.

ÞJÓÐLÍFSÞANKAR/Er hófið ekki best?

Gamla, slitna teppið!

eftir Guðrúnu

Guðlaugsdóttur

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56