Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Vķsir


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir Sunnudagsblaš

						VlSIR SUNNUDAGSBLAÐ
Sabatino Degll Arienti1).
odst
04
„Saga sú, er eg nú mun segja,
lávarður minn og verndari —
og þér, tignir gestir hans, gerð-
ist á þeim tímum, er hinir hug-
djörfu landsmenn vorir báru
sigur úr býtum í orustunni við
San Anbrosio-brúna. En þar
áttu þeir, sem kunnugt er, i
höggi við hermenn Encio, kon-
ungs yfir Sardiniu, — son Frið-
riks annars keisara, — og hvíla
bein hans enn í kirkju vors góða
Frati Predicatori, undir leg-
steini með viðeigandi grafskrift
sem ber vitni um sigur vorn.
Hinn sorglegi atburður, sem
eg ætla að segja frá gerðist á
þeim tima, sem eg drap á og
kemur mjög við sögu ungs með-
borgara, sem Malatesta nefnd-
ist, en hann var sonur Alberto
de' Carbonesi, sem kominn var
af fornri og göfugri ætt, og er
hinn göf ugi vinur vór, sem einn-
ig heitir Alberto, og á heima i
borg vorri, niðji hans.
Frá því Malatesta var á
barnsaldri hafði hann verið
leikbróðir yndislegrar, fríðrar
stúlku, sem Lelia nefndist, og
var hún dóttir hins göfuga að-
alsmanns Messer Paolo Galuzzi.
Voru þau hinir mestu mátar á
æskuárum og hélst vinátta
þeirra, er þau uxu upp, og er
þau voru komin á unglingsár,
feldu þau ástarhug hvort til
annars.
Dáði hin unga mær Malatesta
mjög, en hann var prúður í
framkomu og þótt liklegur til
frama, enda félst hún fúslega á
að verða kona hans, að fengnu
leyfi foreldra sinna
Þessi sigur jók mjög á bjart-
1)    Italskur  höf.  frá  síðari
hluta 15. aldar.
ingar segja, að með litlum
breytingum megi gera þær að
árásarflugvélum af fullkomn-
ustu gerð.
Eins og kunnugt er, eru svo
kölluð hlutleysislög i gildi í
Bandaríkjunum. Samkvæmt
þeim er hægt að banna útflutn-
ing flugvéla sem og hverskon-
ar hergagna, til þjóða, sem eiga
í styrjöld, og ef til styrjaldar
kæmi, yrði vafalaust stöðvað-
ur útflutningur flugvéla þeirra,
sem Japanir og Rússar hafa
pantað í Bandaríkjunum — en
fyrr ekki.
sýni Malatesta og þar sem hann
var ungur maður og óreyndur
ályktaði hann, að hann mundi
vinna jafn auðunna sigra fram-
vegis. Þóttist hann þvi fullviss
um það, að hann mundi brátt
verða þeirrar miklu hamingju
aðnjótandi, að fá hina yndislegu
Leliu, sem hann haf ði elskað frá
blautu barnsbeini af heilum og
fölskvalausum huga, fyrir eig-
inkonu sína.
En mikil voru vonbrigði hans
og örvænting, er hann komst að
raun um, að faðir hennar var
þessu algerlega fráhverfur og
baunaði honum að koma í
heimsóknir til Leliu.
Þótt þetta kæmi yfir hann
eins og reiðarslag ákvað hann
að hvika í engu frá ákvörðun-
um sínum og láta heldur lif sitt
en verða af þeirri sælu, sem
hann taldi sig hafa ált í vænd-
um.
Til þess að koma þeirri fyrir-
ætlan, er hann nú tók, í fram-
kvæmd, aflaði hann sér vinfeng-
is þeirrar þernu Leliu, sem hún
hafði mestar mætur á, með það
fyrir augum, að hún veitti hon-
um og húsmóður sinni aðstoð
sína.
En Malatesta hafði strengt
þess heit, er hann fékk þær við-
tökur, sem að framan greinir
hjá föður LeUu, að njóta ástar
hennar, áður en faðir hennar
gætiigift hana öðrum.
Malatesta haf ði komið svo ár
sinni fyrir borð að Lisetta
þerna Lehu, bar hið fylsta
traust til hans. Veitti hún hon-
um áðstóð til þess að komast á
fund Leliu. Kleif Malatesta garð-
vegginn umhverf is húsið og upp
á svalirnar, sem voru fyrir utan
svefnherbergisglugga æskuvinu
hans og unnustu. Var þetta á
miðri nóttu og vakti Lisetta,
hana fyrir hann, er hann beið
á svölunum. Og mikil var hrifni
hans, er hann sá Leliu, aldrei
haf ði hann dáðst að henni meira
en nú, aldrei hafði honum virst
hún fegurri. Og hann gat eigi
stiit sig um að ganga til hennar,
en andartak gat hann eigi orð
fundið, en svo greip hann^báðar
litlu hvitu hendurnar hennar í
sínar og sagði:
„Fyrirgefðu mér, elsku Lelia,
en eg er kominn til þess að
endir megi verða á sárum þján-
ingum pkkar, sem enginn hefir
haft skilning á. Við skujum láta
gleðina og hamingjuna, sem nú
er í hjörtu okkar lifa að eilifu
og við skulum gleyma öllu mót-
læti liðinna daga. Komdu með
mér, Lelia. Alt er undirbúið og
prestur bíður reiðubúinn til þess
að gefa okkur saman".
Lelia varð hvorttveggja i senn
glöð og hrygg. Hún átti enn lund
hins saklausa, feimna barns, og
hún skalf öll, er hún tók til máls
og um leið hrundu tár hennar
niður á hendur Malatesta:
„Æ, hvað get eg gert, vinur
minn! Vesalings, vesalings fað-
ir minn! — Og þó, segir þú, vill
hann gifta mig öðrum!"
Malatesta hafði ekki augun
af henni. Aldrei haf ði tign henn-
ar og fegurð verið meiri en á
þessari stundu. Og hann vottaði
henni þannig ást sína og aðdá-
un:
„Hjartans Lelia, slík er feg-
urð þín og elska, að meira er en
falist hefir i dýrustu óskum
mínum og vonum. Þu veist, að
frá þvi eg man eftir mér hefi eg
elskað þig. Elstu minningarnar,
sem eg á, eru um þig og kær-
leika þinn. Fegurð þín, sætleiki
raddar þinnar og ljýfleiki máls
þins, alt hefir þetta heillað mig
og haf t áhrif á mig. Og þetta
alt hefir vakið þrár i brjósti
mínu til þess ávalt að mega
vera hjá hér, vernda þig, lifa
fyrir þig. Slíkar voru vonir
mínar og þrár, og þótt faðir
þinn hafi talið mig djarfan um
of, er eg sagði honum frá ósk-
um minum, og alls óverðugan
þess að fá þin fyrir konu, eins
og eg raunar sjálfur óttast að eg
sé — þá er eigi að siður órétt-
látt og óviturlegt af honum,
að virða í engu hvað í huga þin-
Um býr, og leggja bann við því,
að þú getir orðið elsku konan
min. Með þvi að taka slíka á-
kvörðun metur hann eigi rétti-
lega hverrar ættar eg er og hver
auður hennar er, né heldur kann
hann að meta hina miklu ást,
sem 'eg ber i brjósti til þín.
Sjálf veist þú vel, hversu
margir vaskir fríðleiksmenn
hafa komið og beðið þín, og
enginn þeirra fékk óskir sínar
uppfyltar. Er svo að sjá, sem
óánægja föður þíns muni verða
þér til óhamingju. Enn er
morgun í lifi þínu og þú ert
einmana. Hyggilegra hefði
verið, ef hann gifti þig þeim
biðli, sem hann telur verðast-
an þess að verða þeirrar sælu
aðnjótandi. að fá þig fyrir
konu.
Nú er eg -kominn til þín, til
þess að vinna á móti því, að
þ'essi skoðun fötSur þins, sem
hann 'er litt sæmdur af, skuli
valda meiri óhamingju. Hann
vill ekki aðeins koma í veg fyr-
ir, að þú getir orðið hamingju
aðnjótandi, heldur vill hann
uppræta allar óskir þinar um
ást og hamingju. Hann tekur
ekkert tillit til þess, sem kalla
má skynsamlegt, til ástarinn-
ar, eða til þeirra venja, sem
rikjandi eru. Hann vill, með
öðrmn orðum, ekki, að þú gift-
ist. Eg bið þig i allri auðmýkt
og af einlægum huga, að láta
ekki að vilja hans i þessu.
Kom því með mér, yndi lifs
míns, og þú munt komast að
raun um, að aldrei hefir nokk-
ur kona verið elskuðog heiðr-
uð af eiginmanni sínum, sem
þú skalt af mér verða.
Líttu því upp, elsku Lelia,
og seg, að þú skulir verða mín.
og vertu viss um það, að brátt
munu fullar sættir takast, og
vinir þínir munu fagna yfir
því, sem gerst hefir."
Lelia stundi þungan, því að
hún átti í harðri baráttu við
sjálfa sig. Hún elskaði Mala-
testa, en hún vildi og hlýðnast
föður sínum í öllu, því að hún
var skyldurækin og hlýðin hon-
um. 1 fyrstu gat hún engu svar-
að, er hún átti i þessari hörðu
baráttu, en loks sagði hún —
og rödd hennar bar vott ástar
og ,viðkvæmni og jafnframt
hrygðar:
„Þú hefir altaf verið vinur
minn og félagi, og eg hefi elsk-
að þig meira en aít annað í
heiminum. Veit eg þvi, að þú
segir satt eitt, og orð þin eru
ljúf, sem ávalt. Taktu mig þvi
með þér, eiginmaður minn og
húsbóndi, þvi að svo met eg
þig mikils, sakir mannkosta,
góðvildar þinnar og ljúfrar
framkomu, að þú ert eitt og alt
í augum mínum. Vertu nú
hamingjusamur og efastu ekki,
elsku Malatesta. Eg mun með
þér fara, þótt eg leggi lif mitt
í hættu, hvert sem þú ferð,
f agnandi jafnvel i hrygð minni,
meðan við varðveitum Iang-
reynda ást okkar og trygð."
Og ,er hún hafðl svo mælt,
hafði hann hana þegar á brott
með sér, dró demantshring
fagran á fingur henni, og leiddi
hana fyrir hinn helga mann,
sem hafði beðið'þeirra.
Þegar hann hafði nú komið
henni á brott úr föðurgarði, án
þess að eftir þvi yrði tekið, —
en það var hinum mestu erfið-
Ieikum bundið, — og bjóst til
þess að ganga inn i sitt eigið
hús, sneri brúður hans sér að
þernunni trygglyndu, sem hafði
fylgt húsmóður sinni t'il hins
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8