Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MINNINGAR

34 SUNNUDAGUR 28. JÚLÍ 2002 MORGUNBLAÐIÐ

Inger Steinsson,

útfararstjóri,

s. 691 0919

Ólafur Ö. Pétursson,

útfararstjóri,

s. 896 6544

Bárugötu 4, 101 Reykjavík.

S. 551 7080

Vönduð og persónuleg þjónusta.

Legsteinar

Vönduð íslensk framleiðsla

Fáið sendan myndalista

Hamarshöfði 4, 110 Reykjavík

sími: 587 1960, fax: 587 1986

MOSAIK

a6

Marmari

Granít

Blágrýti

Gabbró

Líparít

Ég bið góðan Guð að blessa og

styrkja Sverri, tvíburabróður Bene-

dikts, þeir voru alltaf saman, allt frá

fæðingu þar til nú er þeir skiljast að. 

Guðsblessun veri með nánustu

ættingjum í þessari sorg og öllum

vinum sem syrgja Benedikt. Við í

Vorperlunni drúpum höfði í þökk til

Guðs sem gaf okkur slíkan vin.

Helgi Elíasson.

?Jesús gaf lærisveinum sínum

dýrlegt nafn. Hann kallar þá börn

ríkis Guðs. Nafnið mega þeir bera

vegna þess að þeir hafa veitt orði

Guðs viðtöku, og orðið ásamt anda

Guðs kemur því til vegar í þeim að

þeir lifa nafni Jesú til dýrðar.

Þessi börn ríkisins kallar Jesús

enn fremur góða sæðið. Hann sáir

slíkum mönnum um heiminn, þ.e.

hann vill setja þá þar sem þeir geta

unnið ríki hans gagn.?

Þessi orð úr bókinni Daglegt

Brauð eftir Carl Fr. Wislöff, sem

Benedikt Arnkelsson sneri á ís-

lensku, koma mér í huga er ég nú vil

minnast hans við leiðarlok.

Ungur að árum gaf Benedikt Jesú

Kristi líf sitt og þjónaði honum af

heilum hug alla tíð. Þegar ég hugsa

um lífshlaup Benedikts, störf hans

og þjónustu fyrir Samband íslenskra

kristniboðsfélaga í 46 ár og í sum-

arbúðum KFUM og K þá er ég sann-

færður um að Guð setti Benedikt þar

sem hann var til þess að hann gæti

unnið ríki hans gagn. Benedikt hafði

veitt orði Guðs viðtöku og lét leiðast

af anda hans. Þeir sem þekktu Bene-

dikt vita að lífi hans var lifað Jesú til

dýrðar, vitnisburður hans var ein-

lægur. Hann var ötull við að sá Guðs

orði í hjörtu samferðamanna sinna

hvort sem það var í sumarbúðum

KFUM og K, en þar starfaði hann til

margra ára, á samkomum eða í per-

sónulegum samtölum við fólk. Vitn-

isburður hans var hlýr og einlægur.

Benedikt var sannur verkamaður

í Guðs ríki. Allt frá því að hann lauk

guðfræðinámi árið 1956 starfaði

hann fyrir Samband íslenskra

kristniboðsfélaga. Í fjölda ára ferð-

aðist hann um landið, predikaði

fagnaðarerindið á lifandi og kröftug-

an hátt og sagði frá kristniboðinu.

Hann heimsótti skóla víða um land í

þessum erindagjörðum og var au-

fúsugestur á elliheimilum og sjúkra-

húsum.

Benedikt átti gott með að starfa á

meðal barna og var fullur af fróðleik

og spennandi sögum er hann sagði í

sumarbúðunum og á fundum. Börn

og unglingar hlustuðu vel á það sem

hann hafði að segja og einlægni hans

og hlýju minnast margir er höfðu

hann sem foringja í Kaldárseli eða

Vatnaskógi.

Það yrði of langt mál að rekja

starfsferil Benedikts en auk þess að

sinna boðunar- og kynningarmálum

fyrir Kristniboðssambandið var

hann iðinn við skriftir og eftir hann

liggur fjöldi frumsaminna og þýddra

rita. Hann skrifaði einnig fjölda

greina í kristileg blöð og tímarit. 

Það er skarð fyrir skildi nú þegar

Benedikt er horfinn okkur sjónum

en við vitum að hann er hjá Föðurn-

um á himnum, honum sem hann

þjónaði af trúfesti og einlægni svo

lengi. Við sem fengum að starfa með

honum, njóta leiðsagnar hans og

stuðnings þökkum Guði fyrir mikil-

hæfan vin og samstarfsmann.

Samband íslenskra kristniboðs-

félaga sér nú á bak tryggum og góð-

um starfsmanni, sem þótt hann væri

kominn á eftirlaun fyrir nokkrum ár-

um, lét ekki deigan síga og lagði

hönd á plóginn allt til hins síðasta

dags. Um það geta þeir vitnað er

heimsóttu Benedikt á sjúkrahúsið

eftir að hann veiktist. Þrátt fyrir erf-

iða daga var trúarfullvissan sterk og

vitnisburðurinn skýr.

Stórn Sambands íslenskra kristni-

boðsfélaga þakkar Guði fyrir Bene-

dikt, langa og trygga þjónustu hans

og biður ættingjum hans og vinum

Guðs blessunar. Minnumst leiðtoga

okkar og vinar með þakklæti og eft-

irbreytni.

F.h. Sambands íslenskra kristni-

boðsfélaga

Jónas Þórir Þórisson, 

formaður.

Góður vinur okkar Benedikt Arn-

kelsson er farinn heim til Jesú.

Okkur er það huggun harmi gegn

að við vitum að hann fór heim í dýrð-

ina, þar sem hvorki er neyð né harm-

ur. Það er sjónarsviptir að Benedikt

Arnkelssyni.

Vinátta þeirra Benna og Sverris

við okkur var mjög sérstæð, og

traust.

Þeir bræður komu á heimili for-

eldra minna sem gestir, þegar ég var

barn og vináttan hélt áfram því þeir

komu til okkar hjóna eftir að ég

stofnaði mitt eigið heimili. Ég man

vel eftir þegar þeir bræður komu til

foreldra minna. Það ríkti ákveðin til-

hlökkun meðal okkar krakkanna,

kannski vegna þess að þeir létu okk-

ur finna að þeir voru að koma líka til

okkar, og þeir sýndu málefnum okk-

ar líka áhuga. Þannig komu þeir líka

fram við drengina okkar. Og oftast

fór Benni inn í herbergi til þeirra til

að segja þeim frá kristniboðinu, en

fyrir það sló hjarta hans hvað helst.

Um árabil starfaði ég í sumarbúð-

unum í Kaldárseli og þá kynntist ég

honum enn betur.

Hugleiðingarnar um Jesú og allt

efni sem hann boðaði börnunum var

allt svo vandað og stillt við þeirra

hæfi. Og var það mér ungri stúlk-

unni mikill lærdómur.

Benni var líka gamansamur og tók

oft virkan þátt í ærslaleikjum starfs-

fólksins, eftir að börnin voru sofnuð.

Hver skyldi trúa því að þessi prúði

maður hefði farið í vatnsslag með

okkur? Þegar ég hugsa til áranna í

Kaldársseli þá er sem hljómi söng-

urinn í eyrum mér: Ungi vin sem

heiman heldur herrans orð lát leiða

þig. Það var líka það mikilvæga í

huga Benna að orð Guðs bæri ávöxt í

lífi þeirra.

Þeir eru líka margir synir þessa

lands sem heyrt hafa boðskapinn um

Jesú Krist í Kaldárseli og Vatna-

skógi af vörum þessa mæta Guðs

manns.

Um tíma bjó ég á Reyðarfirði

vegna starfa minna. Þá kynntist ég

ferðastarfi kristniboðsins því þá kom

Benni við annan mann austur á firði,

þeir predikuðu í kirkjum og kynntu

starf kristniboðsins í skólum.

Ekki var það í neinni líkingu við

samkomuherferðir Billy Graham þar

sem stærstu fótboltavellir dugðu

vart til. Á tilteknum stað þar sem

þeir fóru um kom einn. Og best gæti

ég trúað að það hafi ekki verið í þetta

eina sinn. Þrátt fyrir það var haldið

áfram, allir yrðu að heyra fagnaðar-

erindið og Benni vildi ekki láta sitt

eftir liggja.

Rúmri viku fyrir andlát Benna

heimsótti ég hann á spítalann ásamt

móður minni, hann var nokkuð hress

og þar bar á góma það sem okkur er

kærast, málefni Guðsríkisins hér á

jörð, að allir yrðu að heyra fagnaðar-

boðskapinn og að allir verða að gera

köllun sína og útvalningu vissa. Við

báðum saman og það var svo mikill

friður yfir þeirri stund, nærvera

Drottins Jesú var mjög sterk.

Benni gerði sér mjög vel grein

fyrir því að það gæti brugðið til

beggja vona með líf hans. En hann

var viss um að fara til fundar við

Drottin Guð.

Og ég veit að Drottinn fagnar

þessum dygga þjóni sínum.

Við fjölskyldan þökkum Guði fyrir

vináttu og tryggð gegnum árin.

Sverri tvíburabróður Benna og

ævifélaga vottum við samúð, sem og

fjölskyldunni allri og biðjum þeim

blessunar í Jesú nafni.

Halldóra L. Ásgeirsdóttir,

Ásgeir Þorvaldsson.

Á björtum sumardegi var hann

kallaður heim. Mig langar hér í fá-

einum og fátæklegum orðum að

minnast Benedikts Arnkelssonar,

eða Benna eins og hann var oft kall-

aður í hópi kunningja sinna og vina.

Ég kynntist Benna í kringum KSS

forðum daga. Ég var þá nemandi í

Verzlunarskóla Íslands og seinna í

Kennaraskóla Íslands, eins og skól-

inn hét þá. Benni var þá í guðfræði-

námi, stud. theol., við Háskóla Ís-

lands og ég hafði beðið hann að

útvega mér bók ? minnir helzt

kirkjusögu ? hvað hann fúslega

gjörði.

Seinna kynntist ég honum betur í

KFUM, en hann var þá í starfi hjá

Sambandi íslenskra kristniboðs-

félaga og hafði á hverjum vetri í

nokkur ár haft biblíulestra hjá

Kristniboðsfélagi karla í Reykjavík,

og það voru góðir biblíulestrar.

Benni, eða Benedikt, var þátttak-

andi í heimastarfi Kristniboðssam-

bandsins og ferðaðist fyrir það oft-

lega út á land og hélt þar

kristniboðssamkomur og kynnti

Guðs orð.

Benni var, og reyndist í alla staði,

drengur góður og heilhjarta í öllu því

starfi sem hann tók sér fyrir hendur.

Geta má þess að hann gaf út eða rit-

stýrði í nokkur ár Smára, litlu

kristniboðsriti, eða blaði, handa

börnum. Það litla rit hefir án efa ver-

ið mörgu barninu til blessunar. Þá

ritstýrði hann einnig Boðberanum,

fréttariti Kristniboðssambandsins.

Hann var lengi í starfi í Kaldárseli.

Eftirsjón er vissulega að þessum

góða dreng. Hann var ávallt við-

ræðugóður um öll mál er snertu

trúarleg efni ? og reyndar önnur mál

einnig, en þau ræddum við eigi svo

mörg.

Víst vildum við lengur halda hjá

okkur Benna og njóta hans starfa og

um það hafði fastlega til Drottins

beðið verið, en Drottinn hafði með

Benedikt önnur áform. Hann vildi

kalla Benna heim til dýrðar sinnar

og getur nokkurt hlutskipti verið

dýrðlegra en það að vera kallaður

heim, inn til dýrðar Drottins?

Með þeim bræðrum, Benedikt og

Sverri, átti ég margar ánægjulegar

stundir í kvöldboðum vinar okkar,

Bjarna. Nú verða þær samveru-

stundir eigi lengur hinar sömu og áð-

ur.

Ég samhryggist ættingjum Bene-

dikts, eða Benna, vegna missis góðs

bróður, frænda og vinar.

Drottinn gaf og drottinn tók og við

það verðum við víst að sætta okkur.

Og eftir dálitla ævistund

fæ eg að sjá hann á lífsins grund.

Eg hitti Jesum í himinsborg

með honum stíg ég hin gullnu torg.

(Þýð. Magnús Runólfsson.)

Björn G. Eiríksson.

Með örfáum orðum langar mig að

minnast þessa góðvinar míns og

samverkamanns um fjölda ára. Við

kynntumst í KFUM fyrir meir en 50

árum og þau kynni hafa varað og

eflst með árunum og orðið okkur

báðum til uppbyggingar. Áhrif hans

og áhugi á að útbreiða fagnaðarer-

indi Jesú Krists voru svo einlæg að

ég dáðist að. Hann kom oft í Hólm-

inn og sérstaklega meðan Kristni-

boðsfélag kvenna var starfandi hér

og kona mín var á lífi. Hún var ein í

félaginu af mörgum öðrum og þá

hélt hann hér opinberar samkomur

og flutti erindi kristinnar trúar af

þeirri einlægni sem honum var svo

töm og hann hafði erft í samskiptum

sínum við trúaða.

Hann var okkur mikill vinur og

alltaf var hlakkað til komu hans og

þeirra sem komu með honum. Ég

hitti hann oft á samkomum í Reykja-

vík og þau voru ekki fá skiptin sem

hann ók mér heim eftir samkomurn-

ar.

Svo má líka minnast á veru okkar

saman í Vatnaskógi, í umhverfi þar

sem náttúruperlur voru á hverju

strái, ef svo mætti að orði komast.

Vatnaskógur var okkur báðum sá

aflgjafi sem lengi varaði í sálum okk-

ar. Það væri gaman ef landið mitt

ætti marga eins lífgandi og blessandi

staði. Þá væri ekki þjóðlífið eins og í

dag. Uppgjöf var ekki í hans orða-

bók. Til seinustu stundar voru bænir

og blessunarorð í fyrirrúmi. Ég veit

að nú fær hann að njóta þess starfs

sem hann vann á meðal okkar. Guð

blessi hann og minningarnar. Þökk

fyrir yndislega samleið.

Árni Helgason, Stykkishólmi.

Mig langar að

minnast Hjördísar

Þorsteinsdóttur, mág-

konu minnar, með

nokkrum orðum. Liðin eru rúmlega

þrjátíu ár síðan ég kynntist henni

fyrst. Okkur varð fljótt vel til vina

og minnist ég þess sérstaklega

þegar við Elías bróðir hennar urð-

um stúdentar. Þá var ég alveg ný-

komin í fjölskylduna en Hjördís

óskaði mér til hamingju á svo inni-

legan hátt að mér varð það ljóst að

hún teldi mig mjög velkomna í

þeirra hóp. 

Fjölskyldan var Hjördísi alltaf

mjög mikilvæg og fengum við að

njóta þess í ríkum mæli og ekki

síður börnin okkar. Þau voru alltaf

velkomin til hennar og alltaf var

vinsælt að fá að gista hjá Hjöddu

frænku. Hún mundi eftir öllum

merkisdögum fjölskyldumeðlima

og kom færandi hendi og hjálpaði

ef eitthvað mikið stóð til. Sjálf var

hún mjög þakklát þegar henni var

HJÖRDÍS 

ÞORSTEINSDÓTTIR

?

Hjördís Þor-

steinsdóttir

fæddist í Reykjavík

14. desember 1945.

Hún lést á Landspít-

ala - háskólasjúkra-

húsi í Fossvogi

sunnudaginn 14. júlí

síðastliðinn og var

útför hennar gerð

frá Bústaðakirkju

22. júlí.

sýnd ræktarsemi á

tyllidögum. Jafnvel

þegar hún dvaldist er-

lendis vildi hún hafa

hönd í bagga með að

þær fjölskylduveislur

sem hún hafði staðið

fyrir á hátíðisdögum

féllu ekki niður.

Það var því ekki að

undra að barnabörnin

ættu hug hennar allan

þegar þau komu til

sögunnar. Þau voru

ávallt velkomin og

dvöldu oft langdvölum

hjá henni. Alltaf var

spennandi að sjá hvað kæmi upp úr

töskunum hennar þegar kom hún

frá útlöndum og ef eitthvað bjátaði

á var hún boðin og búin að reyna

að leysa vandann. Hún sótti meira

að segja námskeið til að geta hjálp-

að til við nám. Þau gátu treyst á

ömmu í Afríku eða ömmu í Garða-

bæ. Þau minnast örugglega margra

ánægjustunda á Markarflötinni. 

En það var ekki aðeins fjölskyld-

an sem var Hjördísi mikilvæg. Hún

átti óvenju gott með að eignast vini

og hélt ávallt sambandi við æsku-

vini sína. Þau Sigfús dvöldu lengi

erlendis og þar kynntist hún siðum

og venjum framandi þjóða og eign-

aðist þar marga vini. Oft var gam-

an að ræða við Hjördísi um þessi

mál því að sjónarhorn hennar var

oft gjörólíkt því sem við blasti úr

fréttum og umræðum hér heima.

Hún lagði sig fram við að skilja

hugsunarhátt þessara erlendu vina

sinna og vildi miðla okkur þeirri

sýn.

Auk þess að búa lengi erlendis

ferðuðust þau Hjördís og Sigfús

mikið ýmist tvö saman eða í góðra

vina hópi. Við hjónin vorum svo

heppin að fá að ferðast með þeim

bæði hér heima og erlendis. Mér er

mjög minnisstæð ferð sem við fór-

um til Ítalíu fyrir nokkrum árum.

Við skoðuðum Róm og Pompei og

fleiri sögufræga staði og naut

Hjördís þessa til fulls. Fyrir hana

var þó hápunktur ferðarinnar þeg-

ar við hlustuðum á tvo Íslendinga

syngja samtímis á Scala. Hún tal-

aði oft um að þetta hefði verið með

því áhrifaríkasta sem hún hefði

upplifað.

Hjördís hafði mikið yndi af

klassískri tónlist og deildi hún

þeim áhuga með Sigfúsi eigin-

manni sínum. Marga kvöldstund

áttum við með þeim hjónum þar

sem málin voru rædd við undirleik

ljúfra tóna. Hjördís hafði ekki síð-

ur áhuga á lestri góðra bóka og

oftar en ekki var það hún sem fyrst

vakti athygli mína á bókum sem

síðar urðu umtalaðar hér á landi.

Oft var um að ræða bækur frá öðr-

um menningarheimum sem voru til

þess fallnar að auka víðsýni og um-

burðarlyndi en þeir eiginleikar

voru Hjördísi mjög mikilvægir.

Ég er þakklát fyrir að hafa

kynnst Hjördísi og fengið að deila

með henni áhugamálum hennar.

Ég votta Sigfúsi, Ellu og Óttari,

barnabörnum hennar og öðrum að-

standendum mína dýpstu samúð.

Blessuð sé minning hennar.

Halldís Ármannsdóttir.

EIGI minningargrein að birt-

ast á útfarardegi (eða í sunnu-

dagsblaði ef útför er á mánu-

degi), er skilafrestur sem hér

segir: Í sunnudags- og þriðju-

dagsblað þarf grein að berast

fyrir hádegi á föstudag. Í mið-

vikudags-, fimmtudags-, föstu-

dags- og laugardagsblað þarf

greinin að berast fyrir hádegi

tveimur virkum dögum fyrir

birtingardag. Berist grein eftir

að skilafrestur er útrunninn

eða eftir að útför hefur farið

fram, er ekki unnt að lofa

ákveðnum birtingardegi. Þar

sem pláss er takmarkað getur

þurft að fresta birtingu greina,

enda þótt þær berist innan hins

tiltekna skilafrests.

Skilafrestur

minningar-

greina

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56