Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MINNINGAR

36 SUNNUDAGUR 28. JÚLÍ 2002 MORGUNBLAÐIÐ

ÚTFARARSTOFA

HAFNARFJARÐAR

Stapahrauni 5, Hafnarfirði, sími 565 5892

www.utfararstofa.is

ÚTFARARSTOFAÍSLANDS

Sjáum um alla þætti sem hafa ber í huga

er andlát verður, í samráði við aðstandendur

Sími 581 3300

Allan sólarhringinn ? www.utforin.is

Suðurhlíð 35, Fossvogi

Sverrir

Olsen

útfararstjóri

Sverrir

Einarsson

útfararstjóri

Kistur

Krossar

Duftker

Gestabók

Legsteinar

Sálmaskrá

Blóm

Fáni

Erfidrykkja

Tilk. í fjölmiðla

Prestur

Kirkja

Kistulagning

Tónlistarfólk

Val á sálmum

Legstaður

Flutn. á kistu milli landa

Landsbyggðarþjónusta. Áratuga reynsla.

Bryndís

Valbjarnardóttir

útfararstjóri

Kransar - krossar

Kistuskeytingar  Samúðarvendir

Heimsendingarþjónusta

Eldriborgara afsláttur

Opið sun.-mið. til kl. 21

fim.-lau. til kl. 22

?

Kristín Sigríður

Jónsdóttir var

fædd í Árgerði við

Dalvík 6. nóvember

1919. Hún lést á

Dalbæ á Dalvík að

morgni þriðjudagins

16. júlí síðastliðinn.

Kristín var næstelsta

barn hjónanna Jóns

Arngrímssonar og

Sigurbjargar Ágústs-

dóttur, en systkini

hennar voru Berg-

þóra, látin, Anfríður,

látin, Svanbjörn, bú-

sett á Dalvík, Lovísa,

búsett í Danmörku, Karla, búsett í

Reykjavík, Ingólfur, búsettur á

Akureyri, og Hrafnhildur, búsett í

Reykjavík.

Kristín giftist Kristjáni Eldjárn

Th. Jónssyni frá Sauðanesi 9.

október 1942. Hann lést 22. júní

1975. Synir þeirra eru 1) Sturla,

kvæntur Ingigerði Snorradóttur.

Þau eru búsett í Danmörku. Synir

þeirra eru Snorri, maki María

Sveinsdóttir og eru dætur þeirra

Sara Líf og Inga

Rún, og Kristján, í

sambúð með Fjólu

Ákadóttur. 2) Sig-

hvatur, kvæntur

Ingu Rut Hilmars-

dóttur. Þau eru bú-

sett á Dalvík. Sonur

Sighvats og Svan-

fríðar Jónasdóttur

er Kristján Eldjárn,

hann er í sambúð

með Katrínu Hólm

Hauksdóttur. Stjúp-

sonur Sighvats, son-

ur Ingu Rutar, er

Sævar Berg Hannes-

son, hann er í sambúð með Tinnu

Sigurgeirsdóttur og er dóttir

þeirra Jana Dröfn. 3) Gissur,

kvæntur Kristjönu Kristjánsdótt-

ur. Þau eru búsett á Dalvík.

Kristín bjó á Dalvík alla sína

ævi og hélt þar heimili á meðan

heilsan leyfði. Hún veiktist alvar-

lega fyrir átta árum og dvaldi síð-

ust æviárin á Dalbæ.

Útför Kristínar fór fram frá

Dalvíkurkirkju 27. júlí.

Fáein fátækleg orð fá varla lýst

því þakklæti sem ég vildi óska að ég

gæti fært ömmu. Ég er ekki bara

þakklátur fyrir að hafa átt hana fyr-

ir ömmu, heldur og fyrir að hafa

kynnst ótrúlegri manneskju sem á

einfaldan hátt lifði viðburðaríku lífi

og hafði svo margt að gefa. Henni

hugnaðist það betur að gefa en að

þiggja og líklega hefði henni þótt

það óþarfa prjál að um hana yrðu

rituð fátækleg minningarorð. Ég

ætla í þetta eina sinn að gera hlut

sem ég er ekki alveg viss um að

amma hefði verið hrifin af.

Það var gott að vera hjá ömmu og

afa í rauða húsinu. Amma sá til þess

að manni leið alltaf vel, henni var

það hreinlega eðlislægt að hafa um-

gjörðina þannig að maður naut þess

að vera til. Hún veitti manni nauð-

synlegt frelsi til að vega hluti og

meta, taka ákvarðanir og hafa skoð-

anir, en kunni þó að beina manni í

réttar áttir þegar það átti við. Hún

var á köflum óþægilega hreinskilin,

en líklega var heiðarleikinn hennar

stærsti kostur. Hún sveigði ekki

framhjá hlutunum og dró þá á lang-

inn, heldur kom sér beint að efninu.

Þessari hreinskilni fylgdi fastheldni

og stundum virtist amma þver og

ósveigjanleg. Þegar á hana var

gengið brást hún hins vegar við með

brosi, ef ekki hlátri. Hún hafði mjög

ákveðnar skoðanir á mönnum og

málefnum og fór ekkert í felur með

þær. Amma hafði góða kímnigáfu og

hún var hláturmild, hún var afar

tónelsk og dýravinur fram í fing-

urgóma. Hún átti ketti, hunda og

fugla og hún hugsaði um dýrin sín af

alúð. 

Ég á ófáar minningar úr þessu

stóra rauða húsi; meðal þess sem

skýst fram úr skúmaskotum eru

bílaleikir á efri hæðinni þar sem

munstrað gólfteppið myndaði bæi

og borgir sem ekið var um í hinum

ýmsu erindagjörðum, snókerborðið

sem afi kom með heim frá útlöndum

og á voru keilur sem enginn botnaði

neitt í, hljómplötusafnið sem maður

fékk að gramsa hæfilega mikið í,

hljóðfærasafnið og hvernig amma

spilaði á hvert hljóðfæri með sínu

lagi og sjónvarpstækin tvö. Annað

var hljóðlaust en hafði kristaltæra

mynd; hitt gaf frá sér hljóð en sýndi

enga mynd. Þau voru sameinuð í

eitt og þessi lausn segir meira en

mörg orð um ömmu í rauða. Hún

kunni að bjarga sér, var hugvitssöm

og nýtin. Þegar ég var kominn til

vits og ára og afi var fallinn frá sat

ég marga kvöldstundina með ömmu

frammi í eldhúsi og hlustaði á sögur

af því hvernig lífið gekk fyrir sig í

síldarævintýrinu og á stríðsárunum.

Hún kunni óteljandi sögur sem opn-

uðu nýja heima; stundum hafði ég

reyndar áhyggjur af því að hún

hefði týnt þræðinum, en þá var hún

að tvinna inn í frásögnina aukaper-

sónur sem í fyrstu virtust óþarfar,

en komu svo til skjalanna í lokin og

fullkomnuðu þar með söguna. Þess-

ar stundir í rökkvuðu eldhúsinu eru

ómetanlegar. Ég hafði líka óskap-

lega gaman af því að horfa á bíó-

myndir með ömmu. Hún vandi sig á

það þegar ég var lítill að lesa fyrir

mig textann og segja mér frá fram-

vindu mála í viðkomandi bíómynd,

svona til að auðvelda mér lífið. Þetta

fyrirkomulag gekk svo ljómandi vel

upp að því var aldrei breytt. Amma

las ennþá fyrir mig textann og út-

skýrði fyrir mér gang mála þegar ég

var orðinn fullorðinn. Ökuferðirnar í

Renónum, oftar en ekki suður í

Kaupfélag, eru líka ógleymanlegar.

Renóinn var einstakur, óaðfinnan-

legur í alla staði þótt hann væri

kominn vel á þrítugsaldurinn, og

amma keyrði hann líka á sinn ein-

staka hátt. Mér fannst ég stundum

vera prins í opinberri heimsókn, en

ég hélt þó aftur af mér og sleppti því

að veifa til annarra vegfarenda.

Ég á eftir að sakna ömmu, hún

var einstök kona. Ég á eftir að

sakna allra litlu hlutanna; hvernig

hún laumaði sælgæti eða peninga-

seðli í höndina á manni um leið og

hún kvaddi mann, hvernig hún raul-

aði með lögum sem voru henni hug-

leikin, hvernig hún hló að vitleys-

unni í sjálfri sér. Það var gott að

eiga Stínu í Kambi fyrir ömmu. 

Snorri Sturluson.

Það er ekki hægt að segja annað

en að amma mín, Kristín Jónsdóttir

eða amma í rauða, hafi verið sérstök

kona. Rauða húsið hennar í Báru-

götunni var ævintýraheimur út af

fyrir sig; þar var alltaf hægt að

finna sér eitthvað til dundurs, manni

leiddist aldrei, hafði alltaf eitthvað

fyrir stafni og þar leið manni vel.

Hvort sem maður lék sér á ruggu-

hestinum, fór í bílaleik, lék sér með

tindátana, spilaði billiard eða lék sér

að dýrunum sem amma átti, fugl-

unum og kettinum Pippa. Það var

alltaf gaman að koma til ömmu.

Amma átti til Trópí og sleikjó, ég

man varla eftir því að hafa heimsótt

hana án þess að fá síkar veitingar.

Ég gleymi því aldrei þegar amma

spurði mig kornungan hvort ég

kynni ekki að tala. Ég skrollaði

langt fram eftir aldri og þessi hrein-

skilni ömmu er gott dæmi um það

hversu beinskeytt og heiðarleg hún

var. Ég gleymi því heldur aldrei

þegar ég var í pössun hjá henni og

við fórum á Renault-inum í Kaup-

félagið. Amma var glæsileg kona,

minnti helst á kvikmyndastjörnu í

ljósbrúnu kápunni, með dökku sól-

gleraugun og fína hattinn. Ég

þekkti ömmu í raun aðeins sem

ömmu, ekki sem einhverja flókna

persónu með tilheyrandi flækjum og

göllum. Ég var ekki nema 14 ára

þegar hún fékk heilablóðfall og eftir

það var hún bundin í hjólastól og

lömuð öðrum megin. Mér fannst

mjög erfitt að heimsækja hana fyrst

eftir áfallið, hún grét mikið og henni

virtist líða illa, var fangi í eigin lík-

ama. En svo birti til og henni leið

betur, það var svo gott að heim-

sækja hana og sjá hana brosa.

Manni leið vel eftir að hafa kíkt í

heimsókn, það gaf manni svo mikið.

Ég vona að ég hafi glatt hana og

gefið henni álíka mikið og hún gaf

mér alltaf. Ég er afar þakklátur fyr-

ir að hafa fengið að kveðja ömmu

mína kvöldið áður en hún dó og ég

mun varðveita allar minningarnar

úr rauða húsinu. Ég er feginn því að

hún fékk loks frið og er nú komin

aftur til afa.

Kristján Sturluson.

KRISTÍN SIGRÍÐUR

JÓNSDÓTTIR 

Helgu Sveinsdóttur kynnist ég

fljótlega eftir að ég ruglaði reytun-

um með Jensínu Waage systurdótt-

ur hennar og þekkti hana því í rúman

aldarfjórðung. Það verður ekki sagt

annað en að þau kynni hafi verið eft-

irminnileg enda var Helga um margt

sérstök kona. Eins og margir af

hennar kynslóð var hún lítt skóla-

gengin en vel menntuð enda vel lesin

og víðförul, innan lands sem utan.

Helga var lágvaxin, grönn og kvik í

hreyfingum. Síðustu ár varð hún þó

að nota staf og síðast göngugrind.

Talandi Helgu var sérstæður m.a

vegna norðlensks framburðar sem

hún hélt alla tíð. Hugur hennar var

frjór og vakandi og minnisgóð var

hún með afbrigðum. Helga fylgdist

vel með mönnum og málefnum og

hafði skoðanir á hverjum hlut. Hún

dró taum lítilmagnans og setti jafnan

fyrirvara við aðgerðir yfirvalda og

almennt þeirra sem taka ákvarðanir

er varða hagsmuni og heill fólks.

Helga naut góðra samræðna og þeg-

ar mál voru alvarleg talaði hún

stundum í gátum og hálfkveðnum

vísum, dró annað augað í pung og

varð drýgindaleg á svip. Það undir-

strikaði það sem ósagt var, að hún

sagði mikil tíðindi sem ekki voru á

allra vitorði. En það voru ekki bara

alvarleg málefni sem Helga vildi

ræða. Hún naut þess að segja gam-

ansögur og sagði skemmtilega frá og

tókst alltaf að vekja hlátur manna

ekki síst þegar hláturinn náði tökum

á henni sjálfri í miðri frásögn.

Helga var ákveðin í framkomu og

leyndi ekki skoðunum sínum, sagði

já og nei eins og það passaði henni.

Hún var skoðanaföst og stóð á sínu

HELGA 

SVEINSDÓTTIR

?

Helga Sveins-

dóttir fæddist að

Giljum í Vesturdal í

Skagafirði 3. júní

1914. Hún lést á

Sjúkrahúsi Akraness

12. júlí síðastliðinn.

Foreldrar hennar

voru Sveinn Sigurðs-

son bóndi á Giljum

og víðar í Skagafirði,

f. 6.5. 1873, d. 25.10.

1962, og Guðrún

Jónsdóttir frá

Bakkakoti í Skaga-

firði, f. 28. 9. 1883, d.

11. 7. 1973. Helga

átti sjö systkini.

Helga, húsmóðir og verkakona,

var gift Völundi Kristjánssyni vél-

smið og bjuggu þau allan sinn bú-

skap á Akureyri. Völundur lést

24. apríl 1981. Völundur og Helga

voru barnlaus. Nokkrum árum

eftir fráfall Völundar flutti Helga

suður á Akranes. Eftir fáein ár

þar flutti hún til Borgarness og

naut þar nálægðar systur sinnar

Guðrúnar B. Björnsdóttur.

Útför Helgu fór fram í kyrrþey

að ósk hinnar látnu. 

og gat því lent í deilum

við samferðafólk sitt.

Einhverju sinni rædd-

um við menn og mál-

efni. Helga talaði tæpi-

tungulaust, gagnrýndi

og lofaði eftir því sem

henni fannst við eiga.

Þegar við höfðum af-

greitt málin og að

mestu lokið samtali

okkar sagði hún, eins

og til að draga saman

hina endanlegu niður-

stöðu: ?Allt fólk er gott

fólk.? Þessi orð eru mér

minnisstæð og sýna

skilning hennar á mannlegu eðli. All-

ir eiga gott til í hjarta sínu og það

verðum við að viðurkenna þegar allt

kemur til alls.

Mér og fjölskyldu minni reyndist

Helga vel. Í upphafi búskapar okkar

vék hún ýmsu að okkur. Eitthvert

haustið hringdi hún til okkar norðan

af Akureyri og sagði að það væri

pakki til okkar með Akureyrarflug-

vélinni. Við þyrftum að sækja hann

út á Reykjavíkurflugvöll. Sem betur

fór fengum við lánaðan bíl til að

sækja pakkann. Hann reyndist

býsna stór og þungur enda var í hon-

um hálfur annar tugur hangilæra.

Óvenjuleg sending sem sýndi rausn-

arskap og að nokkru uppátektarsemi

Helgu.

Undanfarin ár átti Helga við mikla

vanheilsu að stríða. En hún var hörð

af sér. Þegar maður spurði: ?Hvern-

ig hefurðu það?? svaraði hún að

bragði: ?Ævinlega gott.? Sama hver

líðanin var. Helga varð fyrir hverju

áfallinu á fætur öðru, beinbrot,

lungnabólgur og fleiri mein leiddu

hana oft á náðir starfsfólks Sjúkra-

húss Akraness þar sem hún naut

ætíð góðrar aðhlynningar. Aðfara-

nótt föstudagsins 12. júlí síðastliðinn

veiktist Helga illa og undir morgun

var farið með hana út á Akranes. Það

varð hennar síðasta för. Hún lést síð-

degis þann dag á sjúkrahúsinu þar.

Fráfall hennar var óvænt þrátt fyrir

allt. En það var komið að leiðarlok-

um. Hin lífseiga kona úr Vesturdal í

Skagafirði hafði að baki 88 ár þegar

hún kvaddi þennan heim. Blessuð sé

minning hennar.

Eiríkur G. Guðmundsson.

Elsku Helga frænka. Það er sárt

að hugsa til þess að þú sért farin frá

okkur og að við fáum ekki að sjá þig

aftur, en við vitum að þú ert nú kom-

in á stað þar sem þér líður vel.

Þar sem þú varst okkur alveg ein-

stök frænka, eru margar minningar

sem koma upp í huga okkar, heim-

sóknir til þín á Akranes, heimsókn-

irnar áttu eftir að verða mun fleiri til

þín eftir að þú fluttist til Borgarness.

Mikið var brallað saman í eldhús-

inu heima hjá þér, þar á meðal skár-

um við út laufabrauð, steiktum klein-

ur o.fl., og ekki má gleyma

páskaeggjunum sem þú hjálpaðir

okkur að búa til.

Við áttum margar góðar stundir

saman, og munu þær lifa áfram í

minningu okkar.

Okkur langar að þakka þér, elsku

Helga, fyrir allar samverustundirn-

ar og allt sem þú hefur gert fyrir

okkur.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

( V. Briem)

Róbert, Björg og Árni.

Handrit afmælis- og minningargreina skulu

vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.

Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disk-

lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er

móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru

nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin

Word og Wordperfect eru einnig auðveld í

úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í

bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess

(minning@mbl.is) ? vinsamlegast sendið

greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.

Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. 

GC1G73G74G6BGE6G72G20G6DGF3GF0G69G72G20G6FG6BG6BG61G72G2C G74G65G6EG67G64G61G6DGF3GF0G69G72G2C G61G6DG6DG61 G6FG67

G6CG61G6EG67G61G6DG6DG61G2C

G53G4FG46G46GCDG41G20GC1G52G4DG41G4EG4EG53G44GD3G54G54G49G52G2C

G53G6BGFAG6CG61G67GF6G74G75G20G34G30G41G2C

G52G65G79G6BG6AG61G76GEDG6BG2C

G73G65G6D G6CGE9G73G74G20 G6CG61G75G67G61G72G64G61G67G69G6EG6EG20 G32G30G2E G6AGFAG6CGEDG2C G76G65G72GF0G75G72G20 G6AG61G72GF0G2D

G73G75G6EG67G69G6EG20G66G72GE1 G46G6FG73G73G76G6FG67G73G6BG69G72G6BG6AG75G20GFEG72G69GF0G6AG75G64G61G67G69G6EG6EG20G33G30G2E G6AGFAG6CGED

G6BG6CG2E G31G33G2EG33G30G2E

G46G79G72G69G72 G68GF6G6EG64 G61GF0G73G74G61G6EG64G65G6EG64G61G2C

G45G6CGEDG6EG20G45G79G6AGF3G6CG66G73G64GF3G74G74G69G72G2C

G54G65G69G74G75G72G45G79G6AGF3G6CG66G73G73G6FG6EG2E

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56