Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MINNINGAR

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 28. JÚLÍ 2002 37

Blómastofa Friðfinns,

Suðurlandsbraut 10,

sími 553 1099, fax 568 4499.

Opið til kl. 19 öll kvöld

Kransar

 

Krossar

 

Kistuskreytingar

Davíð Osvaldsson

útfararstjóri

Sími 5513485  Fax 5681129

Áratuga reynsla

í umsjón útfara

Önnumst alla þætti

Vaktsími allan sólarhringinn

8968284

?

Jensína Guð-

laugsdóttir

fæddist á bænum

Steinstúni í Norður-

firði í Árneshreppi 1.

mars 1908. Hún lést

á elliheimilinu Grund

22. júlí síðastliðinn.

Foreldrar hennar

voru Guðlaugur

Jónsson bóndi, fædd-

ur í Norðurfirði 2.

desember 1865, d. 7.

ágúst 1921, og kona

hans Ingibjörg Jó-

hannsdóttir húsmóð-

ir, fædd á Kambi 19.

febrúar 1865, d. 21. júní 1967. Eft-

irlifandi bræður Jensínu eru Jó-

hann Vilhjálmur, f. 6. júní 1906, og

Jón, f. 15. ágúst 1909. Önnur systk-

ini hennar voru: Guðlaug Þorgerð-

ur, f. 20. janúar 1889, d. 7. nóv-

ember 1976, Ólafur Andrés, f. 16.

janúar 1891, d. 25. janúar 1891,

Jónína, f. 18. maí 1892, d. 26. mars

1907, Karólína Vilhelmína, f. 25.

júlí 1893, d. 24. apríl 1894, Guð-

ríður, f. 8. febrúar 1895, d. 12. des-

ember 1989, Guðrún Sigþrúður, f.

30. september 1897, d. 14. júní

Kristni Þorgilssyni, f. 27. apríl

1940. Þau slitu samvistir. Þau eiga

fjórar dætur: 1. Jenný Elva, f.

1969, gift Hermanni Birni Þor-

steinssyni. Þau eiga synina Þor-

stein Ými og Patrek Darra. 2. Guð-

rún Olga, f. 1972, maki Benedikt

Vagn Gunnarsson, þau eiga dótt-

urina Evu Rut en áður á Olga son-

inn Sigurð Erling Pétursson. 3.

Berghildur, f. 1978, maki Helgi

Hjartarson. Þau eiga synina Hjört

Ísak og Ívar Breka. 4. Hrafnhildur,

f. 1979.

Jensína ólst upp hjá foreldrum

sínum á Steinstúni. Hún fór ung að

vinna fyrir sér, oftast í heimilis-

hjálp, fyrst í sveitinni en svo á Ísa-

firði og í Reykjavík. Á síldarárun-

um vann hún í síld í Djúpavík. Hún

var alltaf mjög tengd heimilinu á

Steinstúni og dvaldi þar oft og

vann ýmis störf innan sveitarinnar.

Árið 1952 giftist hún Bjarna Jóns-

syni, bónda í Dalsmynni á Kjalar-

nesi, og bjuggu þau þar til ársins

1962 en fluttu þá til Reykjavíkur.

Æ síðan bjó Jensína í Drápuhlíð 30

en bjó á elliheimilinu Grund síð-

ustu fjóra mánuðina sem hún lifði.

Jensína var alla tíð unnandi gömlu

dansanna og stundaði þá reglulega

alla ævi. 

Útför Jensínu fer fram frá Foss-

vogskapellu á morgun, mánudag-

inn 29. júlí, og hefst athöfnin

klukkan 13.30.

1915, og Gísli, f. 3.

febrúar 1899, d. 27.

janúar 1991.

Jensína giftist

Bjarna Jónssyni

bónda í Dalsmynni á

Kjalarnesi, f. 27. nóv-

ember 1892, d. 16. júlí

1985. Bjarni átti tíu

börn. Sonur Jensínu

er: Hilmar Hjartarson

pípulagningameistari,

f. 14. apríl 1940. Faðir

hans var Hjörtur

Bjarnason, f. 24. des-

ember 1913 í Stapadal

í Arnarfirði, d. 26. jan-

úar 1998. Eiginkona Hilmars er

Sigríður Sigurðardóttir, f. 3. jan-

úar 1945. Þau eiga þrjú börn. Þau

eru: 1. Linda Björk, f. 1966, gift

Jóni Þórðarsyni. Þau eiga dæturn-

ar Nótt og Emblu. 2. Harpa Rut, f.

1970, í sambúð með Adam Eliasen.

3. Hjörtur, f. 1978. Dóttir Jensínu

er Sigríður Fjóla Matthíasdóttir

verslunarstjóri, f. 2. janúar 1947.

Faðir hennar var Matthías Laxdal

Björnsson, f. 7. nóvember 1919 á

Felli í Árneshreppi, d. 31. mars

2002. Sigríður Fjóla giftist Árna

Við hjónin vorum stödd í okkar

fagra þjóðgarði Skaftafelli þar sem

tilkomumiklir skriðjöklarnir

streyma fram með sínum óstöðvandi

fjölbreytileika eins og líf okkar

mannanna, er tilkynningin um and-

lát tengdamóður minnar barst okk-

ur. 

Jensína, eða Jenný eins og hún var

oftast kölluð, var fædd á Steinstúni í

Árneshreppi. Þar sleit hún barns-

skónum og vann ýmis störf í sveit-

inni fram eftir árum. Hún var víða

ráðskona, m.a. á Eyri við Ingólfs-

fjörð, í Finnbogastaðaskóla og á

verslunarstaðnum Kúvíkum. Einnig

var hún í síld á Djúpavík þegar um-

svifin voru þar hvað mest. Hún unni

sveit sinni alla tíð og það gladdi hana

ávallt að heyra fréttir þaðan, eins og

oft er að finna hjá burtfluttum Ár-

neshreppsbúum. Þaðan átti hún

margar skemmtilegar minningar

sem hún rifjaði oft á tíðum upp með

okkur fjölskyldunni, jafnvel fór með

ljóð og söng fyrir okkur leikdansa

sem mikið voru iðkaðir í sveitinni á

þeim árum. 

Þegar ég kynntist tengdamóður

minni var hún nýflutt til Reykjavík-

ur eftir að hún og eiginmaður hennar

Bjarni Jónsson brugðu búi í Dals-

mynni á Kjalarnesi. Hún tók mér af-

skaplega vel enda sá hún fram á að

draumurinn um að sonurinn væri að

ganga út væri að rætast. Jenný var

lífsglöð kona og stutt í hláturinn

þrátt fyrir að hafa steytt á ýmsum

skerjum í gegnum lífið. 

Í Dalsmynni eignaðist hún fastan

samastað með dóttur sína Sigríði, er

hún giftist Bjarna 1952. Sama ár

flutti sonurinn Hilmar til þeirra en

hann hafði alist upp hjá ömmu sinni

Ingibjörgu, Gísla móðurbróður og

konu hans Gíslínu á Steinstúni fram

að þeim tíma. Í Dalsmynni var

myndarbú á þessum árum með mik-

inn bústofn. Bjarni var traustur

maður og ákveðinn og rak sitt bú af

miklum dugnaði. Það var ekki auð-

velt að verða bóndakona á heimili

þar sem tíu börn makans höfðu alist

upp. Heimilið var oft mannmargt

sem krafðist mikillar vinnu húsmóð-

ur. Stundum fékk ég Jensínu til að

segja frá þessum árum. Það var ekki

létt fyrir hana þar sem þessi tími

hafði verið geymdur djúpt inni í sál-

arfylgsnum, þá spruttu stundum

fram tár á hvarma. Auðvitað minnt-

ist hún líka gleðistunda, en óneitan-

lega var þetta erfiður tími. 

Eftir að Jenný og Bjarni fluttu til

Reykjavíkur fór hún að vinna við

húshjálp og vann fyrir sömu fjöl-

skyldurnar árum saman eða fram yf-

ir áttræðisaldur hjá þeim sem hún

var lengst hjá. Hún hafði alltaf mikla

ánægju af vinnu sinni og talaði um

konurnar sem hún vann fyrir sem

konurnar sínar, sem urðu líka vin-

konur hennar. Aðaláhugamál

Jennýjar var að dansa gömlu dans-

ana í danshúsum borgarinnar. Það

veitti henni mikla lífsfyllingu. Ást

hennar á börnum sínum og síðar

barnabörnum var einlæg. Hún trúði

alltaf á það góða í þeim öllum og gaf

þeim alla sína ást og umhyggju. Hún

var dugleg að halda fjölskyldunni

saman með kaffiboðum og aldrei

mátti bregða út af þeirri reglu. Allt

fram á þetta ár mundi hún afmæl-

isdaga barnabarna og barnabarna-

barna sinna og kom í afmæli eða

hringdi til þeirra sem bjuggu úti á

landi. 

Eitt af helstu persónueinkennum

Jensínu var áhersla hennar á að vera

sjálfstæð. Hún vildi helst enga þjón-

ustu þiggja af nokkrum aðila, vildi

ekki skulda neinum neitt og vildi sjá

um sig sjálf að öllu leyti. Þetta varð

til þess að fram að 94 ára aldri þáði

hún ekki hjálp frá opinberum aðilum

við þrif eða annað þrátt fyrir að vera

orðin blind. Læknastéttin átti ekki

upp á pallborðið hjá henni og varð

það þess eflaust valdandi að hún tap-

aði sjóninni smám saman. Hennar

ákvörðunum varð ekki breytt frekar

en gangi himintunglanna.

Á seinni árum var Björgvin Guð-

mundsson sambýlismaður Jennýjar

og varð það til þess að hún gat leng-

ur dvalið heima en ella. Við tengda-

móðir mín vorum mjög nánar, það

mátti helst ekki breyta út af föstum

heimsóknardögum, sérstaklega síð-

ustu árin. Þá var margt rætt yfir

kaffibolla eða skroppið á kaffihús.

Einnig á ég margar minningar sem

ég geymi frá stundum okkar saman. 

Hvíl þú í friði. 

Þín tengdatóttir

Sigríður.

Þegar við minnumst ömmu koma

fyrst upp í hugann allar þær góðu

stundir sem við höfum átt með henni

við eldhúsborðið í kjallaraíbúðinni

hennar í Drápuhlíðinni. Þar höfum

við oft setið og drukkið kaffi og rætt

um lífið og tilveruna við ömmu sem

skildi okkur betur en flestir aðrir.

Ömmu fannst einna skemmtilegast

að ræða ástamálin og því sögðum við

henni oft leyndarmál sem við sögð-

um engum öðrum. Amma skildi mál

sem tengdust samskiptum kynjanna

mjög vel og það var alltaf mest gam-

an að koma til ömmu þegar maður

hafði frá einhverju spennandi að

segja á því sviði. Hún gat líka oft

glatt okkur með sögum af sjálfri sér

frá sínum ungdómsárum sem voru

alls ekki ólíkar því sem við vorum að

upplifa áratugum síðar. Þannig

lærðum við að þótt tíminn hafi liðið

og við byggjum í borg en amma hefði

búið í sveit þá eru sumir hlutir eins

og þeir séu settir í mót og lúti alltaf

sömu lögmálum, hvar og hvenær

sem er. 

Einhvern veginn var amma ekkert

sérstaklega ömmuleg amma. Hún

ræddi málin við okkur á jafnréttis-

grundvelli en var lítið að reyna að ala

okkur upp eða segja okkur hvernig

við ættum að lifa lífinu. Enda fannst

henni við, afkomendur hennar, hið

æðsta kyn sem uppi hefur verið á

þessari jörð og því vart hægt að gera

okkur að betri mönnum. Það var

aldrei neitt okkur að kenna og hún

trúði engu slæmu upp á okkur. Það

er gott að eiga dygga stuðningsmenn

og í ömmu áttum við einn óbrigðulan

sem gott var að leita til þegar maður

missteig sig á einhvern hátt. 

Amma hafði svo sannarlega lifað

tímana tvenna. Hún fæddist í lítilli

afskekktri sveit norður á Ströndum

þar sem ungt fólk bjó sjálft til sína

leiki og tók þátt í lífi og starfi á heim-

ilinu um leið og það hafði getu til.

Amma fékk glampa í augun þegar

hún talaði um barnæsku sína á

Steinstúni og hversu gaman það var

að alast upp í stórum systkinahópi. Á

lífsævi sinni fékk amma vikulanga

skólagöngu. Þar sem hún var kven-

kyns var ekki talið að hún þyrfti að

vera við nám því hún kunni þegar að

lesa þegar hún fyrst hitti kennara.

Hins vegar kunni hún utanað byrjun

þeirra bóka sem til voru á heimilinu

þegar hún var ung og við barnabörn-

in höfðum gaman af að hlusta á hana

þylja upp úr bókunum sem hún hafði

lært utanað fyrir meira en hálfri öld. 

Amma vann við húshjálp frá því

hún fór ung að vinna fyrir sér. Hún

var stolt af starfi sínu og lagði upp úr

því að vinna verkin sín vel. Hún hafði

miklar skoðanir á því hvernig ætti að

þrífa almennilega og fannst nútíma-

aðferðir með tækjum og tólum aldrei

geta komið í staðinn fyrir það að

leggjast á hnén til að ná almennilega

út í horn í skúringum. Enda var hún

vinsæl og vann fyrir sama fólkið í

áratugi. 

Það var sama hvaðan amma var að

koma eða hvert hún var að fara, hún

vildi alltaf líta vel út. Amma var mikil

glingurkona og var oftast puntuð

með eyrnalokka, armbönd og varalit

og helst í fínum kjólum. Fram á tí-

ræðisaldur lét amma reglulega lita á

sér hárið og fannst það vera skylda

kvenna að vera tilhafðar. Þess vegna

fórum við oft í skárri föt, helst pils og

litríkar flíkur, þegar heimsókn til

ömmu var á döfinni því það gladdi

hana meira að sjá okkur vel til fara. 

Það hefur gefið okkur mikið að

eiga ömmu sem vinkonu. Það er

merkilegt að eiga ömmu sem fæddist

fyrir tæpum hundrað árum og hefur

getað deilt með okkur reynslu sinni

frá tímum sem eru svo ólíkir þeim

nútíma sem við lifum, að stundum

mætti halda þeir tilheyri öðrum

heimi. Samt áttum við svo margt

sameiginlegt með ömmu sem við gát-

um spjallað um. Við þökkum ömmu

fyrir góðar stundir í eldhúsinu henn-

ar og annars staðar. Megi hún hvíla í

friði. 

Linda, Harpa og

Hjörtur Hilmarsbörn.

Líður dagur 

lífs að kvöldi

lokast brá

sætt er víst að sofna þá,

vakna svo 

í veröld nýrri

vinum kærum hjá,

eftir dauðans dá. 

(Ingvar Agnarsson.)

Þegar ég sest nú niður í þeim til-

gangi að festa á blað nokkur minn-

ingarorð um Jensínu Guðlaugsdótt-

ur frá Steinstúni, föðursystur mína,

veit ég varla hvar skal byrja og hvar

skal nema staðar. 

Allt frá því að ég man fyrst eftir

mér á æskuheimilinu Steinstúni

kemur Jenna, eins og hún var jafnan

kölluð, inn í minninguna. Hvernig

gæti svo sem annað verið svo ná-

tengd sem hún var Steinstúnsheim-

ilinu. Ég mun þó ekki rekja ætt

hennar né æviferil hér. Það gera aðr-

ir. 

Fyrst mun hún hafa farið að heim-

an 18 ára að aldri. Af aðdraganda til

þess sagði hún mér eitt sinn. Það at-

vikaðist þannig að skipstjórinn á

strandferðaskipinu Esju hafði séð

þessa dökkhærðu, fríðu og tápmiklu

stúlku er skipið kom á Norðurfjörð

og gerði henni boð með afgreiðslu-

manninum hvort hún vildi koma suð-

ur og gerast starfsstúlka á heimili

sínu í Reykjavík. Hún tók þessu boði

og var í ?vist?, eins og það var kallað,

hjá fjölskyldu Ásgeirs Sigurðssonar

skipstjóra í nokkur ár. Alla tíð síðan

bar hún hlýjan hug til þessarar fjöl-

skyldu. Húshjálp varð síðar hennar

starf þegar hún vann utan síns heim-

ilis og árum saman var hún hjá sömu

fjölskyldunum og eignaðist vináttu

þeirra enda var hún sérlega vand-

virk og ekki spillti góða skapið og

kátínan. En taugin var römm og

Jenna kom aftur heim í sveitina sína

og var hún og börn hennar viðloð-

andi Steinstúnsheimilið fram undir

fertugt. Þeirra tíma er gott að minn-

ast. Á þessum árum var hún m.a.

matráðskona í skólanum á Finn-

bogastöðum á vetrum og vann á síld-

arstöðinni á Eyri við Ingólfsfjörð.

Jenna bar alla tíð mikinn kærleik til

skyldmenna sinna og þráði samvistir

við þau. Ég vil í þessu sambandi

nefna þann kjark og áræði sem hún

sýndi þegar hún kom, flestum að

óvörum, um langan veg á niðjamót

Steinstúnsættarinnar árið 1997, þá

komin fast að níræðu.

Þegar ég sem unglingur fór að

fara að heiman var það sjálfsagður

hlutur að fara í heimsóknir til Jennu,

frænku minnar, hvort sem hún var á

Ísafirði, Reykjavík eða bjó í Dals-

mynni á Kjalarnesi, enda var það eitt

af boðorðunum sem ég hafði með-

ferðis að heiman. En hversu vel sem

ég reyndi að rækja þessar heimsókn-

ir hafði Jenna það jafnan á orði að ég

ætti að koma oftar. Ekki var heldur

að spyrja að viðmótinu. Þessi ynd-

islega kona tók alltaf á móti gestum

sínum með sama gleðibrosinu og

léttri lund sinni. Jafnframt sinni

ljúfu skapgerð hafði Jenna til að

bera mikla skapfestu og tók sínar

ákvarðanir á eigin forsendum, ef því

var að skipta, og fylgdi þeim fram. 

Jenna var mjög félagslynd og

hafði gaman af tónlist. Hún hafði

yndi af að dansa og sótti dansleiki

svo lengi sem heilsan leyfði og ekki

lét hún sig vanta á samkomur sem

haldnar voru af Félagi Árneshrepps-

búa. Það var hennar félag. En fyrst

og síðast var það móðurhlutverkið

sem hún bar fyrir brjósti. Það voru

börnin hennar og fjölskyldur þeirra

sem áttu hug hennar allan. 

Síðustu misserin voru henni

Jennu þung í skauti. Ellin sótti að og

hún hafði misst sjónina. Átti hún af

þeim sökum erfitt með að annast

heimilisstörfin. Hún stóð þó meðan

stætt var. Hún dvaldist á Elliheim-

ilinu Grund síðustu mánuðina. Þegar

við hjónin heimsóttum hana stuttu

eftir að hún kom á Grund var aug-

ljóst að henni var brugðið. Hinn

geislandi kraftur var horfinn. Þegar

rifjaðir voru upp atburðir frá göml-

um dögum færðist bros yfir andlit

hennar.

Að leiðarlokum þakka ég og fjöl-

skylda mín Jennu, frænku minni,

samfylgdina og þá vinsemd sem hún

sýndi okkur alla tíð.

Blessuð sé minning Jensínu Guð-

laugsdóttur. 

Guðlaugur Gíslason.

JENSÍNA 

GUÐLAUGSDÓTTIR

ÆSKILEGT er að minningar-

greinum fylgi á sérblaði upp-

lýsingar um hvar og hvenær sá,

sem fjallað er um, er fæddur,

hvar og hvenær dáinn, um for-

eldra hans, systkini, maka og

börn, skólagöngu og störf og

loks hvaðan útför hans fer

fram. 

Formáli

minning-

argreina

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56