VlSIR SUNNUDAGSBLAÐ Sabatino Degll Arienti1). odst 04 „Saga sú, er eg nú mun segja, lávarður minn og verndari — og þér, tignir gestir hans, gerð- ist á þeim tímum, er hinir hug- djörfu landsmenn vorir báru sigur úr býtum í orustunni við San Anbrosio-brúna. En þar áttu þeir, sem kunnugt er, i höggi við hermenn Encio, kon- ungs yfir Sardiniu, — son Frið- riks annars keisara, — og hvíla bein hans enn í kirkju vors góða Frati Predicatori, undir leg- steini með viðeigandi grafskrift sem ber vitni um sigur vorn. Hinn sorglegi atburður, sem eg ætla að segja frá gerðist á þeim tima, sem eg drap á og kemur mjög við sögu ungs með- borgara, sem Malatesta nefnd- ist, en hann var sonur Alberto de' Carbonesi, sem kominn var af fornri og göfugri ætt, og er hinn göf ugi vinur vór, sem einn- ig heitir Alberto, og á heima i borg vorri, niðji hans. Frá því Malatesta var á barnsaldri hafði hann verið leikbróðir yndislegrar, fríðrar stúlku, sem Lelia nefndist, og var hún dóttir hins göfuga að- alsmanns Messer Paolo Galuzzi. Voru þau hinir mestu mátar á æskuárum og hélst vinátta þeirra, er þau uxu upp, og er þau voru komin á unglingsár, feldu þau ástarhug hvort til annars. Dáði hin unga mær Malatesta mjög, en hann var prúður í framkomu og þótt liklegur til frama, enda félst hún fúslega á að verða kona hans, að fengnu leyfi foreldra sinna Þessi sigur jók mjög á bjart- 1) Italskur höf. frá síðari hluta 15. aldar. ingar segja, að með litlum breytingum megi gera þær að árásarflugvélum af fullkomn- ustu gerð. Eins og kunnugt er, eru svo kölluð hlutleysislög i gildi í Bandaríkjunum. Samkvæmt þeim er hægt að banna útflutn- ing flugvéla sem og hverskon- ar hergagna, til þjóða, sem eiga í styrjöld, og ef til styrjaldar kæmi, yrði vafalaust stöðvað- ur útflutningur flugvéla þeirra, sem Japanir og Rússar hafa pantað í Bandaríkjunum — en fyrr ekki. sýni Malatesta og þar sem hann var ungur maður og óreyndur ályktaði hann, að hann mundi vinna jafn auðunna sigra fram- vegis. Þóttist hann þvi fullviss um það, að hann mundi brátt verða þeirrar miklu hamingju aðnjótandi, að fá hina yndislegu Leliu, sem hann haf ði elskað frá blautu barnsbeini af heilum og fölskvalausum huga, fyrir eig- inkonu sína. En mikil voru vonbrigði hans og örvænting, er hann komst að raun um, að faðir hennar var þessu algerlega fráhverfur og baunaði honum að koma í heimsóknir til Leliu. Þótt þetta kæmi yfir hann eins og reiðarslag ákvað hann að hvika í engu frá ákvörðun- um sínum og láta heldur lif sitt en verða af þeirri sælu, sem hann taldi sig hafa ált í vænd- um. Til þess að koma þeirri fyrir- ætlan, er hann nú tók, í fram- kvæmd, aflaði hann sér vinfeng- is þeirrar þernu Leliu, sem hún hafði mestar mætur á, með það fyrir augum, að hún veitti hon- um og húsmóður sinni aðstoð sína. En Malatesta hafði strengt þess heit, er hann fékk þær við- tökur, sem að framan greinir hjá föður LeUu, að njóta ástar hennar, áður en faðir hennar gætiigift hana öðrum. Malatesta haf ði komið svo ár sinni fyrir borð að Lisetta þerna Lehu, bar hið fylsta traust til hans. Veitti hún hon- um áðstóð til þess að komast á fund Leliu. Kleif Malatesta garð- vegginn umhverf is húsið og upp á svalirnar, sem voru fyrir utan svefnherbergisglugga æskuvinu hans og unnustu. Var þetta á miðri nóttu og vakti Lisetta, hana fyrir hann, er hann beið á svölunum. Og mikil var hrifni hans, er hann sá Leliu, aldrei haf ði hann dáðst að henni meira en nú, aldrei hafði honum virst hún fegurri. Og hann gat eigi stiit sig um að ganga til hennar, en andartak gat hann eigi orð fundið, en svo greip hann^báðar litlu hvitu hendurnar hennar í sínar og sagði: „Fyrirgefðu mér, elsku Lelia, en eg er kominn til þess að endir megi verða á sárum þján- ingum pkkar, sem enginn hefir haft skilning á. Við skujum láta gleðina og hamingjuna, sem nú er í hjörtu okkar lifa að eilifu og við skulum gleyma öllu mót- læti liðinna daga. Komdu með mér, Lelia. Alt er undirbúið og prestur bíður reiðubúinn til þess að gefa okkur saman". Lelia varð hvorttveggja i senn glöð og hrygg. Hún átti enn lund hins saklausa, feimna barns, og hún skalf öll, er hún tók til máls og um leið hrundu tár hennar niður á hendur Malatesta: „Æ, hvað get eg gert, vinur minn! Vesalings, vesalings fað- ir minn! — Og þó, segir þú, vill hann gifta mig öðrum!" Malatesta hafði ekki augun af henni. Aldrei haf ði tign henn- ar og fegurð verið meiri en á þessari stundu. Og hann vottaði henni þannig ást sína og aðdá- un: „Hjartans Lelia, slík er feg- urð þín og elska, að meira er en falist hefir i dýrustu óskum mínum og vonum. Þu veist, að frá þvi eg man eftir mér hefi eg elskað þig. Elstu minningarnar, sem eg á, eru um þig og kær- leika þinn. Fegurð þín, sætleiki raddar þinnar og ljýfleiki máls þins, alt hefir þetta heillað mig og haf t áhrif á mig. Og þetta alt hefir vakið þrár i brjósti mínu til þess ávalt að mega vera hjá hér, vernda þig, lifa fyrir þig. Slíkar voru vonir mínar og þrár, og þótt faðir þinn hafi talið mig djarfan um of, er eg sagði honum frá ósk- um minum, og alls óverðugan þess að fá þin fyrir konu, eins og eg raunar sjálfur óttast að eg sé — þá er eigi að siður órétt- látt og óviturlegt af honum, að virða í engu hvað í huga þin- Um býr, og leggja bann við því, að þú getir orðið elsku konan min. Með þvi að taka slíka á- kvörðun metur hann eigi rétti- lega hverrar ættar eg er og hver auður hennar er, né heldur kann hann að meta hina miklu ást, sem 'eg ber i brjósti til þín. Sjálf veist þú vel, hversu margir vaskir fríðleiksmenn hafa komið og beðið þín, og enginn þeirra fékk óskir sínar uppfyltar. Er svo að sjá, sem óánægja föður þíns muni verða þér til óhamingju. Enn er morgun í lifi þínu og þú ert einmana. Hyggilegra hefði verið, ef hann gifti þig þeim biðli, sem hann telur verðast- an þess að verða þeirrar sælu aðnjótandi. að fá þig fyrir konu. Nú er eg -kominn til þín, til þess að vinna á móti því, að þ'essi skoðun fötSur þins, sem hann 'er litt sæmdur af, skuli valda meiri óhamingju. Hann vill ekki aðeins koma í veg fyr- ir, að þú getir orðið hamingju aðnjótandi, heldur vill hann uppræta allar óskir þinar um ást og hamingju. Hann tekur ekkert tillit til þess, sem kalla má skynsamlegt, til ástarinn- ar, eða til þeirra venja, sem rikjandi eru. Hann vill, með öðrmn orðum, ekki, að þú gift- ist. Eg bið þig i allri auðmýkt og af einlægum huga, að láta ekki að vilja hans i þessu. Kom því með mér, yndi lifs míns, og þú munt komast að raun um, að aldrei hefir nokk- ur kona verið elskuðog heiðr- uð af eiginmanni sínum, sem þú skalt af mér verða. Líttu því upp, elsku Lelia, og seg, að þú skulir verða mín. og vertu viss um það, að brátt munu fullar sættir takast, og vinir þínir munu fagna yfir því, sem gerst hefir." Lelia stundi þungan, því að hún átti í harðri baráttu við sjálfa sig. Hún elskaði Mala- testa, en hún vildi og hlýðnast föður sínum í öllu, því að hún var skyldurækin og hlýðin hon- um. 1 fyrstu gat hún engu svar- að, er hún átti i þessari hörðu baráttu, en loks sagði hún — og rödd hennar bar vott ástar og ,viðkvæmni og jafnframt hrygðar: „Þú hefir altaf verið vinur minn og félagi, og eg hefi elsk- að þig meira en aít annað í heiminum. Veit eg þvi, að þú segir satt eitt, og orð þin eru ljúf, sem ávalt. Taktu mig þvi með þér, eiginmaður minn og húsbóndi, þvi að svo met eg þig mikils, sakir mannkosta, góðvildar þinnar og ljúfrar framkomu, að þú ert eitt og alt í augum mínum. Vertu nú hamingjusamur og efastu ekki, elsku Malatesta. Eg mun með þér fara, þótt eg leggi lif mitt í hættu, hvert sem þú ferð, f agnandi jafnvel i hrygð minni, meðan við varðveitum Iang- reynda ást okkar og trygð." Og ,er hún hafðl svo mælt, hafði hann hana þegar á brott með sér, dró demantshring fagran á fingur henni, og leiddi hana fyrir hinn helga mann, sem hafði beðið'þeirra. Þegar hann hafði nú komið henni á brott úr föðurgarði, án þess að eftir þvi yrði tekið, — en það var hinum mestu erfið- Ieikum bundið, — og bjóst til þess að ganga inn i sitt eigið hús, sneri brúður hans sér að þernunni trygglyndu, sem hafði fylgt húsmóður sinni t'il hins
Beinir tenglar